II SAB/Bd 7/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Benedykta D. na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w przedmiocie uzgodnienia projektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Skarżący Benedykt D. w dniu [...] 2004 r. wniósł skargę na bezczynność Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. polegająca na nie wydaniu przez ten organ decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i wskazał, że w dniu [...] 2003r. na skutek odwołania skarżącego wydana została decyzja utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...] 2003r. w przedmiocie uzgodnienia projektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art.52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art.52 § 2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art.52 § 3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku bezczynności, polegającej na nieuzasadnionej zwłoce w załatwieniu przez organ sprawy w prawem przewidzianym terminie, zastosowanie znajduje art.37 ust.1 kpa stanowiący, że w takiej sytuacji, celem zdyscyplinowania organu, strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ taki, w uznaniu zasadności zażalenia, w terminie określonym w art.35 § 3 kpa wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin do jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych nie załatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby – zgodnie z art.37 § 2 kpa – podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Wyczerpanie wyżej opisanego trybu postępowania w przypadku bezczynności organu zobowiązanego do załatwienia sprawy, daje stronie uprawnienie do wystąpienia do sądu ze skargą na bezczynność. Zażalenie przewidziane w art.37 kpa jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art.52 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Bezspornie tryb taki nie został przez skarżącego wyczerpany. Z nadesłanej przez Benedykta D. odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi wynika, że skarżący co prawda wniósł do Głównego Inspektora Sanitarnego zażalenie na bezczynność organu, lecz dokonał tego w dniu [...] 2004 r., a skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł w dniu [...] 2004 r., a zatem jeszcze przed złożeniem zażalenia. Taki sposób wezwania organu do wykonania wyroku nie może prowadzić do przyjęcia, iż wniesienie skargi do Sądu zostało poprzedzone wyczerpaniem trybu określonego w art.52 § 1 upsa. Mając na uwadze, że skarga wniesiona została z pominięciem wyczerpania trybu postępowania przewidzianego w art.52 §1 ustawy, to podlegała ona odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art.58 § 1 pkt 6 upsa.