II SAB/Bd 65/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Wiesław Czerwiński sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi B. W. na bezczynność [...] Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w B. w przedmiocie rozkwaterowania 1. zobowiązuje [...] Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w B. do wydania w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem decyzji o której mowa w art. 41a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206 poz. 1367 z zm.) 2. zasądza od organu na rzecz skarżącej 357 ( trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B. W. złożyła skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Administracji Mieszkaniowej w B., wnosząc o zobowiązanie organu do wydania decyzji dotyczącej rozkwaterowania w terminie jednego miesiąca, wskazując że jej wniosek sprzed 17 lat nie został dotychczas rozpoznany. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że wniosek załatwiono udzieleniem stosownej odpowiedzi pismem nr 2474 z [...] listopada 1994 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę sąd administracyjny zgodnie z treścią przepisu art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- dalej w skrócie: p.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że w dniu [...] października 1994 r. wypłynął do organu wniosek skarżącej z dnia [...] października 1994 r. o przyznanie kwatery byłemu małżonkowi z uwagi na orzeczony między nimi rozwód i dalsze wspólne (także z dziećmi) zajmowanie dotychczasowego mieszkania (kwatery). Z akt sprawy nie wynika, aby wszczęte w ten sposób postępowania zostało zakończone jakimkolwiek rozstrzygnięciem (decyzją lub postanowieniem) przewidzianym obowiązującym prawem. W związku z powyższym należy zauważyć – nie negując, że skarżącej jak wskazano w odpowiedzi na skargę udzielono faktycznie odpowiedzi pismem z [...] listopada 1994 r. Nr 2474 – że w momencie składania przez skarżącą przedmiotowego wniosku obowiązywały przepisy ustawy z 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. Nr z 1992 r., Nr 5, poz. 19 ze zm.). Przepis art. 18 tej ustawy stanowił m.in., że w razie orzeczenia rozwodu żołnierza zawodowego zajmującego osobną kwaterę stałą, rozwiedzeni małżonkowie zachowują prawo do zamieszkiwania w dotychczasowej kwaterze do czasu przekwaterowania i że na wniosek rozwiedzionych małżonków wojskowy organ kwaterunkowy dokonuje zamiany zajmowanej przez nich kwatery na dwa odrębne lokale mieszkalne, w granicach powierzchni mieszkalnej zbliżonej do dotychczas zajmowanej, przez przydzielenie: żołnierzowi – osobnej kwatery stałej, rozwiedzionemu małżonkowi – zamiennego lokalu mieszkalnego (ust. 1 i 2 art. 18). Powyższa ustawa utraciła w dniu 1 stycznia 1996 r. moc z uwagi na uchwalenie dnia 22 czerwca 1995 r. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. W chwili składnia przez skarżącą z dniem 1 września 2010 r. zażalenia na przewlekłość postępowania, obowiązywały między innymi (i nadal obowiązują) przepisy art. 13 i art. 40a tej ustawy. Wynika z nich, że Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji w ramach wykonywania zadań z zakresu administracji rządowej wydają decyzje administracyjne w sprawach określonych w przepisach niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), i że Prezes Agencji jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych Agencji, a Minister Obrony Narodowej w stosunku do Prezesa Agencji (art. 13 ust. 5 i 7 ww. ustawy z 22 czerwca 1995 r.). Natomiast art. 41a tej ustawy stanowi, że w wypadku rozwodu żołnierza zawodowego posiadającego dziecko i zajmującego lokal mieszkalny dyrektor oddziału regionalnego właściwy ze względu na położenie lokalu mieszkalnego dotychczas wspólnie zajmowanego przez żołnierza zawodowego i jego małżonka, dokonuje rozkwaterowania byłych małżonków po uprawomocnieniu się wyroku orzekającego rozwód, w ten sposób, że uchyla decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego i: 1) żołnierzowi zawodowemu wydaje decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem uprawnień określonych w art. 26, posiadanych w dniu uprawomocnienia się wyroku orzekającego rozwód, 2) z byłym małżonkiem żołnierza zawodowego wychowującym dziecko, który nie posiada tytułu prawnego do zajmowania innego lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego i nie jest uprawniony do lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie odrębnych przepisów, zawiera na czas oznaczony umowę najmu lokalu mieszkalnego położonego: a) w tej samej miejscowości albo, b) w miejscowości pobliskiej albo, c) za jego zgodą w innej miejscowości, w której Agencja posiada wolny zasób mieszkaniowy i internatowy, 3) byłego małżonka żołnierza zawodowego niewychowującego dziecka wzywa do opróżnienia lokalu mieszkalnego, bez konieczności zapewnienia lokalu ze strony Agencji, i stosuje odpowiednio przepisy art. 41 ust. 4 -7 (art. 41a ust. 1 i 2 ww. ustawy z 22 czerwca 1995 r.). Wbrew wywodom organu należy więc stwierdzić, że obowiązujące prawo zawierało i nadal zawiera przepisy prawa materialnego w oparciu, o które można i należało rozstrzygnąć wniosek skarżącej. Oczywiście powyższe stanowisko Sądu nie oznacza wskazania w jaki sposób merytorycznie należy rozpoznać dotychczas nierozpoznany wniosek skarżącej. Rozpoznając bowiem skargę zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a sąd orzeka tylko w granicach sprawy. Niniejsza sprawa dotyczyła bezczynności organu. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności przy czym nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowieni lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide np. wyrok NSA-OZ we Wrocławiu z 14 czerwca 1983 r., SA/Wr 6/83, "Gazeta Prawnicza" 1983, Nr 24), albo z przekonaniem, że występują negatywne przesłanki do załatwienia sprawy przez wydanie decyzji (vide wyrok NSA z 5 listopada 1987 r. IV SAB 23/87, ONSA 1988, Nr 1, poz. 13). Mając więc powyższe na uwadze, uznając skargę na bezczynność organu za całkowicie uzasadnioną Sąd na podstawie art. 149 p.p.s.a zobowiązał Dyrektora Wojskowej Agencji Mieszkaniowej Oddziału Regionalnego w B. do wydania w terminie jednego miesiąca od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem decyzji o której mowa w art. 41a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r., Nr 206, poz. 1367 ze zm.). Rozstrzygnięcie w pkt 2 wyroku oparto na przepisach art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) zawartych w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia.