II SAB/Bd 91/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawy ze skargi P. R. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić P. R. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. P. R. (skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2025 r. w postaci protokołów z posiedzeń Komisji Statutowej działającej przy Radzie Gminy, które odbyły się w 2025 r. W uzasadnieniu skargi wskazał, że ww. wniosek złożył do W. Ł.. Z uwagi na wątpliwość co do identyfikacji podmiotu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi (Rady Gminy Ł. czy też W. Ł. działającego jako przedstawiciel Rady Gminy), Sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania, bezczynności którego organu – wobec jego wniosku z [...] maja 2025 r. – dotyczy skarga. W wezwaniu pouczono, że wyjaśnienia w ww. zakresie skarżący winien przedłożyć w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem uznania, że skarga dotyczy bezczynności Rady Gminy, jak wynika to z osnowy skargi. Wezwanie powyższe pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - dalej "p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. mowa jest o "innych niż określone w pkt 1-3" aktach (decyzjach i postanowieniach wydawanych w postępowaniu administracyjnym i egzekucyjnym oraz zabezpieczającym – przyp. Sądu) lub "czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa". Do tych czynności zalicza się czynności materialno-techniczne związane z udostępnieniem informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 – dalej "u.d.i.p."). "Innymi aktami" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 u.d.i.p. są zaś decyzje wydawane w oparciu o przepisy ww. ustawy, dotyczące odmowy udostępnienia informacji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu dopuszczalna jest tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przez niego postępowania w sytuacji, gdy organ ten ma prawny obowiązek wydania aktu lub podjęcia czynności w formach wymienionych w tym przepisie. W sytuacji, gdy sprawa dotyczy udostępnienia informacji publicznej, obowiązek taki powstaje z chwilą odebrania przez organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej wniosku w tym zakresie. Zgodnie z art. 10 u.d.i.p informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Podstawowymi elementami kreującymi sprawę podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zw. z art. 4 i 10 u.d.i.p. są zatem, po pierwsze, sporządzenie i skierowanie do podmiotu wymienionego w art. 4 (przede wszystkim organu władzy publicznej) wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a po drugie, pozostawanie tego podmiotu w bezczynności wobec skierowanego doń wniosku (nierozpoznanie go w sposób opisany w u.d.i.p.). Zasadniczą okolicznością umożliwiającą sądową, merytoryczną ocenę zaistnienia, bądź nie, stanu bezczynności organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, jest tożsamość podmiotu, który był adresatem wniosku i który ma pozostawać wobec niego bezczynny, oraz podmiotu wskazanego w skardze. Złożenie wniosku w trybie u.d.i.p. wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, które jest szczególnym postępowaniem administracyjnym o częściowo tylko sformalizowanym charakterze, i które, co do zasady, nie toczy się w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego – gdyż nie wskazuje na to ani u.d.i.p., ani też nie są spełnione przesłanki z art. 1 § 1 k.p.a. – a ustawa o dostępie do informacji publicznej normuje je tylko fragmentarycznie (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 59). Jak słusznie wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w postanowieniu z 21 grudnia 2016 r., sygn. IV SAB/Po 107/16 (dostępny jw.), wnioskując a contrario, w przypadku niezłożenia podmiotowi zobowiązanemu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie dochodzi w ogóle do wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie, a co za tym idzie – brak jest przedmiotu, który mógłby zostać poddany kontroli sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skargą objęto bezczynność Rady Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej przez ten organ (wątpliwości w tym zakresie, zasygnalizowanych przez Sąd skarżącemu w wezwaniu do sprecyzowania przedmiotu skargi, skarżący nie wyjaśnił, co zaktualizowało rygor wezwania). Jak wynika z przedłożonych wraz ze skargą akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2025 r. został skierowany do W. Ł., który wniosek ten załatwił odpowiedzą z [...] czerwca 2025 r. (wiadomość e-mail – wydruk w aktach sprawy). Rada Gminy nie była zatem podmiotem, po którego stronie powstał obowiązek udostępnienia informacji publicznej, nie może zatem pozostawać w bezczynności w zakresie tego obowiązku. Tym samym nie istnieje przedmiot zaskarżenia opisany w skardze, który mógłby zostać poddany ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 marca 2025 r., sygn. IV SAB/Wr 1271/24 – dostępne jw.). Bez znaczenia dla powyższych rozważań pozostają uwagi skarżącego zawarte w skardze, jakoby Wójt zobowiązany był – po otrzymaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – skierować go do Rady Gminy wedle właściwości, na podstawie art. 65 § 1 i 2 k.p.a. Postępowanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie podlega rygorom postepowania administracyjnego (poza sytuacją, gdy dochodzi do odmowy udostępnienia informacji w drodze decyzji administracyjnej – vide: art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), a więc organ, który dostrzeże swoją niewłaściwość w zakresie rozpoznania wniosku, ma obowiązek jedynie poinformować o tym fakcie wnioskodawcę zwykłym pismem. Sytuacja ta zresztą nie zaistniała w niniejszej sprawie, albowiem wniosek został skierowany do W. Ł. (co wynika expressis verbis z jego treści), a organ ten rozpoznał wniosek zgodnie ze swoją właściwością. W sprawie nie jest również istotne to, że organem reprezentującym radę gminy jest wójt tej gminy. To wnioskodawca jest dysponentem swojego żądania i spoczywa na nim obowiązek precyzyjnego określenia zarówno przedmiotu żądanych informacji, jak i podmiotu, od którego tych informacji żąda (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 października 2021 r., sygn. II SAB/Wa 585/21 – dostępny jw.). W niniejszej sprawie wniosek został skierowany do Wójta jako organu wykonawczego gminy, a nie jako reprezentanta rady tej gminy. Skarga dotyczy zaś bezczynności rady gminy. Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. o odrzuceniu skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono z urzędu na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.