II SO/Bd 17/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 stycznia 2011 r. w sprawie z wniosku Z.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W dniu 7 grudnia 2010r. Z.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów i przyznanie adwokata. Jak wskazano w formularzu, skarżący prowadzi wraz z żoną wspólne gospodarstwo domowe, osiągając ze świadczeń emerytalno – rentowych wspólny, łączny dochód w wysokości [...] zł. Skarżący wskazał, iż dysponuje mieszkaniem o powierzchni [...] m², podał ponadto, iż nie dysponuje , żadnymi innymi nieruchomościami ani dodatkowymi zasobami finansowymi. Jako konieczne wydatki skarżący przedstawił bieżące miesięczne opłaty, w tym czynsz w wysokości [...] zł, miesięczną ratę kredytu w kwocie [...] zł oraz koszt lekarstw – [...] zł na miesiąc. Skarżący podał ponadto, iż jest właścicielem samochodu. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2011r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wskazując iż skarżący posiada środki finansowe umożliwiające mu poniesienie kosztów sądowych. We wniesionym sprzeciwie skarżący podniósł, ze przedstawione w uzasadnieniu postanowienia, ponoszone przez niego wydatki potraktowane zostały w sposób wybiórczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem, w świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje wówczas, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie natomiast częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przepisu tego wyraźnie wynika, iż jedynym kryterium, jakim kieruje się Sąd rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie są możliwości zarobkowe i sytuacja finansowa strony. Powołany przepis nie pozostawia również wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo podkreślić należy, że celem instytucji prawa pomocy jest wsparcie tych osób, których sytuacja majątkowa jest taka, że nie są one w stanie same ponieść kosztów toczącego się postępowania, a to pozbawiłoby je możliwości skorzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa do sądu. Tym samym ma ona charakter wyjątkowy. Jak wynika z zawartych w przedłożonym przez skarżącego formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy informacji, skarżący prowadzi wraz z małżonką wspólne gospodarstwo domowe, przy czym na dochód ich składają się środki finansowe z tytułu świadczeń emerytalno – rentowych w łącznej kwocie [...] zł., skarżący wraz z żoną posiada także mieszkanie wielkości [...]m². Jest ponadto w posiadaniu samochodu. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie przedstawił żadnych szczególnych wydatków, ponad wydatki konieczne i opłacane comiesięcznie (czynsz, media), oprócz comiesięcznej raty kredytu w wysokości [...] zł i comiesięcznego kosztu lekarstw – [...] zł. Wskazać należy, że wysokość minimalnego wynagrodzenia w 2010r. wyniosła [...] zł., co wynika z obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2010 r. (M.P. Nr 48, poz. 709), wydanego na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314). Dochód skarżącego i jego małżonki, w przeliczeniu na jedną osobę wynosi [...] zł, i zważywszy na fakt, iż podane przez skarżącego kwoty są kwotami netto, natomiast podana w obwieszczeniu kwota minimalnego wynagrodzenia jest kwotą brutto, zwrócić uwagę należy iż skarżący osiąga miesięcznie dochód wyższy ponad kwotę minimalnego wynagrodzenia. Powyższe oznacza, że skarżący jest w posiadaniu środków finansowych umożliwiających mu poniesienie kosztów sądowych. Kwota osiągana comiesięcznie przez skarżącego i jego żonę wskazuje, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co jest przesłanką przyznania prawa pomocy, które jako forma dofinansowania z budżetu państwa jest instytucją przyznawaną wyjątkowo i w szczególnych okolicznościach, w analizowanym przypadku taka sytuacja natomiast nie zachodzi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.