II SAB/Bd 69/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA: Elżbieta Piechowiak Sędzia WSA: Renata Owczarzak Asesor WSA: Anna Klotz (spr.) Protokolant: Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi Michała K. na bezczynność Starosty Ż. w przedmiocie zapisu w ewidencji gruntów postanawia odrzucić skargę II SAB/ Bd 69/04 UZASADNIENIE W dniu [...] 2004r. Michał K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Starosty Ż. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] 2004r wystąpił z wnioskiem do wyżej wymienionego organu o wszczęcie postępowania z urzędu, celem wyjaśnienia i sprostowania zapisu w ewidencji gruntów powierzchni działki nr [...] (KW [...]) położonej w Ż., przy ul. [...]. Organ pismem z dnia [...] 2004r. nr [...] zawiadomił Sąd Rejonowy IV Wydział Ksiąg Wieczystych w Ż., że na terenie miasta Ż. nastąpiła zmiana powierzchni bez zmiany granic zewnętrznych i w związku z tym konieczne jest sprostowanie z urzędu działu I księgi wieczystej nr [...] zgodnie z załączonym wyciągiem wykazu zmian gruntowych. Następnie pismem z dnia [...] 2004r. skarżący wniósł o wytyczenie i oznaczenie kamieniami granicznymi z urzędu działki nr [...]. Na powyższe pismo skarżący nie otrzymał odpowiedzi od organu i w związku z tym wniósł skargę do Sądu, żądając zobowiązania Starosty Ż. do wydania postanowienia. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na naruszenie przez organ terminów wynikających z art. 35 § 3 i art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98 z 2000r., poz. 1071 z późn. zm). W udzielonej odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, oświadczył, że w dniu złożenia wniosku skarżący został poinformowany ustnie o tym, iż zgodnie z art. 7 b ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) ustalenie granic nie należy do kompetencji prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Pismem z dnia [...] 2004r. Sąd wezwał skarżącego w terminie 7 dni o wyjaśnienie, czy w związku z wniesioną skargą na bezczynność Starosty Żnińskiego, występował do organu administracji publicznej wyższego stopnia z zażaleniem, stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. W piśmie z dnia [...] 2004r. skarżący oświadczył, że nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia, stosownie do art. 37 §1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz innych niż określone powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. ( art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - P.p.s.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub też nie podjął stosownej czynności Z akt sprawy wynika, że w rozpoznawanej sprawie organ w dniu złożenia poinformował ustnie skarżącego, iż zgodnie z art. 7 b ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.) ustalenie granic nie należy do kompetencji prowadzącego ewidencję gruntów i budynków. Zgodnie z dyspozycją art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm) "Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie". W postępowaniu przed sądem administracyjnym należy badać, czy skarga spełnia minimum formalnych wymagań uzasadniających nadanie jej dalszego biegu i czy zachowany został termin do jej wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przepisy prawa nakładają obowiązek poprzedzenia skargi do Sądu na bezczynność organu, uprzednim wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia. Skarżący w piśmie z dnia [...] 2004r. oświadczył, że nie składał do organu wyższego stopniem zażalenia stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. Natomiast środków zaskarżenia przesłanych przez skarżącego za pismem z dnia [...] 2004r. nie można uznać za zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37§ 1 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a W rozpoznawanej sprawie skarżący nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia, w związku z tym nie została wyczerpana droga środków zaskarżenia. W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, działając na mocy art.58 §1 pkt 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o odrzuceniu skargi z uwagi na jej niedopuszczalność.