II SAB/Bd 91/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Owczarzak po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. w przedmiocie nie wydania rozstrzygnięcia postanawia odrzucić skargę. Skarżąca K. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. w przedmiocie nie wydania rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę z 21 grudnia 2005 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. wniósł o jej odrzucenie wskazując na niewłaściwość sądu administracyjnego w podnoszonej przez skarżącą sprawie, która dodatkowo posiada status rzeczy osądzonej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy sąd jest właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4 tego przepisu. Zgodnie zaś z treścią art. 3 § 2 pkt 1 - 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), a także inne niż wyżej wymienione akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (pkt 4). W wyroku z dnia 17 grudnia 1985 r., III SA 988/85, ONSA 1985, nr 2, poz. 38, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "stwierdzenie zawarte w art. 104 k.p.a., że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji, odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie." Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że jej przedmiotem jest chęć uzyskania przez skarżącą wydania rozstrzygnięcia w sprawie jej wniosku z 1 czerwca 2001 r. o wyłączenie od udziału w postępowaniu o przyznanie renty inwalidzkiej - lekarza orzecznika [...]. Jednocześnie zwrócić należy uwagę na fakt, iż skarżąca nie kwestionowała powyższej sprawy w drodze zaskarżenia decyzji organu rentowego z 29 maja 2001 r., wobec regulacji art. 141 i 142 K.p.a., zgodnie z którą w przypadku postanowień niezaskarżalnych w trybie zażaleniowym, kwestie stąd wynikające winny być podnoszone w odwołaniu od decyzji. W przedmiotowej sprawie organem odwoławczym był właściwy sąd okręgowy - wydział ubezpieczeń społecznych. Z powyższego wynika jednoznacznie, że żądanie skarżącej nie podlega zatem rozstrzygnięciu przez organ w formie decyzji administracyjnej, postanowienia lub innego niż określone wart. 3 § 2 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Innymi słowy, w przedmiotowej sprawie przepisy prawa nie dają podstaw do wydania aktu czy podjęcia czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4. Wobec powyższego brak jest przesłanek do przyjęcia, że bezczynność organu w przedmiocie uwzględnienia żądań skarżącego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.