II SAB/Bd 93/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia odrzucić skargę. Pismem z [...] lipca 2024 r., K. R. (dalej "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 7 sierpnia 2024 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz wykazanie, czy wystąpiła w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, ze zm.; dalej "k.p.a.") z ponagleniem do organu wyższego stopnia w sprawie bezczynności/przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Na uzupełnienie powyższych braków wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wskazane wezwanie, wraz ze stosownymi pouczeniem została odebrana przez skarżącą 5 września 2024 r. Termin wyznaczony do uzupełnienia wskazanych braków skargi bezskutecznie upłynął 12 września 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a.") dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Na mocy natomiast art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej, to skarżąca obowiązana jest wykazać, że skorzystała z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że przed wniesieniem skargi wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...]. W konsekwencji należy uznać, że nie wyczerpała ona trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a., co obliguje Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Dodatkowo należy wskazać, że skarżąca nie uzupełniła również braków formalnych skargi. W zakreślonym terminie nie podała numeru PESEL. Jak wynika natomiast z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony będącej osobą fizyczną powinno zawierać, w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL. W rozpoznawanej sprawie skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi, w postaci podania nr PESEL oraz do wykazania, że wyczerpała tryb zaskarżenia. Skarżąca została także prawidłowo pouczona o siedmiodniowym terminie wykonania wezwania oraz o rygorze mającym zastosowanie w przypadku niewykonania wezwań Sądu w zakreślonym terminie. Powyżej opisane wezwania doręczono skarżącej 5 września 2024 r. a więc zakreślony termin do ich wykonania upłynął 12 września 2024 r., przy czym nie zostały one do dnia dzisiejszego wykonane. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.