II SO/Bd 33/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. A. o wymierzenie grzywny [...] Bibliotece Publicznej w [...] postanawia 1. wymierzyć [...] Bibliotece Publicznej w [...] grzywnę w wysokości 100 zł (sto złotych); 2. zasądzić od [...]j Bibliotece Publicznej w [...] na rzecz skarżącego 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. M. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o wymierzenie grzywny [...] Bibliotece Publicznej w [...] w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu nieprzekazania w ustawowym terminie skargi z dnia 22 listopada 2023 r. na bezczynność [...] Biblioteki Publicznej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny [...] Biblioteka Publiczna w [...] wniosła o oddalenie wniosku ewentualnie o wymierzenie grzywny w możliwie jak najniższej wysokość oraz wskazała, że skarga M. A. na bezczynność [...] Biblioteki Publicznej w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wpłynęła w dniu 22 listopada 2023 r. Natomiast w dniu 23 listopada 2023 r. dyrektor [...] Biblioteki Publicznej w [...] – [...] – uległa wypadkowi w pracy, w wyniku którego od dnia 24 listopada 2023 r. do dnia 18 grudnia 2023 r. włącznie przebywała na zwolnieniu lekarskim. W dniu 19 grudnia 2023 r. dyrektor [...] Biblioteki Publicznej w [...] wróciła do pełnienia obowiązków zawodowych i niezwłocznie tj. w dniu 21 grudnia 2023 r. przekazała do Sądu w formie dokumentu elektronicznego skargę na bezczynność wraz z odpowiedzią na skargę. Organ zaznaczył, że w [...] Bibliotece Publicznej w [...] zatrudnione są wyłącznie dwie osoby: dyrektor oraz starszy bibliotekarz. Na mocy Statutu Biblioteki [...] wyłącznie dyrektorowi przysługuje uprawnienie do kierowania działalnością biblioteki i reprezentowania jej na zewnątrz. Dalej organ wskazał, że dyrektor [...] Biblioteki Publicznej w [...] w dniu 2 listopada 2022 r. wydała zarządzenie [...] w sprawie upoważnienia do kierowania pracą biblioteki – upoważniła wówczas A. M., zatrudnioną na stanowisku starszego bibliotekarza, do kierowani pracą biblioteki i podejmowania czynności nieprzekraczających zwykłego zarządu w przypadku jej nieobecności. Z powyższego wynika zatem, że starszy bibliotekarz nie był upoważniony do przekazania skargi do WSA w Bydgoszczy i wniesienia odpowiedzi na skargę w imieniu organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ogólnej zasady wynikającej z treści art. 54 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - zwanej dalej jako P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Natomiast w niniejszej sprawie termin przekazania sądowi skargi reguluje przepis szczególny, z tego względu, iż skarga M. A. dotyczyła informacji publicznej. Zatem termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi przez organ, zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 ze zm.). Przyjdzie następnie zauważyć, że art. 55 § 1 P.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że skarżący pismem z dnia 22 listopada 2023 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy za pośrednictwem [...] Biblioteki Publicznej w [...] skargę na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ obowiązany był do przekazania skargi do Sądu w terminie 15 dni, a nie zaistniały żadne znane nadzwyczajne okoliczności uniemożliwiające wykonanie tego obowiązku. Należy podkreślić, że przedmiotowa skarga nie została przekazana do sądu administracyjnego we wskazanym wyżej terminie. Skarga została przekazana do sądu administracyjnego dopiero w dniu 27 grudnia 2023 r. (data wpływu do Sądu). Tym samym skoro wskazana powinność nie została spełniona w terminie określonym przepisami, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez skarżącego. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że obowiązek organu przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga nie należy do kognicji sądu administracyjnego, czy też uzna, że w istocie nie jest organem administracji, czy nawet dysponentem żądnych informacji. Już samo żądnie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero bowiem Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać oceny wniosku i ustalić, czy skarga mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego, nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. To bowiem rolą sądu jest dokonanie oceny skargi zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi. (por. postanowienia NSA: z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11, z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że [...] Biblioteka Publiczna w [...] była zobligowana na podstawie art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a. do przekazania w ustawowym terminie skargi M. A. na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego, należało uznać zasadność żądania zgłoszonego we wniosku z uwagi na bezsporne uchybienie terminu przekazania skargi do sądu. Przy tym wskazać należy, że wyłączną materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest nieterminowe wykonanie wskazanych w ustawie obowiązków. Co istotne, próba wyjaśnienia czym zostało spowodowane uchybienie terminowi do przekazania skargi nie może przynieść efektu w postaci odstąpienia przez Sąd od ukarania w istocie organu za brak realizacji ustawowych obowiązków. Nie stanowi uzasadnienia brak właściwej organizacji pracy w organie, ani braki kadrowe. Organ winien być tak zorganizowany i zarządzany, aby zapewniona była ciągłość działania, zasady zastępstw tak określone, aby nie zdarzały się takie sytuacje jak w niniejszej sprawie. A nadto osoby zatrudnione w organie winny znać zasady postępowania tak w sytuacji wniosku, jaki trafia do organu, jak także w sytuacji wpływu skargi adresowanej do Sądu. W sprawie ziściły się zatem przesłanki warunkujące możliwość wymierzenia organowi grzywny za niewypełnienie obowiązków wymienionych w art. 54 § 2 p.p.s.a., czyli nieprzekazanie przez organ skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz przekroczenie 15-dniowego terminu przekazania sądowi tych wszystkich dokumentów, a termin ten liczony jest od dnia doręczenia skargi organowi (od 22 listopada 2023r.). Należy podkreślić, że do wysokości grzywny określonej w art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie art. 154 § 3 p.p.s.a. ustalający jej górną granicę w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast dolna granica grzywny nie została określona. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 100 złotych. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.