II SAB/Bd 77/15

Dnia 28 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 28 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 30 maja 2014 r. [...] Sp. z o.o. w [...] odmówiła A. B. oddania w najem lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w Bydgoszczy. A. B. pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zatytułowanym skarga wystąpił do Prezydenta Miasta [...] zwracając uwagę na nieprawidłowości w działaniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w sprawie zawarcia z nim umowy najmu. Wskazał, że przedmiotowy lokal mieszczący się w [...] przy ul. [...] m. [...] zamieszkuje od 2009 r., zaś od 2011 r. jest tam zameldowany na pobyt stały. Podkreślił, że we wspomnianym okresie zamieszkiwał wspólnie z najemcą tego lokalu P. P., którego na jego prośbę i na mocy udzielonego pełnomocnictwa wymeldował spod tego adresu. Wówczas upłynął już 5 letni okres wspólnego zamieszkiwania, tym samym w jego ocenie spełnieniu uległ wynikający z uchwały Rady Miasta [...] warunek do tego, aby umowa najmu została z nim zawarta i na tą okoliczność powinna zostać również wydana decyzja administracyjna. W odpowiedzi na powyższą skargę Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] maja 2015 r. nie znajdując uchybień w działaniu podległej [...] Sp. z o.o. uznał skargę za bezzasadną oraz podkreślił, że Spółka będzie prowadziła dalsze postępowanie w sprawie zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zaniechania wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] oraz wskazał na niedopełnienie przez organ terminu, wynikającego z art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej odrzucenie przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy p.p.s.a. Należy przy tym zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku w sprawie o sygn. akt I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999 r., w wyroku w sprawie o sygn. akt IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001 r. oraz postanowieniu w sprawie o sygn. akt IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998 r. Jak wynika z treści skargi, A. B. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] 0 polegającą na zaniechaniu przydziału prawa do lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...]. Ponieważ skarga koncentruje się na zagadnieniu najmu lokalu z zasobów lokalowych gminy, wyjaśnić należy, że kwestie te, jako związane z zawarciem umowy najmu lokalu mają generalnie charakter cywilnoprawny, oraz że w tego typu sprawach nie wydaje się rozstrzygnięć o charakterze adminstracyjnoprawnym. Udostępnianie lokali z zasobu mieszkaniowych gmin regulują przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 150). W art. 4 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy przewidziano, że do zadań własnych gminy należy tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej, w tym także zapewnianie lokali socjalnych oraz lokali zamiennych, a także zaspokajania potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. W celu realizacji tychże zadań gmina może tworzyć i posiadać zasób mieszkaniowy (art. 20 ust. 1 ustawy). Stosownie do art. 5 cytowanej ustawy najem lokali następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej, która określa prawa i obowiązki najemcy. W związku z powyższym uznać należy, że najem lokalu odbywa się w drodze czynności cywilno-prawnej jaką jest umowa najmu lokalu. Prezydent nie miał więc obowiązku wydania w sprawie najmu lokalu mieszczącego się w [...] przy ul. [...] m. [...]. decyzji administracyjnej. Zatem, jeśli Prezydent nie miał obowiązku wydania decyzji, ani postanowienia, czy też podjęcia działań określonych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a., to równocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że może zachodzić w tym przypadku bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 powoływanej ustawy. W świetle art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego występuje m.in. wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności (bezczynności) nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego, wynikającej z art. 3 § 2 stawy p.p.s.a., tak jak w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy – działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji postanowienia.