II SAB/Bd 55/14

Dnia 17 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: sędzia WSA Joanna Brzezińska sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi P. F. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w G. w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania dyscyplinarnego postanawia odrzucić skargę. II SAB/Bd 55/14 Uzasadnienie P. F. - skarżący wystąpił ze skargą na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w G. polegającą na nie wydaniu przewidzianego w art. 135 lit. f ust. 7 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277 z 2007 r.) postanowienia w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania dyscyplinarnego na jego wniosek z dnia [...].01.2014 r., a tym samym zaniechaniu wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa to jest ustawy o Policji. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu administracji do wydania postanowienia wymienionego we wniosku z dnia [...].01.2014 r. w terminie 30 dni od dnia wyrokowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że zawieszenie postępowania dyscyplinarnego jest uzasadnione zaistnieniem długotrwałej przyczyny uniemożliwiającej prowadzenie tego postępowania, którą jest niezdolność skarżącego do służby spowodowana chorobą i związana z tym nie możność brania udział w czynnościach dowodowych i zapoznawania się z materiałami postępowania, oraz że ani skarżącemu ani jego obrońcy nie przysługuje prawo do zgłaszania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania dyscyplinarnego, które to uprawnienie przysługuje wyłącznie Komendantowi Miejskiemu Policji w G.. Organ wyjaśnił także, że wniosek skarżącego z dnia [...].01.2014 r. o podjęcie zawieszonego postępowania dyscyplinarnego, z uwagi na brak podstaw podjęcia postępowania został rozpatrzony negatywnie pismem Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...].02.2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga, nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako "ppsa". Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie zaś do treści art. 4 ppsa, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Ponadto należy mieć także na uwadze, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa zakres przedmiotowy skargi na bezczynność organu wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ppsa. Wynika z powyższego, że złożenie skargi na bezczynność organu dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych aktów lub czynności. W sprawie niniejszej P. F., jak wynika to z jego wyjaśnień przedstawionych na rozprawie w dniu [...].06.2014 r., przedmiotem skargi uczynił bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w G. polegającą na nie wydaniu postanowienia w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postanowieniem z dnia [...].03.2013 r., na podstawie art. 135h ust. 3 ustawy z dnia 6.04.1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2011 r., Nr 287, poz. 1687), dalej powoływanej w skrócie jako "ustawa", postępowania dyscyplinarnego. Wskazać wobec tego należy na treść tego artykułu: "Przełożony dyscyplinarny może zawiesić postępowanie dyscyplinarne z powodu zaistnienia długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte z inicjatywy pokrzywdzonego, zażalenie to może również złożyć pokrzywdzony". Zgodnie natomiast z art. 135h ust. 4 ustawy, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego po ustaniu przeszkody, o której mowa w ust. 3. Wynika z powyższego po pierwsze, że wbrew twierdzeniom organu, odmowa podjęcia zawieszonego postępowania powinna nastąpić w formie postanowienia, a po drugie, że na takie postanowienie nie przysługuje zażalenie, ponieważ ustawodawca wyraźnie określił, że przysługuje ono jedynie na postanowienie o zawieszeniu postępowania (zd. drugie art. 135h ust. 3). Przy czym należy mieć na uwadze w związku z treścią art. 135p ust. 1 ustawy, że regulacja zawarta w art. 135h ustawy jest całościowa w zakresie przysługujących środków zaskarżenia i nie można posiłkować się rozwiązaniami przyjętymi w innych ustawach w tym w ustawie Kodeks postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 135p ust. 1 ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio jedynie przepisy Kodeksu postępowania karnego i to tylko te, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Powyższa regulacja szczególna oznacza niewątpliwie, że do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31.01.2013 r., sygn. akt I OSK 1155/12; lex nr 1298297 i z dnia 5.12.2006 r., sygn. akt I OSK 472/06; lex nr 290653). Jeżeli zatem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania dyscyplinarnego policjantów, to nie można skutecznie zaskarżyć do sądu administracyjnego bezczynności organu polegającej na nie wydaniu takiego postanowienia. Przesądza o tym treść artykułu 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, zgodnie z którym przedmiotem skargi do sądu może być bezczynność organu związana jedynie z takim postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania dyscyplinarnego nie należy do żadnej z tych trzech kategorii postanowień. Powyższy sposób rozumienia przedstawionych przepisów ustawowych wzmacnia regulacja zawarta w art. 138 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje tylko od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantów, a postanowienie w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania dyscyplinarnego takim nie jest. Powyższe prowadzi do konkluzji, że postanowienie wydane na podstawie art. 135h ust. 4 ustawy w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania (a więc także o odmowie jego podjęcia), jako nie kończące postępowania i od którego nie przysługuje zażalenie, nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a w konsekwencji ewentualna bezczynność organu w przedmiocie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania dyscyplinarnego policjantów nie może również podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.