II SAB/Bd 94/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w sprawie bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz P. K. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. K., wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy D. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na skutek jego wniosku z dnia [...] lipca 2014 r., przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg postępowania oraz przedstawił wykładnię przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o dostępie do informacji publicznej obligujących organ do udostępnienia żądanej przez niego (droga poczty elektronicznej) informacji publicznej dotyczącej tego, czy Gmina w okresie od 2012 r. do chwili obecnej zawierała umowy dotyczące obsługi prawnej z kancelariami, a jeśli tak, wnosił o udostępnienie treści tych umów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, umorzenie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że samo przesłanie wniosku pocztą elektroniczną i potwierdzenie, że poczta ta dotarła do adresata, nie przesądza o tym, iż faktycznie został mu on doręczony w taki sposób, że miał on możliwość zapoznania się z jego treścią. Ponadto wniosek skarżącego nie został rozpoznany w terminie z uwagi na problemy w dostępie do Internetu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjni publicznej. Kontrola ta, zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana P.p.s.a.), obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Wójta Gminy D., polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu P. K., w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej zwanej u.d.i.p.), żądanej przez niego w piśmie (list elektroniczny; e-mail) z dnia [...] lipca 2014 r. Skarga spełnia formalne wymogi jej dopuszczalności, w szczególności w sprawach skarg na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie ma wymogu wyczerpania środków zaskarżenia określonego w art. 52 P.p.s.a., co słusznie podkreślał pełnomocnik skarżącego w uzasadnieniu skargi powołując się na ugruntowane orzecznictwem NSA (wyrok NSA z 24.05.2006 r., I OSK 601/05 LEX nr 236545). Pogląd ten w pełni podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy. Aby przypisać bezczynność organowi w rozpoznaniu wniosku skarżącego dnia [...] .07.2014 r., należało ustalić, czy skarżony organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądane przez skarżącego dokumenty stanowią informacje publiczną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Niewątpliwie zatem wójt gminy jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Z kolei zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnianiu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Ustawa w art. 6 ust 1 zawiera otwarty, przykładowy, katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu. W ocenie Sądu, czego zresztą nie kwestionował również organ, informacja o tym, czy Gmina zawierała umowy dotyczące jej obsługi prawnej i ewentualnie treść takich umów, stanowią informację publiczną w rozumieniu cyt. ustawy, ponieważ dotyczą one majątku publicznego, a dokładnie sposobu dysponowania nim. W związku z powyższym dokumenty te nie są dokumentami prywatnymi i podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna. W świetle dokonanych należy stwierdzić, że Wójt Gminy D. jest organem władzy publicznej, a dokumentacja z kontroli sanitarnej należy do katalogu informacji publicznych, więc organ miał obowiązek udzielenia informacji, o jaką wnioskował skarżący. Zgodnie z brzmieniem ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji publicznej następuje na wniosek, bez zbędnej zwłoki, lecz nie później niż w terminie czternastu dni od daty złożenia wniosku (art. 13 ust. 1). Natomiast zgodnie z art. 14 cyt. ustawy, podmiot zobowiązany udostępnia stosowane informacje w sposób i w formie wskazanej we wniosku. Bezczynność organu występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie rozpozna złożonego wniosku. W przypadku skarżonego organu okres bezczynności rozpoczął się 14 dni po złożeniu wniosku ([...] .07.2014 r.), tj. [...] .08.2014 r. i trwał do [...] .09.2014 r. (wysłanie listu elektronicznego, e-mail, z żądaną informacją). Należy nadmienić, że organ podjął ciążące na nim ustawowo czynności dopiero po złożeniu skargi na bezczynność przez P. K. ([...] .08.2014 r.). Tym samym należy stwierdzić, że bezczynność skarżonego organu jest oczywista, bowiem termin na udostępnienie wnioskowanej informacji bezsprzecznie minął, a skarga została wniesiona po upływie ustawowego, podstawowego terminu czternastu dni, jaki ma organ na udostępnienie informacji publicznej. Nie zasługują na uwzględnienie wyjaśnienia organu dotyczące tego, że samo przesłanie wniosku pocztą elektroniczną i potwierdzenie, że poczta ta dotarła do adresata, nie przesądza o tym, że faktycznie zapoznał się on z jego treścią. To na organie bowiem ciąży obowiązek takiego zorganizowania pracy urzędu, aby jego pracownicy mieli możliwość zapoznania się z treścią przesyłanych im dokumentów (wniosków). Należy zatem przyjąć, że skoro organ otrzymał wniosek dnia [...] .07.2014 r., to miał on zarazem możliwość, jak i obowiązek zapoznania się z nim w takim czasie, aby móc rozpoznać go w terminie przewidzianym w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Nie zasługują również na uwzględnienie twierdzenia organu, że wniosek skarżącego nie został rozpoznany w terminie z uwagi na problemy w dostępie do Internetu. Skoro bowiem z akt sprawy (k. 11) wynika, że "wiadomość została wyświetlona na komputerze adresata" dnia [...] .07.2014 r., to takowe problemy nie wystąpiły. W odmiennym przypadku bowiem, gdyby brak było dostępu do Internetu, skarżący nie otrzymałby ww. potwierdzenia doręczenia wiadomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę był związany przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności art. 149, który nakazuje, w przypadku uwzględnienia skargi, zobowiązać dany organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd musi stwierdzić, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Fakultatywnie sąd orzeka z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy (art. 149 ust. 2). Jednakże, ze względu na fakt, że wniosek skarżącego został rozpatrzony, a żądana informacja publiczna została mu udostępniona dnia [...] września 2014 r., czyli jego żądanie zostało spełnione jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, mimo że z naruszeniem ustawowego terminu, należy zastosować art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Przywołany przepis zobowiązuje sąd do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten ma zastosowanie w zawisłej sprawie w zakresie zobowiązania organu do udzielenia informacji publicznej, dlatego Sąd umorzył we wspomnianym zakresie postępowanie. Stosowanie jednak do przyjętej wykładni art. 149 P.p.s.a. Sąd nadal był zobowiązany do stwierdzenia, czy zaistniała bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (uchwała NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08, wyrok WSA w Gdańsku, II SAB/Gd 197/13). W okolicznościach niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę nieznaczny upływ czasu oraz fakt udzielenia żądanej informacji w reakcji na wniesioną do sądu skargę na bezczynność, Sąd w oparciu o art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa. Sąd nie znalazł również podstaw do orzeczenia o grzywnie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 P.p.s.a. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszonych przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).