II SAB/Bd 84/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w B. w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 listopada 2005 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w B. w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi. Pismem z dnia 2 czerwca 2006 r. Sąd wezwał skarżącego do udzielenia informacji, czy złożył zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ, który skarży. W odpowiedzi na wezwanie w piśmie z dnia 4 stycznia 2006 r. skarżący oświadczył, iż nie składał zażalenie do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.)- zwanej dalej p.p.s.a., skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.) – zwanej dalej kpa, które powinno być skierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego, iż zażalenia nie składał jak i z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż nie wyczerpał on trybu określonego w art. 37. kpa. Skarżący w piśmie z dnia 4 stycznia 2006 r. oświadczył, iż 18 października 2005 r. otrzymał pismo z Biura Praw Pacjenta przy Ministrze Zdrowia, iż jego skarga została przekazana według właściwości do Okręgowego Inspektora Służby Więziennej. Należy więc uznać, iż 30 dniowy termin do załatwienia sprawy, przewidziany w kpa, zaczął biec od dnia przekazania pisma do właściwego organu. Z powyższego wynika, iż skarżący w dniu składania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był uprawniony do złożenia zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie a nie do składania skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, wobec nie wyczerpania środków zaskarżenia, Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako niedopuszczalną odrzucił.