II SAB/Bd 79/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia Studentów, Absolewntów i Przyjaciół [...] na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w przedmiocie udzielenia informacji publicznej oddala skargę. W piśmie z dnia 3 lutego 2015 r. (przesłanym pocztą elektroniczną) Stowarzyszenie S., A. i P. KMISH UW P. w W. – zwane dalej skarżącym, działając na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej zwróciło się do Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w B. (zwany dalej organem) o przesłanie pocztą elektroniczną bądź tradycyjną następujących informacji: Ile postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej w roku 2013 i w roku 2014 toczyło się przed organem? Ile postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej, które toczyły się przed organem zakończyło się prawomocnym orzeczeniem w roku 2013 iw roku 2014 ? Ile postępowań dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz odpowiedzialności zawodowej, które toczyły się przed organem zakończyło się prawomocnym ukaraniem obwinionego w roku 2013 i w roku 2014 ? Kiedy i gdzie planowane są posiedzenia organu w roku bieżącym? Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Skarżący podniósł, że organ nie udzielił informacji do dnia złożenia skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowy wniosek o udzielenie informacji publicznej w formie listu elektronicznego nigdy do niego nie dotarł, zaś skarżący twierdząc w skardze, że ów wniosek przesłał pocztą elektroniczną na adres organu w żadnym zakresie nie udowodnił tego faktu. Niemniej jednak organ udzielił odpowiedzi skarżącemu w piśmie z dnia 1 września 2015 r. wskazując, że: Ad 1. W 2013 r. przed organem toczyły się dwa postępowania w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej, natomiast nie było prowadzone żadne postępowanie w sprawach dotyczących odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. W 2014 r. przed organem toczyły się dwa postępowania w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz jedno postępowanie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności zawodowej w budownictwie. Ad. 2. W 2013 r. organ nie wydał żadnego orzeczenia w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej lub zawodowej w budownictwie. W 2014 r. organ wydal jedno orzeczenie w sprawie dotyczącej odpowiedzialności dyscyplinarnej, które się uprawomocniło. Ad. 3. W 2013 r. organ nie wydał żadnego orzeczenia w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej lub zawodowej w budownictwie, które zakończyło się ukaraniem. W 2014 r. organ nie wydał żadnego orzeczenia w sprawach dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej lub zawodowej w budownictwie, które zakończyło się ukaraniem. Ad. 4. Organ spotyka się w zależności od ilości spraw oczekujących na rozpatrzenie. Spotkania odbywają się w siedzibie organu. Terminy posiedzeń ustalane są w taki sposób, aby umożliwić wszystkim stronom uczestnictwo w posiedzeniach. W piśmie z dnia 1 października 2015 r. skarżący oświadczył, że organ w piśmie z dnia 1 września 2015 r. nie udzielił pełnej odpowiedzi, ponieważ nie podał konkretnych dat i godzin swoich posiedzeń. Ponadto skarżący podtrzymał stanowisko, że wniosek o udzielenie informacji publicznej przesłał na właściwy adres poczty elektronicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt. 4a, w tym obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w udzielaniu informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) – dalej: "u.d.i.p." W tym miejscu należy również wyjaśnić, że zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na granice danej sprawy. Ponadto, sąd ocenia zasadność skargi na bezczynność wniesionej w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. według stanu na dzień jej wniesienia, a nie na dzień orzekania przez sąd administracyjny. Z bezczynnością na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot do tego zobowiązany nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialnotechnicznej w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.), ani nie wydaje w powyższym terminie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Obowiązek załatwienia sprawy w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. powstaje z chwilą wpływu wniosku do podmiotu zobowiązanego. Z tego wniosek, że o rozpoczęciu biegu terminu, o którym mowa decyduje data wpływu pisma do podmiotu zobowiązanego, albo moment wpływu wniosku na elektroniczną skrzynkę odbiorczą tego podmiotu. Istotnym jest zatem skuteczne zażądanie informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż Okręgowy Sąd Dyscyplinarny [...] Okręgowej Izby Architektów RP w B., jako organ samorządu zawodowego (art. 4 ust.1 pkt 2 u.d.i.p.), jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji, jak też przedmiot żądania Stowarzyszenia z dnia 3 lutego 2015 r. dotyczy trybu działania tego podmiotu. Powyższego organ nie kwestionuje, czego wyrazem stało się udzielenie Stowarzyszeniu wnioskowanej informacji publicznej pismem z dnia 1 września 2015 r. Organ zaznaczył jednocześnie, iż wysłany e-mailem na adres Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego [...] Okręgowej Izby Architektów RP w B. wniosek z dnia 3 lutego 2015 r., do niego nie dotarł. Organ wskazał, iż o żądaniu Stowarzyszenia dowiedział się ze skargi na jego bezczynność, która wpłynęła do organu w dniu 21 sierpnia 2015 r. W ocenie Sądu, twierdzeniu organu należy dać wiarę, gdyż nie ma żadnych przesłanek je podważających. Skarżące Stowarzyszenie nie wykazało, by dochowało należytej staranności w dostarczeniu przedmiotowego zapytania do organu. Skarżący nie wyjaśnił dlaczego w sytuacji, gdy nie otrzymał odpowiedzi na wniosek nie ponawiał korespondencji mailowej z organem, a w szczególności dlaczego nie zastosował - wobec braku potwierdzeń dostarczenia e-mail - innej formy doręczenia, jak np. drogi pocztowej ze szczególnym uwzględnieniem zastosowania zwrotnego poświadczenia odbioru. Wbrew stanowisku strony skarżącej, w ocenie Sądu orzekającego, to jej obowiązkiem i w jej interesie leżało skuteczne doręczenie przedmiotowych zapytań organowi. Tymczasem Stowarzyszenie świadomie wybrało najprostszy (wymagający najmniej wysiłku i kosztów), a jednocześnie najbardziej ryzykowny (trudności w wykazaniu doręczenia korespondencji) sposób doręczenia. W tej sytuacji, to nie organ ponosi konsekwencje tego wyboru Stowarzyszenia, lecz strona skarżąca. Skoro skarżące Stowarzyszenie wybrało złożenie wniosku za pośrednictwem poczty elektronicznej winno zabezpieczyć potwierdzenie odbioru takiego wniosku. Za skuteczne złożenie wniosku nie może być uznane jedynie jego wysłanie/nadanie, a jest nim doręczenie, złożenie we właściwym organie. W odniesieniu do doręczeń za pośrednictwem poczty elektronicznej możliwe są doręczenia za potwierdzeniem odbioru. Wówczas nie ma żadnej wątpliwości, że i w jakiej dacie wniosek do organu dotarł. Z możliwości tej skarżące Stowarzyszenie nie skorzystało, co przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują, ale co wiąże się z konsekwencją w postaci braku wykazania skutecznego złożenia wniosku. Na potwierdzenie wysłania wniosku Stowarzyszenie przedłożyło wydruk ze strony internetowej organu. Pismo to nie stanowi dowodu z dokumentów w rozumieniu art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. w zw. z art. 244 k.p.c., nie potwierdzają również otrzymania przez organ wysyłanych wiadomości. Gdyby nawet mogło stanowić dowód w sprawie i tak potwierdzałoby jedynie dostarczenie wiadomości na serwer odbiorcy/wysłanie wniosku, co nie jest tożsame z dostarczeniem ich na pocztę elektroniczną organu. Z nadesłanych do Sądu dokumentów, jak oświadczenia organu, nie wynika, że wniosek skarżącego Stowarzyszenia o udostępnienie informacji publicznej rzeczywiście wpłynął do podmiotu zobowiązanego w datach podanych przez stronę skarżącą. Załączony do skargi wydruk z poczty elektronicznej zawierający wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi w istocie jedynie dowód wysłania tegoż wniosku do organu. Skarżące Stowarzyszenie nie przedstawiło jednak żadnego przekonywującego dowodu, potwierdzającego wpływ wniosku do adresata, co świadczy o tym, że przedmiotowy wniosek mógł do organu nie dotrzeć. Natomiast Stowarzyszenie przez 6 miesięcy nie podjęło jakiejkolwiek próby ustalenia, czy wniosek skutecznie wpłynął do adresata i co jest powodem milczenia organu w sprawie udzielenia informacji publicznej. Zatem, bez dołożenia wymaganej staranności w działaniu Stowarzyszenie, za pośrednictwem organu, wniosło skargę do Sądu, z której to organ po raz pierwszy powziął wiadomość o skierowaniu do niego żądania udostępnienia informacji publicznej. Wobec twierdzenia podmiotu zobowiązanego, iż do dnia złożenia skargi na bezczynność nie dysponował on wnioskiem Stowarzyszenia oraz w sytuacji braku dowodów jednoznacznie świadczących o dotarciu wniosku do adresata, należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany obiektywnie nie mógł ustosunkować się do treści żądania Stowarzyszenia przed datą wniesienia do organu skargi na bezczynność, tj. 21 sierpnia 2015 r. Udzielając, zatem Stowarzyszeniu pełnej żądanej informacji publicznej w dniu 1 września 2015 r. organ zachował termin realizacji wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Co prawda skarżący ją w części zakwestionował, jednakże zdaniem Sądu odpowiedź jest wyczerpująca, ponieważ domaganie przez skarżącego podania konkretnych dat i godzin posiedzeń organu mija się z celem, gdyż w istocie podmiot ów nie prowadzi postępowań na taką skalę, aby móc przyjąć określony harmonogram i jak wynika z udzielonej odpowiedzi jest on ustalany ad hoc. Zresztą jak widać z przedłożonej przez skarżącego dokumentacji, to dysponuje on dokładnymi danymi organu w tym godzinami urzędowania i numerem telefonu. Zatem nic nie stoi na przeszkodzie, aby mógł nawiązać bezpośredni z nim kontakt i uzyskać szczegółowe informacje odnośnie ewentualnego harmonogramu posiedzeń w bieżącym roku tym bardziej, że jak wynika z udzielonej odpowiedzi sąd dyscyplinarny spotyka się w zależności od ilości spraw oczekujących na rozpatrzenie, w terminach posiedzeń ustalanych w taki sposób, aby umożliwić wszystkim stronom uczestnictwo w posiedzeniach, przez co należy rozumieć, że na dzień udzielenia odpowiedzi nie można określić konkretnych dat posiedzeń. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do zgłoszonych w skardze oraz w odpowiedzi na skargę wniosków o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, należy zauważyć, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zasądzenia w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu i na odwrót, także w razie oddalenia skargi.