II SAB/Bd 63/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie indywidualnego programu usamodzielniania osoby niepełnosprawnej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...].05.2015 r. M. B. złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]w przedmiocie indywidualnego programu usamodzielniania osoby niepełnosprawnej, podnosząc, iż organ ten nie udzielił odpowiedzi w przewidzianym przez prawo terminie, na jego "skargę" dotyczącą pisma Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...]w sprawie indywidualnego programu usamodzielnienia osoby niepełnosprawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odpowiadając na skargę podniosło, iż przed Kolegium nie toczy się żadne postępowania administracyjne ze skargi, odwołania lub zażalenia M. B., które wymagałoby podjęcia działań prawnych przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Po analizie akt sprawy, organ nie dopatrzył się podstaw do wydawania zarówno przez organ I instancji jak i przez Kolegium decyzji lub postanowienia w sprawie, ponieważ sprawa dotycząca "indywidualnego programu usamodzielnienia osoby niepełnosprawnej" nie podlega regułom prawa administracyjnego, a ewentualnie przepisy prawa cywilnego mogą mieć zastosowanie w przypadku zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Wskazano również, że jak wynika z pisma Kierownika MOPS w [...]-[...]z dnia [...].05.2015 r., M. B. udzielana jest przez Gminę [...] pomoc w formie zasiłku stałego, celowych. Gmina ponosi comiesięcznie kwotę [...]zł odpłatności za pobyt M. B. w Domu Seniora w [...], czyni starania o uzyskanie przez zainteresowanego mieszkania będącego w zasobach Gminy [...]. Na tej podstawie Kolegium stwierdziło, że ośrodek pomocy społecznej wykonuje nałożone przez ustawodawcę zadania zarówno w formie świadczeń pieniężnych jak i instytucjonalnych, natomiast przepisy prawne nie nakładają na organy administracji publicznej obowiązku rozstrzygania sprawy dotyczącej indywidualnego programu usamodzielnienia osoby niepełnosprawnej w formie decyzji administracyjnej, której niewydanie obligowałyby organ wyższego stopnia do uznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność. W tym aspekcie chodzi mianowicie o to, czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych określona jest przepisami art. 3 § 2 pkt 1-8 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]w przedmiocie indywidualnego programu usamodzielniania osoby niepełnosprawnej, podnosząc, iż organ ten nie udzielił odpowiedzi w przewidzianym przez prawo terminie, na jego "skargę" dotyczącą pisma Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...]w sprawie indywidualnego programu usamodzielnienia osoby niepełnosprawnej. Jak słusznie zauważyło Kolegium, przepisy prawne nie nakładają na organy administracji publicznej obowiązku rozstrzygania sprawy dotyczącej indywidualnego programu usamodzielnienia osoby niepełnosprawnej w formie decyzji administracyjnej, co jednoznacznie wskazuje, iż nie zachodzi tutaj administracyjnoprawna forma regulacji, a ewentualne zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego podlegać będzie przepisom prawa cywilnego mającym zastosowanie w takim przypadku. Mając powyższe na uwadze, skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie indywidualnego programu usamodzielniania osoby niepełnosprawnej, jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. Na marginesie zwrócić należy uwagę, że myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie natomiast do art. 37 § 1 k.p.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18 ze zm.), w przypadku bezczynności organu administracji publicznej takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, iż skarżący nie uczynił przedmiotem skargi bezczynności organu I instancji, skutkiem czego jego pismo z dnia [...].05.2015 r. możnaby uznać jako wezwanie organu wyższego stopnia do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W przypadku Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wobec braku organu wyższego stopnia, skargę na bezczynność kolegium należało poprzedzić wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którego bezczynność skarży, do usunięcia naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie w związku z czym skarga podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna z przyczyn formalnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w administracyjnym toku instancji. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.