II SAB/Bd 53/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ł. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania dokumentów postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 września 2009 r. R. Ł. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Starosty B. w przedmiocie wydania dokumentów. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 wskazanej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej powoływanej jako kpa). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak wynika z akt sprawy oraz oświadczenia skarżącej (k. 28-32 akt sądowych) R. Ł. wniosła pismem z dnia 17 sierpnia 2009 r. zażalenie na bezczynność Starosty B. do Rady Powiatu B.. Należy wskazać, iż Rada Powiatu B. nie jest, w rozumieniu art. 37 kpa, organem wyższego stopnia w stosunku do Starosty Bydgoskiego. W myśl bowiem art. 17 pkt 1 kpa organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze. Skierowanie więc zażalenia do Rady Powiatu B. nie wyczerpuje trybu określonego w art. 37 § 1 kpa, co obliguje do uznania, iż w sprawie nie wyczerpano środków zaskarżania i w konsekwencji przesądza o niedopuszczalności skargi. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, należało skargę jako niedopuszczalną odrzucić.