II SAB/Bd 89/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. oraz R. R. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji o umorzeniu sprawy postanawia odrzucić skargę. K. i R. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji o umorzeniu sprawy w związku z wnioskiem skarżących z dnia [...] września 2011r. złożonym w sprawie znak: [...]. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. Składanie skargi na bezczynność dopuszczalne jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, nie może zatem ona dotyczyć innych czynności. Podkreślić należy, że bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny (do 31 grudnia 2003r.) w Warszawie w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99 – w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji, w których podnoszone jest niewydanie decyzji administracji w terminie określonym w kpa, lub niepodjęcie czynności z zakresu administracji publicznej - kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się więc przede wszystkim do sprawdzenia, czy istotnie sprawa, w której skarżący zarzuca organowi administracji bezczynność podlega załatwieniu przez ten organ na drodze aktu administracyjnego. (LEX nr 78938). W przedmiotowej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynili bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących o umorzenie sprawy znak [...]. Jak wynika z odpowiedzi na skargę udzielonej przez skarżony organ oaz akt administracyjnych, sprawa o sygn. [...] stanowi sprawę zainicjowaną zawiadomieniem skarżących z dnia [...] maja 2009r. skierowanym do Ministra [...] w [...], przekazanym przez ten organ według właściwości do Prezydenta Miasta [...]. Jak wynika z pisma z dnia [...] czerwca 2009r. znak [...], pismem tym Prezydent Miasta [...] ustosunkował się do zarzutów skarżących zawartych w piśmie z dnia [...] maja 2009r. W odpowiedzi natomiast na pismo z dnia [...]września 2011r. stanowiące wniosek o umorzenie sprawy o treści "Nie ubiegamy się o wydanie decyzji w tej sprawie. Wniosku w tej sprawie nie złożyliśmy" Prezydent Miasta [...] udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] października 2011r., znak [...]. Zwrócić uwagę należy, że pisma skarżących z dnia [...] września 2011r. nie można potraktować jako wniosek o umorzenie sprawy. Zgodnie z treścią art. 222 k.p.a. o tym, czy pismo jest skargą albo wnioskiem, decyduje treść pisma, a nie jego forma zewnętrzna. Mimo, iż pismo skarżących zatytułowane jest "wniosek o umorzenie postępowania", w istocie takim wnioskiem nie jest, na co po pierwsze wskazuje treść pisma, a po drugie okoliczność, że w sprawie niniejszej nie toczy się postępowanie czy to wszczęte z urzędu, czy to wnioskiem skarżących, umorzenie postępowania natomiast jest formą zakończenia toczącej się sprawy administracyjnej. Skoro natomiast nie jest w niniejszej sprawie prowadzone postępowanie, a jedynie wystąpiła kwestia odniesienia się do pisma skarżących nie wszczynającego postępowania administracyjnego, ani nie obligującego organu do wszczęcia postępowania z urzędu, sprawa ta nie ulega zakończeniu w drodze wydania decyzji lub też w innej formie zakończenia posterowania (umorzenie postępowania). W związku z powyższym organ nie pozostaje w bezczynności w związku z obowiązkiem wydania decyzji o umorzeniu postępowania, bowiem nie miał takiego obowiązku. Przedmiot rozpoznania w sprawie [...] stanowi zawiadomienie skarżących skierowane do Ministra [...] o popełnieniu przestępstwa przez pracownika Urzędu Miejskiego w [...] w trakcie toczącej się sprawy przed Sądem Okręgowym w [...] I wydziałem Cywilnym (sprawa o sygn. akt [...]). Zwrócić uwagę należy, że w sytuacji, w której skarżący mają uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, właściwym adresatem takiej informacji winny być organy ścigania. Jeżeli natomiast pismo skarżących z dnia [...] maja 2009r. traktować należy jako skargę na pracownika organu administracji publicznej, zastosowanie ma Dział VIII k.p.a – skargi i wnioski. Zgodnie z art. 228 k.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. Jak wynika natomiast z art. 231 k.p.a. jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ – co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Podkreślenia wymaga, że zawiadomienie o załatwieniu skargi nie podlega skardze do sądu administracyjnego. Podkreślenia wymaga ponadto, że ewentualna bezczynność zarzucana przez skarżących organowi, nie występuje w prowadzonej przez skarżony organ sprawie administracyjnej, lecz w sprawie cywilnej, prowadzonej przed sadem powszechnym, w której organ ten występuje jako strona postępowania sądowego, co również wyłącza kognicję sądu administracyjnego. Z wyżej wymienionych powodów Sąd, na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.