II SAB/Bd 50/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. Ł. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół [...] w [...] w przedmiocie wydania dokumentów postanawia oddalić wniosek. R. Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół [...] w [...] w przedmiocie wydania dokumentów. Postanowieniem z dnia 27 marca 2012r., wydanym na rozprawie sąd odrzucił skargę. Następnie, postanowieniem z dnia 10 maja 2012r. sąd odrzucił skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, a postanowieniem z dnia 2 lipca 2012r. odrzucono zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. W dniu [...] lipca 2012r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2012r. referendarz sądowy oddalił wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W złożonym sprzeciwie skarżąca zakwestionowała wyżej wskazane rozstrzygnięcie, wskazując na koszty ponoszone w związku z inwalidztwem małżonka oraz dokonywane potrącenia komornicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. Nr 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie należy zauważyć, iż przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono w art. 246 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 2 p.p.s.a.). Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Jak wynika z informacji zawartych w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz w sprzeciwie, skarżąca prowadzi wraz z mężem wspólne gospodarstwo domowe. Jako łączny dochód swój i małżonka skarżąca określiła na kwotę "[...] zł netto", wskazując uprzednio, że składa się na nią kwota jej emerytury "[...] netto zabiera komornik [...] " oraz kwota emerytury męża – [...] zł. Powyższe może wywołać wątpliwość, czy skarżąca otrzymuje kwotę emerytury [...] zł netto czy też [...] (tj. [...] zł – [...] ). Kwestię tą zdaniem Sądu wyjaśnia załączona do sprzeciwu kopia pisma ZUS w Bydgoszczy informującego, iż skarżącej od [...] marca [...] r. przysługuje emerytura w wysokości [...] zł brutto, pomniejszana o kwotę wynikająca z egzekucji sądowej [...] zł, co daje do wypłaty kwotę [...] zł. Jeżeli zatem skarżąca wskazuje, iż potrącenie komornicze wzrosło do kwoty [...] zł, a jednocześnie podaje, iż jej emerytura wynosi [...] zł, należy zatem rozumieć, że skarżąca podała obecną, zwiększoną kwotę emerytury do wypłaty, po uwzględnieniu wskazanego przez nią zwiększonego potrącenie z tytułu prowadzonej egzekucji sądowej. W związku z powyższym kwota, jaką posiada miesięcznie do dyspozycji skarżąca wraz z małżonkiem to [...] zł, co oznacza [...] zł netto na każdą z osób. Wskazać należy, iż kwota ta jest wyższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, które od dnia 1 styczna 2012r. wynosi 1.500 zł, co wynika z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2012 r. (Dz. U. Nr 192 poz. 1141), wydanego na podstawie art. 2 ust. 5 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Zwrócić uwagę należy, że skarżąca nie wskazała, jaki jest koszt comiesięcznych lekarstw, wizyt lekarskich i rehabilitacji małżonka, nie wskazała ponadto żadnych konkretnych wydatków ponoszonych czy to w związku z inwalidztwem męża, czy to z koniecznością spłaty ewentualnych zaciągniętych kredytów, pożyczek, czy innych zobowiązań. Uwzględniając zatem wysokość dochodów skarżącej zdaniem Sądu nie można przyjąć, iż nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, które na obecnym etapie sprowadzają się do poniesienia kosztów wpisu od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz kosztów pomocy adwokata (stawka minimalna wynagrodzenia adwokata, w przypadku kiedy nie prowadził on sprawy w I instancji, stosownie do § 13 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - wynosi 120 zł). Ze względu na powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.