II SAB/Bd 89/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na bezczynność Bydgoskiej Izby Lekarskiej w B. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia odrzucić skargę. Skarżący w dniu 15 listopada 2005r. ( data na kopercie) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność B. Izby Lekarskiej w B. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej . Zdaniem skarżącego B. Izba Lekarska nie udzieliła odpowiedzi na jego pismo z dnia 4 października 2005r. Z udzielonej odpowiedzi na skargę przez stronę przeciwną wynika, że w odpowiedzi na pismo z dnia 4 października 2005r. pismem z dnia 14 października 2005r. B. Izba Lekarska wezwała skarżącego o wskazanie podstawy prawnej uzasadniającej udzielenie jemu informacji. Następnie pismem z dnia 15 listopada 2005r. B. Izba Lekarska odmówiła skarżącemu udzielania informacji w związku z jego żądaniem. Powyższa odmowa udzielenia dostępu do informacji publicznej została doręczona skarżącemu w dniu 29 listopada 2005r.( kopia zwrotnego potwierdzenie odbioru w aktach sądowych). Pismem z dnia 3 stycznia 2006r. Sąd wezwał skarżącego o udzielenie informacji , czy składał on w trybie art. 37§ 1 Kpa zażalenie do organu wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie przez organ , który skarży. W piśmie z dnia 10 stycznia 2006r. skarżący udzielił odpowiedzi, iż nie składał zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna . W ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz.U. z 2001 Nr 112 poz.1198 ze zm.) uregulowane zostały przepisy dostępu do informacji publicznej. Z art. 16 tej ustawy wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art.4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Z art. 21 wyżej cyt. ustawy wynika, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)-dalej: P.p.s.a w art. 3 i art. 4 zostały zawarte uprawnienia sądu administracyjnego. Uprawnienia te mają charakter ściśle kontrolny. Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 cyt. wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne posiadają kompetencje do rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej . Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przyjęcie, że zawarte w art. 52 § 2 wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy, prowadzi do wniosku, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest jedynie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Ta podstawowa kwestia zatem ma istotne znaczenie zarówno dla oceny charakteru, jak i formy stanowiska, które ma zająć organ wyższego stopnia. Skarżący na wezwanie Sądu odnośnie wymogu formalnego, jakim jest zażalenie do organu wyższego stopniem oświadczyła, że zażalenia nie złożyła. W świetle powyższego stanu faktycznego i prawnego Sąd działając na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił jako niedopuszczalną z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia.