II SAB/Bd 8/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na bezczynność [...] Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w przedmiocie wydania odpisu postanowienia postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] września 2007 r. J. A. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy bezczynność [...] Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] w przedmiocie wydania odpisu postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm) Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu. W związku z powyższym skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko, jeżeli organ administracji publicznej, będąc do tego prawnie zobowiązanym nie podejmuje decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie w sprawie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 4) oraz pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem akt lub czynność, o których mowa w cytowanym przepisie, stanowią formę załatwienia sprawy administracyjnej. Powinny one ustalać, stwierdzać, potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Ponadto musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem a możliwością realizacji uprawnienia wynikającego z przepisu praw. Należy w związku z tym stwierdzić, iż doręczenie stronie rozstrzygnięcia lub odpisu rozstrzygnięcia nie jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., nie stanowi ono bowiem formy rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 109 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) doręczenie aktu na piśmie jest czynnością procesową, a prawidłowość dokonania tej czynności może być przedmiotem badania przez sąd administracyjny jedynie przy ocenie legalności danego aktu i wywołanych przez niego skutków prawnych. Doręczenie jako czynność materialno-techniczna nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnień lub obowiązków, polega ono bowiem wyłącznie na przekazaniu stronie rozstrzygnięcia w sprawie. Tym samym stronie nie będzie służyła skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu polegającą na niedoręczeniu rozstrzygnięcia lub jego odpisu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.