II SAB/Bd 57/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. II SAB/Bd 57 /18 Uzasadnienie M. L. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Prezydenta Miasta w związku z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2017 r. (L.dz. [...]). W skardze skarżący wniósł o: • zobowiązanie organu do załatwienia ww. wniosku w zakresie sporządzenia oraz doręczenia kserokopii aktów notarialnych w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku; • stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym prawa; • przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego; • zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych. Ponadto wniósł o: • rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; • wyrażenie przez Sąd swojej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zgodnie z treścią przepisu art. 153 ppsa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem datowanymi na dzień [...] grudnia 2017 r. złożył do Prezydenta Miasta wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez: • sporządzenie oraz doręczenie kserokopii aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1995 r. (Rep. [...] Nr [...]) w przedmiocie oddania przez Gminę w użytkowanie wieczyste Spółdzielni gruntu położonego w B. przy ul. G. [...] wraz z przeniesieniem własności budynków wybudowanych na powyższej nieruchomości; • sporządzenie oraz doręczenie kserokopii decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 1993 r. w przedmiocie skomunalizowania nieruchomości usytuowanej w B. przy ul. G. [...]; • sporządzenie oraz doręczenie kserokopii aktu notarialnego z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości usytuowanej w B. przy ul. G. [...] na rzecz A. sp. z o.o.; • sporządzenie oraz doręczenie kserokopii aktu notarialnego z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie wniesienia przez A. Sp. z o.o. wkładu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości usytuowanej w B. przy ul. G. [...] na rzecz A. sp. z o.o. W ocenie skarżącego zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępnie do informacji został spełniony, ponieważ Prezydent Miasta jest organem zobowiązanym na gruncie powyższej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, jak również wnioskowane informacje są informacjami publicznymi. Skarżący zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2018 r. (II SAB/Bd 13/18) WSA w Bydgoszczy zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego m.in. z dnia [...] grudnia 2017 r. W wyniku powyższego orzeczenia, Urząd Miasta Zespół Prawny pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazał, że wnioski oznaczone numerami 1, 2 i 4 w piśmie strony z dnia [...] grudnia 2017 r. nie mogą zostać zrealizowane z uwagi na uregulowanie zawarte w przepisie art. 110 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie. Skarżący wskazał na wadliwość działania organu, ponieważ zgodnie z treścią przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zdaniem skarżącego argumenty przedstawione przez Prezydenta Miasta nie mają żadnego uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Strona bowiem zażądała sporządzenia oraz doręczenia kserokopii opisanych w piśmie datowanym na dzień [...] grudnia 2017 r. aktów notarialnych. Skoro strona nie występowała o wydawanie wypisów lub odpisów aktów notarialnych, lecz wskazywała jako formę udostępnienia kserokopie dokumentów, to przepisy ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie, a w szczególności jej rozdział 9 zatytułowany "Wypisy, odpisy i przechowywanie aktów notarialnych", nie znajdują w przedmiotowej sprawie zastosowania. Ograniczenia podmiotowe w wydawaniu wypisów czy odpisów aktów gruncie ustawy o notariacie, z uwagi na moc dokumentów (art. 109 ustawy Prawo o notariacie), nie mają zastosowania, gdy żądnie dotyczy jedynie samej treści tych dokumentów i nie mogą uzasadniać wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Wobec powyższego skarżący uważa, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku objętego pismem datowanym na dzień [...] grudnia 2017 r. (L dz. [...]) w zakresie sporządzenia oraz doręczenia kserokopii notarialnych. Uzasadniając wnioski zawarte w punktach 2. i 3. petitum skargi, skarżący podniósł, że przekroczenie terminu załatwienia wniosku należy ocenić jako znaczne, co daje podstawę do uznania, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stanowiska organ potwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z dnia 24 kwietnia 2018 r. sprawie o sygnaturze Il SAB/Bd 13/18 orzekł o obowiązku rozpatrzenia wniosków skarżącego z dnia [...] grudnia 2017 r. i z dnia [...] stycznia 2018 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. W wyznaczonym przez Sąd terminie dnia [...] czerwca 2018 r. pełnomocnik organu udzielił skarżącemu odpowiedzi na wyżej oznaczone wnioski, w których były formułowane, zdaniem wnioskodawcy, wnioski o udostępnienie informacji publicznej (pismo [...] załączone do skargi). Odpowiedzi udzielono z zachowaniem zwykłej formy pisemnej, przekazanej za pomocą listu poleconego. W treści pisma organ wyjaśnił skarżącemu, że akty notarialne w świetle systemu prawnego podlegają ochronie w zakresie udostępniania: • na podstawie art. 110 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie • na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, • na podstawie art. 36¹ ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece. Zdaniem organu wskazane przepisy prawa stanowią o ograniczeniu przewidzianym przez art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. O ujawnienie informacji zawartych w aktach notarialnych można ubiegać się na zasadach odrębnych. Powyższe oznacza, iż wolą ustawodawcy jest ochrona treści zawartej w aktach notarialnych związanych z obrotem nieruchomościami. Przeciwko udostępnianiu aktów notarialnych przemawia wykładnia systemowa. Na poparcie stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazując jako przykład w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2015 r. sygn. akt Il SAB/Wa 103/12, w którym czytamy: "Również w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji umowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądane dane podlegają udostępnieniu w odrębnym trybie". Z uwagi na powyższe organ stwierdził, iż przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2017 r. (kopia załączona do skargi) było sporządzenie i doręczenie kserokopii trzech wskazanych aktów notarialnych związanych z obrotem nieruchomościami. To oznacza, że bezsprzecznie przedmiotem wniosku strony skarżącej dotyczącego udostępnienia informacji publicznej były kopie umów, a zatem nośnik, nie zaś określone informacje o majątku samorządu terytorialnego czy też o sposobie gospodarowania tym majątkiem. Tylko jeden z aktów notarialnych (z dnia [...].12.1995 r.) dotyczy nieruchomości stanowiącej własność gminy, na której ustanowiono użytkowanie wieczyste. Pozostałe akty notarialne nie wymieniają Miasta jako strony uczestniczącej w dysponowaniu majątkiem. Skarżący składając omawiany wniosek określił tylko rodzaj żądanego dokumentu, będącego nośnikiem informacji, nie wskazując jednak przedmiotu żądanej informacji. To prowadzi do stwierdzenia, że organ zobowiązany do udostępnienia informacji, co do zakresu żądania postąpił prawidłowo. Organ udzielił bowiem odpowiedzi w takim zakresie, w jakim żądanie wynikało z wniosku w sposób nie budzący wątpliwości. Organ dodał, że zajęte w niniejszej sprawie stanowisko jest zbieżne ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uzasadnień wyroku z dnia 12 czerwca 2015 r. - sygn. akt I OSK 1373/14, które zostało już podzielone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniach wyroków z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt Il SA/Bd 272/17 i ll SA/Bd 273/17. Odpowiedź na skargę przekazano bezpośrednio pełnomocnikowi skarżącego za pomocą listu poleconego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 P.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej ponagleniem, o którym mowa w art. 37 K.p.a. i art. 53 § 2b P.p.s.a., ponieważ w tych sprawach przepisy K.p.a. stosuje się wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwana dalej "u.d.i.p.". Zatem wniosek organu o odrzucenie skargi był niezasadny. Ww. ustawa wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej". Zgodnie z jej art. 1 ust. 1, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach władzy publicznej, w tym majątku, którym dysponują, o zasadach funkcjonowania podmiotów publicznych, w tym: trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego (por. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że Prezydent Miasta - jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 udip). Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że w wyroku z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Bd 13/18 WSA w Bydgoszczy uznał za zasadną skargę skarżącego w związku z jego wnioskiem z dnia [...] grudnia 2017 r. (L.dz. [...]) uznając, że skoro zatem skarżącemu nie udzielono pełnej informacji publicznej, zgodnie z żądaniami wniosków, ani też nie odmówiono jej udostępnienia w formie decyzji administracyjnej, należało uznać, że Prezydent dopuścił się w sprawie bezczynności. Jeżeli bowiem organ uważał, że żądane informacje podlegają ochronie na podstawie art. 5 u.d.i.p., to wówczas winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie. Nieudostępnienie żądanej informacji, przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej, stanowi o bezczynności organu. Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosków skarżącego w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z odpisem prawomocnego wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Bezsporne również jest, że po powyższym wyroku pełnomocnik organu - udzielił skarżącemu informacji piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji publicznej odnośnie w wniosku oznaczonego datą z dnia [...] grudnia 2017 r. zajmując stanowisko, że wnioski te dotyczący sporządzenia i doręczenia: - aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1995 r. (Rep. [...] Nr [...]) w przedmiocie oddania przez Gminę w użytkowanie wieczyste Spółdzielni gruntu położonego w B. przy ul. G. [...] wraz z przeniesieniem własności budynków wybudowanych na powyższej nieruchomości; - aktu notarialnego z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie sprzedaży prawa użytkowania wieczystego nieruchomości usytuowanej w B. przy ul. G. [...] na rzecz A. Sp. z o.o.; - aktu notarialnego z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie wniesienia przez A. Sp. z o.o. wkładu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości usytuowanej w B. przy ul. G. [...] na rzecz A. sp. z o.o. W związku z powyższym żądane dokumenty nie mogą być udostępnione w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, z 2017 r., poz. 933) — dalej "u.d.i.p.":, ponieważ kwestia udostępniania tych aktów została uregulowana w sposób szczególny w art. 110 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2016 r., poz. 1796 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2015 r. (sygn. akt I OSK 1373/14)- publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl stwierdził, że przeciwko udostępnianiu aktu notarialnego w ramach dostępu do informacji publicznej przemawia wykładnia systemowa. Sąd ten wskazał, że częścią systemu prawnego chroniącego akty notarialne przed nieuprawnionym dostępem jest art. 110 § 1 i § 2 ustawy — Prawo o notariacie, który w § 1 stanowi, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego. Zakładając zatem racjonalność ustawodawcy należy uznać, że zamierzał on ograniczyć dostęp do aktów notarialnych. Przy przyjęciu, że dostęp taki mógłby uzyskać każdy w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, istnienie art. 110 § 1 i § 2 Prawa o notariacie byłoby nieuzasadnione, a sytuacja osób mających interes prawny w zakresie dostępu do aktu notarialnego byłaby gorsza, niż każdej z osób ubiegających się o udostępnienie w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można przy tym pominąć, że powyższe rozwiązanie nie zostało wyłącznie przyjęte w powołanych przepisach, lecz również w przepisach ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2016 r., poz. 790 z późn. zm.) i ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 z poźn. zm.), gdzie także ograniczono do wybranego kręgu podmiotów dostęp do aktów notarialnych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił przy tym, że akty notarialne są częścią akt będących podstawą wpisu w księdze wieczystej. Wpis ten jest jawny i zgodnie z art. 36¹ ustawy o księgach wieczystych każdy może przeglądać księgi wieczyste w obecności pracownika sądu. Jednak akta ksiąg wieczystych, w których znajdują się również akty notarialne może przeglądać tylko osoba mająca interes prawny oraz notariusz (art. 36¹ ust. 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Przepis art. 24 ust. 5 ustawy — Prawo geodezyjne i kartograficzne ogranicza dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, którego częścią są akty notarialne do kręgu osób wskazanych w tym przepisie. Należy w tej sytuacji uznać, że akt notarialny jest chroniony w systemie prawa w sposób komplementarny i nie może być przekazany w drodze dostępu do informacji publicznej, z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Ustawodawca w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej celowo uregulował możliwość dostępu do informacji publicznej, poprzez wskazanie w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., że może to nastąpić również na podstawie innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Jak orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2006 r. (Il SA/Wa 2016/05): "(...) jeżeli obowiązują odmienne regulacje ich udostępniania, będą one miały pierwszeństwo przed ustawą o dostępie do informacji publicznej. Zawarte w art. 1 ust. 2 cyt. ustawy sformułowanie »nie naruszają« rozumieć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może naruszać przepisów innych ustaw odrębnie regulujących zasady ich udostępniania". Taką odrębną regulacją jest ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie a także ustawy: z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece oraz z dnia 17 maja 1989 r. — Prawo geodezyjne i kartograficzne. Tryby dostępu do informacji określone w wymienionych ustawach wyłączają zatem stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy przy tym mieć na uwadze, że decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana jedynie dla sytuacji, gdy informacja istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. W sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz jedynie zawiadamia wnoszącego, że żądane dane podlegają udostępnieniu w innym trybie (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., Il SAB/Wa 103/12, wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 stycznia 2017 r., Il SAB/Lu 176/16). Wydanie decyzji odmownej w odniesieniu do informacji, której tryb udostępnienia został odmiennie uregulowany w innych przepisach może być traktowane w kategorii wadliwości określonej w art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego tj. wydania decyzji bez podstawy. Skoro bowiem nie znajdują zastosowania przepisy u.d.i.p., nie istnieje wówczas możliwość wydania decyzji odmownej na podstawie art. 16 tej ustawy. Żądanie z wniosku z dnia [...] grudnia 2017 r. w zakresie udostępnienia decyzji zostało wykonane w ten sposób, iż załączono uwierzytelnioną kserokopię decyzji Wojewody z dnia [...] lipca 1993 r., jako załącznik do pisma. Wniosek oznaczony punktem 5 w piśmie oznaczonym datą [...] grudnia 2017 r., to informacja o wysokości opłaty rocznej wnoszonej przez A. sp. z o.o. Poinformowano skarżącego, że wysokość opłaty rocznej wynosi aktualnie 16.294,32 złote. Wysokość opłaty rocznej została uprzednio ustalona wobec Spółdzielni oraz Państwa B. i J. W., po których zobowiązanie do opłaty rocznej przejęta wskazana na wstępie spółka. Odnosząc się do powyższego stanowiska organu zaprezentowanego w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. Skład Sądu podziela je. Stanowisko o braku podstaw do żądania udostępnienia aktów notarialnych w drodze przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej zostało utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z tym poglądem w świetle art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie. Nie tylko bowiem sama ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie uchybia w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie II SAB/Wa 692/15 z dnia 21 października 2015 r. W ocenie Sądu bez znaczenia pozostaje to, czy skarżący zażądał kopii aktów notarialnych o transakcjach, czy też odpisów. Żadne z tych dokumentów nie mogą być udostępnianie w trybie przepisów ustawy o dostępnie do informacji publicznej. Zarówno Konstytucja RP w art. 61 ust. 2 oraz ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 ust. 1 i 2 dopuszczają ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej w ustawach. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP: " 1. Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. 2. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. 3. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. 4. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy". Z kolei art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz.1330) stanowi, że: "1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. 2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1, zwanym dalej "centralnym repozytorium". W stosunku do udostępniania w trybie ustawy o dostępie informacji publicznej aktów notarialnych ugruntowało się orzecznictwo Sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, któremu przyświeca myśl, że dokumenty te wyłączone są od udostępnienia w trybie ww. ustawy. W ocenie Sądu w przypadku wniosku o udostępnienie aktu notarialnego jako "nośnika treści w formie kopii, skanu czy odpisu, wystarczające jest dla załatwienia sprawy pismo organu informujące o powodach dla których niemożliwe jest udzielenie informacji publicznej. Nie jest w tych sytuacjach możliwe wydania decyzji w trybie art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego też pismo organu z dnia [...] czerwca 2018 r. informujące o powodach nieudostępnienia żądanych a aktów notarialnych świadczy, że organ udzielił odpowiedzi i tym samym na dzień wniesienia skargi do Sądu nie pozostawał w bezczynności. W ocenie Sądu organ trafnie przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, które potwierdza prawidłowość powyższego stanowiska Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie. W celu poparcia powyższego poglądu Sąd przytacza uzasadnienie wyroku NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 2699/17 w sprawie, która dotyczyła umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, w której żądano w trybie przepisów ustawy dostęp do informacji publicznej udostępnienia aktów notarialnych. Stanowisko co do słuszności wyłączenia udostępniania aktów notarialnych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej spotkało się z aprobata WSA w Bydgoszczy, który w wyrokach z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Bd 272/17 oddalił skargę. Stanowisko to zostało podzielone przez WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 31 maja 2017 r. II SA/Bd 273 /17 oraz wyroku NSA z dnia 24 maja 2018 r. I OSK 2700/17 , w którym oddalono skargę kasacyjną, wyrażając pogląd że prawo dostępu do informacji publicznej nie posiada charakteru bezwzględnego i jako takie nie może służyć dostępowi do dokumentów, których zasady i tryb udostępniania są określone w odrębny sposób, co wynika wprost z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), wedle którego przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznym. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Wskazać bowiem należy, że podstawą prawną, chroniącą akty notarialne przed nieuprawnionym dostępem, jest art. 110 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. – Prawo o notariacie, który w § 1 stanowi, że akty notarialne wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym. Wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom, ale tylko za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego. Oznacza to, że zakładając racjonalność ustawodawcy, iż zamierzał on ograniczyć dostęp do aktów notarialnych. Przy przyjęciu, że dostęp taki mógłby uzyskać każdy w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, istnienie normy art. 110 § 1 i § 2 ustawy - Prawo o notariacie nie miałoby sensu, a sytuacja osób mających interes prawny w zakresie dostępu do aktu notarialnego byłaby gorsza niż każdej z osób ubiegających się o udostępnienie w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie wykładni systemowej należy ponadto wskazać, że dostęp do aktów notarialnych został ograniczony do wybranego kręgu podmiotów nie tylko w ustawie – Prawo o notariacie, ale również w ustawie z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2013 r., poz. 707) i ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520). Akty notarialne są częścią akt, będących podstawą wpisu w księdze wieczystej. Wpis ten jest jawny i zgodnie z art. 36¹ ust. 3 ustawy o księgach wieczystych, każdy może przeglądać księgi wieczyste w obecności pracownika sądu. Jednak akta ksiąg wieczystych, w których znajdują się również akty notarialne, może przeglądać tylko osoba mająca interes prawny oraz notariusz (art. 36¹ ust. 4 ustawy o księgach wieczystych i hipotece). Przepis art. 24 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne ogranicza dostęp do informacji zawartych w operacie ewidencyjnym, którego częścią są akty notarialne do kręgu osób wskazanych w tym przepisie. Należy w tej sytuacji uznać, że akt notarialny jest chroniony w systemie prawa w sposób komplementarny i nie może być ujawniony w drodze dostępu do informacji publicznej, z uwagi na treść art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Nie oznacza to jednak braku możliwości społecznej kontroli nad sposobem gospodarowania mieniem publicznym, jakim są lokale gminne. Informacja o ilości sprzedanych lokali i uzyskiwanych cenach podlega udostępnieniu, może tylko w zależności od zakresu wniosku stanowić informację prostą lub przetworzoną. W drugim z tych przypadków dla uzyskania informacji konieczne jest wykazanie istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udostępnienia. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a, ponieważ organ na dzień jej wniesienia nie pozostawał w bezczynności.