II SAB/Bd 73/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Mirelli R., Adama R. oraz Ilony K. i Krzysztofa K. na bezczynność Burmistrza G. w przedmiocie sprzedaży lokali komunalnych postanawia odrzucić skargę. Skarżący Mirella R., Adam R. oraz Ilona K. i Krzysztof K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Burmistrza Gniewkowa w przedmiocie sprzedaży lokali komunalnych. W odpowiedzi na skargę z 18 października 2005 r. Burmistrz G. wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż przyczyną odstąpienia od zawarcia umowy sprzedaży lokali komunalnych ze skarżącymi jest okoliczność nie spełniania przez nich warunków do zajmowania przedmiotowych lokali ze względu na zaspokojenie swoich potrzeb mieszkaniowych poprzez wybudowanie własnych budynków mieszkalnych. Organ podniósł także, że wniesiona skarga ze względu na swój przedmiot należy do spraw indywidualnych o charakterze cywilnoprawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie o art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 tego przepisu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4). W wyroku z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 38, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stwierdzenie zawarte w art. 104 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie." Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że jej przedmiotem jest wystąpienie skarżących z roszczeniem wobec organu administracji o zawarcie umowy cywilnoprawnej - umowy sprzedaży lokali komunalnych, w związku z obowiązującą w tym przedmiocie stosowną uchwałą rady gminy. Jakkolwiek uchwała rady gminy określająca zasady i tryb zbywania nieruchomości lokalowych wchodzących w skład gminnego zasobu mieszkaniowego jest aktem administracyjnym z wszystkimi tego konsekwencjami (możliwość jej zaskarżenia do sądu administracyjnego), to jednak istota sporu dotyczy jej wykonania, a więc podjęcia stosownych czynności przez organ wykonawczy gminy. Skuteczność umowy sprzedaży zależy od złożenia zgodnych oświadczeń woli stron stosunku cywilnoprawnego, podlegając w tym zakresie reżimowi określonemu w procedurze cywilnej. Stąd też wynika kognicja sądów powszechnych jako właściwych do rozpatrzenia powstałego w niniejszej sprawie sporu. Z powyższego wynika jednoznacznie, że żądanie skarżących nie podlega zatem rozstrzygnięciu przez organ w formie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy, w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie dają podstaw do wydania aktu czy podjęcia czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4. Wobec powyższego brak jest przesłanek do przyjęcia, że bezczynność organu w przedmiocie uwzględnienia żądań skarżących podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.