II SAB/Bd 66/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. W piśmie z dnia 27 maja 2015 r. skierowanym, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy S. S. zawarł zwrot "[...]", który sugerować mógłby umieszczenie bądź żądanie zmiany domu pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu środka zaskarżenia w postaci zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia – samorządowego kolegium odwoławczego. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 czerwca 2015 r. S. S. został wezwany do wskazania na czym polegała bezczynność organu stanowiąca przedmiot skargi do Sądu, a także do wykazania że składał zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność organu – w terminie 7 dni pod rygorem uznania odpowiednio, że bezczynność organu dotyczy skierowania do domu pomocy społecznej dla ludzi starszych oraz że skarżący nie występował z zażaleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność organu. Skarżący w zakreślonym przez Sąd terminie nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Powołany przepis określa przesłanki dopuszczalności skargi, przy czym przesłanki te mogą być ujmowane w szerokim i wąskim znaczeniu. W pierwszym przypadku przez dopuszczalność skargi należy rozumieć spełnienie przez skargę wymogów formalnych jako pisma procesowego czy zachowanie terminu, w wąskim znaczeniu natomiast przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, tzn. określenie od jakiego rodzaju działalności (formy działania) organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, tzn. określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W doktrynie podkreśla się, że przesłanki sensu stricto to dwa najistotniejsze elementy postępowania sądowoadministracyjnego, mające czysto materialny charakter. Z uwagi na ich merytoryczny charakter ustawodawca nie przewiduje możliwości konwalidowania skargi, jeśli jest ona niedopuszczalna. W każdym więc przypadku stwierdzenia braku którejś z przesłanek dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto sąd administracyjny jest obowiązany skargę odrzucić (zob. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 276 i n. czy J.P.Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 116). Do warunków formalnych sensu stricto skutecznego złożenia skargi należy złożenie skargi od aktu lub czynności (bezczynności) objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 i § 3 i art. 5 p.p.s.a., wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, wniesienie skargi przez podmiot uprawniony, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. przysługuje legitymacja do jej wniesienia. W niniejszej sprawie skarga została złożona na bezczynność Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej, a zatem powinna być poprzedzona wniesieniem zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia – samorządowego kolegium odwoławczego (art. 37 § 1 k.p.a.). Ze skargi opisującej przebieg postępowania, ani z dokumentów przekazanych przez organ nie wynika, by skarżący takie zażalenie wnosił. W tej sytuacji należy stwierdzić, że skarżący nie wyczerpał przysługujących jemu środków zaskarżenia, a tym samym nie spełnił jednego z niezbędnych warunków do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Na marginesie nadmienić należy, iż niniejsze postanowienie nie pozbawia skarżącego prawa do powtórnego złożenia skargi w tym przedmiocie, po uprzednim wyczerpaniu właściwego toku instancyjnej kontroli działalności administracji publicznej. Mając na uwadze powyższe okoliczności i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.