II SAB/Bd 61/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie nie ustosunkowania się organu do wniosku o zmniejszenie ilości punktów karnych postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2011r. M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, sprecyzowaną w odpowiedzi na wezwanie sądu, jako skarga na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie nie ustosunkowania się organu do wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2011r. o zmniejszenie ilości punktów karnych. Skarżący podniósł, iż w udzielonej na powyższy wniosek odpowiedzi, Komendant [...] Policji w [...] nie wskazał iż podjął jakiekolwiek czynności zmierzające do wyjaśnienia zarzutów przedstawionych skarżącemu. Skarżący, powołując się na orzecznictwo NSA, zwrócił uwagę, iż skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność szczególnym środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zatem w omawianym przypadku do Komendanta Głównego Policji. W związku z powyższym skarżący, zarządzeniem sędziego z dnia 20 stycznia 2012r., wezwany został do złożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi składał zażalenie do Komendanta Głównego Policji, pod rygorem uznania, że takie zażalenie nie zostało złożone. W przypadku złożenia żalenia, skarżący zobowiązany został do nadesłania jego odpisu. Przesyłkę zawierającą powyższe wezwanie przesłano skarżącemu na adres podany w skardze (M. S., ul. Chodkiewicza [...],[...]-065 [...]). Korespondencja nie została jednak przez adresata odebrana i po dwukrotnym jej awizowaniu w dnach [...] stycznia 2012r. i [...] lutego 2012r. , zwrócona została nadawcy, gdzie pozostawiono ją w aktach sądowych ze skutkiem doręczenia z dniem [...] lutego 2012r. Zwrócić uwagę należy, iż w wezwaniu z dnia 29 grudnia 2011r., doręczonym skarżącemu w dniu [...] stycznia 2012r. skarżący pouczony został o tym, iż strona i jej przedstawiciel mają obowiązek zawiadomić sąd o każdej zmianie swego miejsca zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby (art. 70 § 1 p.p.s.a.). W razie natomiast zaniedbania tego obowiązku, pisma wysyłane pod dotychczasowym adresem, pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany (art. 70 § 2 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę powyższe, uznać należy, iż skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie sądu doręczone mu w dniu [...] lutego 2012r. w wyznaczonym mu siedmiodniowym terminie, który w stosunku do skarżącego upłynął w dniu [...] lutego 2012r., co równoznaczne jest z przyjęciem, iż skarżący nie składał zażalenia na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...]do Komendanta Głównego Policji, co z kolei oznacza, iż nie zostały spełnione przesłanki skutecznego wniesienia skargi na bezczynność organu. Merytoryczne rozpoznanie skargi nastąpić może jedynie przy spełnieniu warunków formalnych określonych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie natomiast warunki takie nie zostały spełnione, bowiem nie zostały w niniejszym przypadku wyczerpane przewidziane środki zaskarżenia, co skutkować musi stwierdzeniem niedopuszczalności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.