II SO/Bd 2/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi W. K. na Sąd Rejonowy w [...] w przedmiocie odmowy wydania dokumentów postanawia 1. uchylić zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 marca 2011 r., wydane w sprawie o sygn. akt II SO/Bd 2/11, 2. przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie na rzecz skarżącej adwokata. Zarządzeniem wydanym w dniu 8 marca 2011r., pozostawiono bez rozpoznania wniosek W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów i przyznanie adwokata, w sprawie ze skargi na odmowę wydania dokumentów przez Sąd Rejonowy w [...]. Wniosek pozostawiony bez rozpoznania został z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wskazanie prawidłowego adresu do doręczeń. Od powyższego zarządzenia skarżąca złożyła zażalenie. Jak wynika z wypełnionego przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżąca nie posiada stałego miejsca zamieszkania oraz żadnych oszczędności ani innego majątku. Na dochód skarżącej składa się reszta socjalna uzyskiwana w kwocie ok. [...] zł, a także dodatek pielęgnacyjny, który zgodnie z twierdzeniem skarżącej otrzymuje ona nieregularnie w wysokości ok. [...] zł. Swój łączny dochód skarżąca określiła jako wynoszący około [...] zł. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy notatki urzędowej, datowanej na dzień 18 sierpnia 2011r. skarżąca zawarła umowę z Pocztą Polską o udostępnienie jej skrytki pocztowej, umożliwiającej prawidłowe doręczanie jej korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Z uwagi na zaistniałą w niniejszej sprawie okoliczność, polegającą na zawarciu przez skarżącą umowy z Pocztą Polską o udostępnienie skarżącej skrytki pocztowej, umożliwiającej prawidłowe doręczanie jej korespondencji, przyjąć należy, iż zarządzenie o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na brak prawidłowego adresu do doręczeń, ulec musi uchyleniu a sprawa winna zostać rozpoznana merytorycznie. W związku z powyższym, ocenić należy treść złożonego przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy, który zainicjował postępowanie w niniejszej sprawie. Jak wynika z treści wniosku, skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie na rzecz skarżącej adwokata. Przesłanki przyznania przez Sąd prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym określono wart. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie, z którym przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, spoczywa na zainteresowanym. To strona bowiem powinna we wniosku wykazać, że istnieje przesłanka pozytywna dla przyznania prawa pomocy. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony rzetelnie i powinny w nim się znaleźć wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Rozstrzygnięcie Sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie udowodnione przez wnioskodawcę w tym zakresie. Analiza podanych przez skarżącą okoliczności pozwala na stwierdzenie, że wykazała ona zasadność swego wniosku. Jak wynika z przedłożonego przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżąca osiąga dochód niższy od minimalnego wynagrodzenia w 2010r. wynoszącego 1.317 zł., co wynika z obwieszczenia Prezesa Rady Ministrów z dnia z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2010 r. (M.P. Nr 48, poz. 709), wydanego na podstawie art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679, z 2004 r. Nr 240, poz. 2407 oraz z 2005 r. Nr 157, poz. 1314). Skarżąca nie podała wszakże na co wykorzystywany jest posiadany przez nią dochód, nie wskazując żadnych koniecznych wydatków, czy zobowiązań, uznać jednak należy, że przy dochodzie w podanej przez skarżącą wysokości, trudno mówić o wygospodarowaniu jakichkolwiek nadwyżek finansowych na uiszczanie kosztów sądowych. Celem instytucji prawa pomocy jest dofinansowanie z budżetu państwa osób, które nie mają możliwości zdobycia środków na swój udział w postępowaniu sądowym, przy czym brane pod uwagę okoliczności muszą mieć charakter obiektywny. Prawo pomocy w pierwszej kolejności winno być przyznawane osobom bezrobotnym, bez stałego źródła dochodu i bez majątku. W związku z powyższym należało na podstawie art. 195 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt 1 sentencji postanowienia, natomiast w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 ww. ustawy, orzec jak w pkt 2.