II SAB/Bd 68/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.B. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 22 listopada 2010 r. M.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie umieszczenia w domu pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta [...] wskazał na jej bezzasadność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zażalenie to powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W związku z powyższym skarżący zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 grudnia 2010 r. wezwany został do złożenia oświadczenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, że złożył do organu administracji publicznej wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Burmistrza [...] a także, w przypadku złożenia zażalenia, do nadesłania jego uwierzytelnionego odpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłkę zawierającą wyżej wskazane wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 20 stycznia 2011 r., co poświadcza zwrotne potwierdzenie odbioru (k. 21 akt sądowych). Na podstawie akt sprawy ustalono, iż skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie w przewidzianym siedmiodniowym terminie, który w stosunku do niego upłynął z dniem 27 stycznia 2011 r. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.