II SAB/Bd 51/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wezwania z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] postanawia odrzucić skargę. II SAB/Bd 51/15 UZASADNIENIE K. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] dotyczącą wydania decyzji w sprawie wezwania z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. Skarżąca wniosła o wydanie stosownej decyzji, w związku z jej wezwaniem. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 961/99 – w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w k.p.a., lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Prezydenta Miasta [...] w zakresie wydania decyzji w sprawie wezwania z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...]. Z akt sprawy wynika, że K. R. pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wezwała organ do zapłaty (zwrotu na rzecz skarżącej) kwoty [...] zł wyegzekwowanej od skarżącej tytułem zasądzonych kosztów procesu sądowego. Wyegzekwowanie ww. kwoty nastąpiło na podstawie tytułu wykonawczego – prawomocnego wyroku z dnia 12 października 2004 r. sygn. akt IC 358/04, zaopatrzonego w klauzulę wykonalności z dnia 9 listopada 2005 r. Na wezwanie skarżącej z dnia [...] lutego 2015 r. organ odpowiedział w piśmie z dnia [...] i [...] marca 2015 r. Wobec powyższego należy zgodzić się ze stanowiskiem organu wskazanym w odpowiedzi na skargę, że w niniejszej sprawie skarżąca nie może oczekiwać od organu wydania decyzji, bowiem przepisy k.p.a. w takim przypadku nie mają zastosowania. Zważyć bowiem należy, że jak zasadnie podnosi to organ niniejsza sprawa, niezależnie jak interpretuje swoje żądanie skarżąca, nie jest sprawą administracyjną, nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej czy też innego aktu o takim charakterze. Wobec tego, niezadowolenie skarżącej z "niezałatwienia" jej żądania przez organy Miasta [...] w oczekiwany sposób, nie podlega także trybowi określonemu w art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego, nie podlega również właściwości sądów administracyjnych. Niedopuszczalne jest w takiej sytuacji faktycznej i prawnej wywodzenie skargi na bezczynność organu w omawianym zakresie. Wobec powyższego, uznając że skarga jest niedopuszczalna Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.