II SAB/Bd 59/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. P. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z 2 marca 2025 r. A. P. (skarżąca) zwróciła się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (PPIS) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuściowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego? 3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? 6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów wypłacono odszkodowanie? 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? 1. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? 2. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. 3. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? 4. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka ? 5. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych? 6. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą? 7. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP? 8. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień? 9. Kto, w jaki sposób i na podstawie jakich przepisów przekazał Państwu informacje dotyczące szczepień mojej córki? W odpowiedzi na ww. wniosek (wpływ do organu 5 marca 2025 r.), pismem z 17 marca 2025 r. Inspektor Sanitarny kolejno odniósł się do postawionych we wniosku pytań, wyjaśniając że: 1. Informacja, o którą się wnosi, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2021 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), lecz dotyczy wiedzy z zakresu medycyny. Państwowa Inspekcja Sanitarna w wykonaniu swoich zadań nie zajmuje się analizą długości okresów utrzymywania się odporności po podaniu szczepionek. 2. PPIS nie posiada listy osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień, ponieważ takie osoby nie zostały zgłoszone przez świadczeniodawców, stąd też wobec żadnej z takich osób nie był stosowany przymus administracyjny. Osoby dorosłe podlegające szczepieniom to przede wszystkim osoby chore lub narażone na zakażenie w wyniku kontaktu ze źródłem zakażenia (osobą, zwierzęciem, eksponowani na zakaźne płyny ustrojowe i krew lub nieuodpornieni wcześniej, z ryzykiem zawodowym na zakażanie), Jest to grupa osób świadomych zagrożenia i poddających się obowiązkowi a nawet zabiegających o jego wykonanie. 3. Na terenie działania PPIS nie odnotowano ognisk odry w okresie ostatnich 5 lat. Z informacji będących w posiadaniu organu wynika, że u 44 osób (dzieci) pochodzenia ukraińskiego wykonano szczepienia, w tym 9 przeciw odrze. Organ nie posiada wnioskowanej informacji w zakresie osób narodowości romskiej, czeczeńskiej i osób pełnoletnich narodowości ukraińskiej. 4. PPIS nie prowadzi rejestru szczepień odroczonych przez lekarzy. Do zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie należy ustalanie listy przeciwwskazań do podania szczepionek. Wykaz przeciwwskazań do szczepień jest ustalany przez producenta szczepionki i znajduje się w Charakterystyce Produktu Leczniczego każdego preparatu szczepionkowego. 5. W okresie ostatnich 5 lat PPIS nie nakładał grzywien na lekarzy za niezgłoszenie niepożądanego odczynu poszczepiennego. 6. W ostatnich 5 latach od dnia sporządzenia niniejszego pisma na terenie działania PPIS wśród dzieci i dorosłych do 19 roku życia odnotowano 1 przypadek śmiertelny (w 2024 r.), który nastąpił w okresie 4 tygodni od szczepienia. 7. W ostatnich 5 latach od dnia sporządzenia niniejszego pisma na terenie działania PPIS zarejestrowano 6 ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP), z tego 5 przypadków po szczepieniu przeciwko SARS-Cov-2 (4 przypadki w 2021 r.: 1 przypadek – epizod hypotoniczno-hyporeaktywny, zawroty głowy, osłabienie, 2 – trudności z chodzeniem, niedowład połowiczy lewostronny, udar niedokrwienny prawej półkuli mózgu, 3 – gorączka utrzymująca się dłużej, 4 – duszność, zatorowość płucna, reakcja alergiczna, wybroczyny skórne, zasinienie kończyn, wymioty; 1 przypadek w 2022 r. – nagłe zatrzymanie krążenia poprzedzone dusznościami, najprawdopodobniej w przebiegu zawału serca, zgon) oraz jeden przypadek w 2024 r. po szczepieniu przeciwko pneumokokom – epizod hypotoniczno-hyporeaktywny z utratą przytomności i bezdechem, nagłe zatrzymanie krążenia, zgon. 8. PPIS nie posiada informacji w tym zakresie, gdyż wypłata odszkodowań w związku z wystąpieniem niepożądanego odczynu poszczepiennego nie leży w kompetencjach PPIS. 9. Informacja, o którą się wnosi, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej. Informacje o prawie, jego stosowaniu i interpretacji nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do oceny zgodności przepisów ustawy z Konstytucją. 10. Odpowiedź na pytanie nie pozostaje we właściwości organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a ponadto dotyczy udzielenia porady prawnej. Tego rodzaju żądanie nie mieści się w sferze faktów i nie można go rozstrzygać w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadzór organów inspekcji sanitarnej w zakresie realizacji obowiązku szczepień ochronnych nie obejmuje kwestii odszkodowawczych. 11. Informacja, o którą się wnosi, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej lecz wymaga wiedzy z zakresu medycyny. Treść pytania wykracza poza zakres zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Do zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie należy dokonywanie oceny w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem. 12. Informacja, o którą się wnosi, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej lecz wiedzy organu o stanowisku Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych i wykracza poza pojęcie informacji publicznej. 13. Obowiązek szczepień wynika z Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2077). 14. Informacja, o którą się wnosi, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu ustawy, lecz wiedzy organu o dokonywanych przez Ministra Zdrowia analiz w zakresie danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań i wykracza poza pojęcie informacji publicznej. 15. J.W. 16. Informacja, o którą się wnosi, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Informacje o prawie, jego stosowaniu i interpretacji nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie są uprawnione do oceny zgodności przepisów ustawy z Konstytucją. 17. Informacja, o którą się wnosi, nie mieści się w pojęciu informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Treść pytania wykracza poza zakres zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Do zadań Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie należy dokonywanie oceny przepisów ustanowionych w innych państwach. 18. Zgodnie z § 18 ww. Rozporządzenia raport został sporządzony i przekazany do PPIS przez Przychodnię Rodzinną w [...] sp. z o. o. ul. [...], [...] w postaci elektronicznej, z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego. Pismem z 26 marca 2025 r. A. P., reprezentowana przez adwokata, zaskarżyła bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w zakresie udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku. Wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, że do dnia jej wniesienia wnioskodawczyni nie udostępniono informacji publicznej zgodnie z wnioskiem. Przytoczono tezy z orzecznictwa sądowoadministracyjnego dotyczące spraw z zakresu bezczynności i przewlekłości w postępowaniach administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w całości i obciążenie skarżącej kosztami postępowania w całości oraz zobowiązanie pełnomocnika skarżącej do przedłożenia odpisu pełnomocnictwa do reprezentowania jej w niniejszej sprawie, albowiem dokument ten nie został załączony do skargi. Podniósł, że w ustawowym terminie odpowiedział na pytania zawierające żądanie udostępnienia informacji publicznej, w pozostałym zaś zakresie wyjaśnił, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał, że w skardze nie określono, wobec których punktów wniosku organ ma pozostawać bezczynny. W piśmie z dnia 26 maja 2025 r. pełnomocnik skarżącej na wezwanie Sądu wyjaśnił, że do każdego pytań, zwłaszcza o ilości NOP-ów, rodzaju NOP-ów, ilości odroczeń od szczepień oraz populacji, w ramach której występują odroczenia, organ winien odnieść się merytorycznie, a w przypadku nieposiadania informacji wskazać podmiot, który tymi informacjami dysponuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 - dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana w oparciu o kryterium legalności obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. W kontrolowanej sprawie skarżący domagali się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U z 2022 r., poz. 902 – dalej "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak i procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. W sprawie nie wzbudziło ani sporu między stronami, ani wątpliwości Sądu, że Inspektor Sanitarny jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Do organów władzy publicznej niewątpliwie należą państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, którzy – jako organy rządowej administracji zespolonej w powiecie – wykonują zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 416). Oceniając aspekt przedmiotowy sprawy wskazać najpierw należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Zgodne z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera zaś przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., (art. 6 ust. 1 pkt 3), w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (lit. a). Ustawa stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją publiczną, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Żądane przez wnioskodawczynię informacje dotyczyły szczepień ochronnych. Część z nich odnosiła się do zasad, sposobu i skutków realizacji programu obowiązkowych szczepień ochronnych na terenie właściwości organu (w zakresie punktów 2-8 i 18), część koncentrowała się na kwestiach wiedzy medycznej z zakresu wakcynologii (informacje żądane w punktach 1, 11 i 12), jak i źródeł oraz wykładni przepisów prawa (informacje zażądane w punktach 9, 13, 14, 15 i 16). Zadano także pytanie dotyczące instrumentów prawnych przysługujących obywatelom związanych z dochodzeniem odszkodowań (informacja opisana w punkcie 10) oraz pytanie dotyczące obowiązku szczepiennego w aspekcie komparatystyki prawniczej (informacja wskazana w punkcie 17). Inspektor Sanitarny w piśmie z 17 marca 2025 r. udzielił odpowiedzi do wniosku w zakresie pytań opisanych w punktach 3 i 5-7, 13 i 18 z zachowaniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Udzielone odpowiedzi Sąd uznał za wyczerpujące. Informacje w zakresie okresu utrzymywania się odporności po zaszczepieniu na poszczególne choroby (punkt 1) oraz o sposobach wykluczania nadwrażliwości na składniki preparatów szczepiennych (punkt 11) dotyczą kwestii związanych z wiedzą medyczną i farmakologiczną (przede wszystkim wakcynologiczną) i nie podlegają udostępnieniu w ramach uprawnień wynikających z u.d.i.p. Informacje w tym zakresie dostępne są u podmiotów dysponujących fachową wiedzą w zakresie szczepień, ale i w powszechnie dostępnych źródłach wiedzy medycznej. Informacje opisane w punktach 9-10 oraz 12 i 14-16 wniosku prawidłowo zakwalifikowano jako nieposiadające waloru informacji publicznej. Informacje w zakresie relacji obowiązku szczepiennego do art. 47 Konstytucji RP (punkt 9), sposobu i prawidłowości działania organu naczelnego (ministra właściwego ds. zdrowia) w zakresie wydawanych przezeń aktów wykonawczych, jak i zgodności z Konstytucją RP tych aktów (punkt 14-16) nie są informacją publiczną. Funkcją dostępu do informacji publicznej nie jest wykładanie wnioskodawcom norm prawnych ani też przedstawianie wnioskodawcom stanowiska organu co do zgodności z Konstytucją RP oraz stosowalności danych przepisów. Poza zakresem pojęcia informacji publicznej mieści się zresztą wiedza organu o przepisach prawa krajowego i ich właściwej interpretacji. Tym bardziej nie jest tą kategorią objęta informacja o różnicach (i ich podstawach prawnych) w zakresie regulowania obowiązku szczepiennego w innych krajach UE (punkt 17). Pytanie nr 10 dotyczy z kolei kwestii cywilnoprawnej (odszkodowania za ewentualne wystąpienie NOP), a w ramach ciążących na organie obowiązków związanych z udostępnianiem informacji publicznej nie jest udzielanie porad prawnych co do przysługujących wnioskodawcom instrumentów procesowych w postępowaniach sądowych. Prawidłowo też uznano, że nie jest informacją publiczną informacja żądana w pytaniu nr 12. Stanowiska i zalecenia organizacji międzynarodowych (jaką jest WHO) wykraczają poza pojęcie informacji publicznej, albowiem działalność tych organizacji międzynarodowej nie dotyczy polskich władz i gospodarowania mieniem publicznym. W przypadku pytań nr 2, 4 i 8 organ wskazał, że żądanych informacji nie posiada i nie prowadzi w tym zakresie rejestrów. Stanowi to właściwe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu danych objętych wnioskiem uwalnia podmiot zobowiązany od zarzutu bezczynności w sprawie, albowiem z oczywistych względów nie można oczekiwać udostępnienia danych, którymi podmiot ten nie dysponuje (vide: wyrok WSA w Gliwicach z 14 czerwca 2023 r., sygn. III SAB/Gl 127/23 – dostępny na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej wyrażonemu w piśmie z 26 maja 2025 r. nie można też oczekiwać od organu, by podejmował on za wnioskodawcę czynności zmierzające do zidentyfikowania podmiotu posiadającego wnioskowaną informację. W okolicznościach niniejszej sprawy poinformowanie wnioskodawcy o tym, z jakich powodów dana informacja nie pozostaje w dyspozycji adresata, jest w ocenie Sądu wystarczające. Zauważyć też należy, w odniesieniu do twierdzeń zawartych w piśmie z 26 maja 2025 r., że organ udostępnił wyczerpującą informację o ilości i rodzaju NOP-ów (punkt 7 odpowiedzi na wniosek). Zgodnie z wcześniejszymi rozważaniami prawidłową formą działania organu było – w zakresie punktów 1, 9-10, 12 i 14-16 - poinformowanie skarżącej na piśmie, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. W zakresie punktów 2, 4 i 8 organ wyjaśnił, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną i jaki jest powód takiego stanu rzeczy, zaś w pozostałych punktach udzielił wyczerpującej odpowiedzi, udostępniając żądaną informację. Zarówno treść odpowiedzi na wniosek skarżącej, jak i daty wpływu wniosku (5 marca 2025 r.) oraz odbioru tej odpowiedzi przez wnioskodawczynię (18 marca 2025 r.) potwierdzają, że wniosek został załatwiony w ustawowym terminie. Prawidłowość postępowania organu przejawia się zatem zarówno w aspekcie merytorycznym, jak i w terminowości odpowiedzi. Nie zasłużył na uwzględnienie wniosek organu o odrzucenie skargi. Wniesiona skarga na bezczynność spełniła wszystkie formalne wymogi do jej skutecznego wniesienia, podlegała zatem rozpoznaniu przez Sąd co do jej meritum. Merytoryczna niezasadność skargi jest zaś podstawą do jej oddalenia (art. 151 p.p.s.a.) a nie odrzucenia (art. 58 § 1 i art. 220 § 3 i 3a p.p.s.a.). Z uwagi na swoją niezasadność wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.