II SAB/Bd 73/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Dariusza K, na bezczynność Starosty Powiatowego w T, w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania za grunt postanawia odrzucić skargę II SAB/Bd 73/04 UZASADNIENIE Dariusz K, wniósł w dniu [...] 2004 r. skargę na bezczynność organów samorządu, polegającą na nie ustaleniu odszkodowania za zajętą w okresie między 1960 a 1970 rokiem bez tytułu prawnego pod drogę gminną, w trakcie jej modernizacji, części należącej ówcześnie do jego rodziców - Jana i Kazimiery K., a od [...] 2003 r. stanowiącej własność skarżącego, nieruchomości w miejscowości T. W skardze zaznaczył, że dotyczy ona Urzędu Gminy w Ł. oraz rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu [...] 2004 r. w Starostwie Powiatowym w T., która nie była należycie przygotowana i została odroczona. Zamieścił jednocześnie w skardze wniosek o wydanie przez Sąd, po zweryfikowaniu całości dokumentacji, rozstrzygnięcia określającego należne mu odszkodowanie w realnej wysokości. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Dariusz K. nadesłał w dniu [...] 2004 r. pismo, w którym oświadczył, iż skarga jego z dnia 20 sierpnia 2004 r. dotyczy bezczynności nie tylko Wójta Gminy Ł., lecz również Starosty Powiatowego w T. Z akt sprawy wynika, że w maju 2003 r. Jan i Kazimiera K. wystąpili do Wójta Gminy Ł. z żądaniem ustalenia odszkodowania za zajęty bezprawnie grunt w kwocie 40 zł za m2 i zaliczenie go na poczet podatku gruntowego. Do uzgodnienia stanowisk jednak nie doszło i dalsze pertraktacje w przedmiocie odszkodowania prowadził syn małż. K. - Dariusz K., który na mocy aktu notarialnego z dnia 15 lipca 2003 r. stał się właścicielem nieruchomości., Z uwagi na to, że Dariusz K. nie zaakceptował wyceny gruntu dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego na zlecenie Wójta Gminy Ł., zmierzającego do załatwienia sprawy własności gruntu i wysokości odszkodowania w drodze umowy cywilnej w formie aktu notarialnego, jak również nie stawiał się w Urzędzie Gminy celem sporządzenia protokołu rozbieżności, organ ten wystąpił w dniu 14 czerwca 2004 r. do Starosty Powiatowego w T. o ustalenie kwoty odszkodowania, jakie winno być wypłacone Dariuszowi K. za 0,0315 ha gruntu (działka nr [...]) zajętego pod niewłaściwie wytyczoną drogę. Efektem podjętych przez Starostwo Powiatowe w T. w powyższym zakresie działań była nowa wycena zajętej pod drogę części nieruchomości z dnia [...] 2004 r. na kwotę 2.892 zł, sporządzona już po wniesieniu do Sądu przez Dariusza K. skargi. Z przedłożonych Sądowi na jego żądanie, akt Starostwa Powiatowego w T. zawierających powyższą wycenę oraz protokoły z rozpraw administracyjnych przeprowadzonych w dniach 19 sierpnia i 28 września 2004 r. nie wynika, by zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego ze wskazaniem przepisów prawnych, na podstawie których miałaby być wydana kończąca to postępowanie decyzja administracyjna, jak również nie wynika z nich, by podejmowano jakiekolwiek jeszcze inne czynności poza wyżej wymienionymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej merytorycznego zarzutu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronom nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 cyt. ustawy), zaś z godnie z art. 52 § 3 i § 4, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Art. 37 § 1 kpa stanowi, że na niezałatwienie sprawy administracyjnej w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu, konieczne jest uprzednie złożenie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. Jak wynika z pisma skarżącego z dnia [..] 2004 r. nie skierował on do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. zażalenia na przewlekłe, w jego ocenie, prowadzenie przez Starostę Powiatowego w T. czynności zmierzających do ustalenia odszkodowania za zajęte pod drogę 0,0315 ha gruntu. W aktach sprawy brak jest również formalnego wezwania Starosty Powiatowego w T. do usunięcia powyższego naruszenia prawa. Skarżący nie wyczerpał zatem trybu przewidzianego w art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co stanowi negatywną przesłankę merytorycznego rozpoznania skargi określoną w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uznając z powyższego względu skargę za niedopuszczalną orzeczono, jak w sentencji postanowienia. Ustosunkowując się do zawartego w skardze wniosku o wydanie rozstrzygnięcia określającego wysokość odszkodowania należy wyjaśnić, że sąd administracyjny w ramach swych kompetencji kontroluje legalność działania lub zaniechania organu, którego dotyczy skarga i w razie uwzględnienia skargi uchyla zaskarżony akt lub stwierdza jego nieważność, a w przypadku skargi na bezczynność - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia czynności, bez ingerowania w ich treść. Poza kompetencjami sądu leży więc rozstrzyganie w kwestii wysokości należnego skarżącemu odszkodowania.