II SAB/Bd 80/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Mariusza K. na bezczynność Burmistrza Miasta A. w przedmiocie nie udzielenia odpowiedzi na pismo w sprawie ustanowienia drogi koniecznej do budynku położonego w A. przy ulicy [...] postanawia odrzucić skargę. Skarżący pismem z 28 października 2005 r., złożył skargę na bezczynność Burmistrza Miasta A., polegającą na nie udzieleniu odpowiedzi na pismo z 20 sierpnia 2005 r. dotyczące podjęcia czynności w związku z ustanowieniem drogi koniecznej do budynku położonego w A. przy ulicy [...]. Sąd zarządzeniem z 20 grudnia 2005 r. wezwał stronę do udzielenia informacji, czy złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Burmistrza Miasta A. do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W odpowiedzi, pismem z 28 grudnia 2005 r., skarżący wyjaśnił, że złożył zażalenie do Wojewody [...] w dniu 22 listopada 2004 r. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając swoje stanowisko organ zaznaczył, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna, gdyż nie podlega ona właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego. Podany w skardze przedmiot bezczynności dotyczy podjęcia działań, co do ustanowienia drogi koniecznej do budynku położonego w A. przy ulicy [...], która nigdy nie stanowiła drogi gminnej ani drogi publicznej. Sporna droga dojazdowa była w użytkowaniu wieczystym Spółki cywilnej "C.", w stosunku do której ogłoszono upadłość. W konsekwencji organem właściwym do rozstrzygnięcia w sprawie ustanowienia drogi koniecznej jest sąd rejonowy miejsca położenia nieruchomości. Oznacza to, że Burmistrz Miasta A. nie ma kompetencji, by podjąć czynności z zakresu administracji publicznej w tym przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie zachodziły przesłanki do odrzucenia skargi z przyczyn proceduralnych skutkiem czego Sąd nie badał meritum sprawy. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 w/w ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Takim środkiem zaskarżenia jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które skarżący winien był złożyć do organu administracji publicznej wyższego stopnia, co wynika z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego. Niezłożenie więc zażalenia powoduje sytuację niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły stronie w postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji niedopuszczalność skargi. Z pisma skarżącego wynika, że zażalenie złożył 27 listopada 2004 r., a więc później niż złożona skarga 28 października 2005 r. Wobec więc faktu, że pismo, które skarżący nazywa zażaleniem, zostało złożone przez niego dopiero po wniesieniu przedmiotowej skargi, to oczywistym jest, że pisma tego nie sposób potraktować jako środka zaskarżenia w rozumieniu powyżej przytoczonego przepisu. Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, orzeczono jak w sentencji postanowienia.