II SO/Bd 6/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. o wymierzenie Radzie Gminy D. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanawia: 1. wymierzyć Radzie Gminy D. grzywnę w wysokości 3.102,96 złote (słownie: trzy tysiące sto dwa 96/100), 2. zasądzić od Rady Gminy D. na rzecz M. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 5 kwietnia 2010 r. wnioskodawczyni – M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o wymierzenie Radzie Gminy D. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r., 153, poz. 1270, ze zm.) – dalej p.p.s.a., w związku z nie przekazaniem przez Radę Gminy D. jej skargi (pismo z dnia 1 lutego 2010 r.) na uchwałę nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...]listopada 2009 r. w sprawie zatwierdzenia do realizacji aktualizacji planu odnowy miejscowości K. opracowanego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 działanie "Odnowa i rozwój wsi". W odpowiedzi na ww. wniosek Rada Gminy D. wniosła o oddalenie skargi i wyjaśniła, że uchwałą Rady Gminy D. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w całości uwzględniono wniosek M. B. z dnia 3.12.2009 r. i w związku z tym w ocenie Rady brak było podstaw do przesyłania skargi z dnia 1.02.2010 r. do sądu administracyjnego, wskazując przy tym, iż informacja o podjęciu uchwały nr [...] została podana do publicznej wiadomości w dniu 3.02.2010 r. przez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w UG. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2 cyt. przepisu). Jak wynika z treści rozpoznawanego wniosku oraz odpowiedzi na niego udzielonej przez Radę Gminy D. w dniu 17 maja 2010 r., do organu tego wpłynęła w dniu 4 lutego 2010 r. wskazana na wstępie skarga z dnia 1 lutego 2010 r. na uchwałę nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie zatwierdzenia do realizacji aktualizacji planu odnowy miejscowości K. opracowanego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 działanie "Odnowa i rozwój wsi". Zatem od dnia następnego – 5 lutego 2010 r., rozpoczął bieg ustawowy termin trzydziestu dni do przekazania tej skargi do Sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Ostatnim dniem terminu był 8 marca 2010 r. Do dnia dzisiejszego wpłynęły jedynie akta sprawy dotyczące wymierzenia grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, natomiast dokumenty dotyczące skargi z dnia 1 lutego 2010 r. na uchwałę nr [...] Rady Gminy Dobrcz z dnia [...] listopada 2009 r. te nie zostały przekazane do Sądu. Wobec tego bezspornym pozostaje fakt, iż organ uchybił obowiązkowi określonemu w art. 54 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany - dyscyplinująco-restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" - oznacza, że wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Jednakże "sąd (...) może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, i właśnie to, czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2005, s. 259; tak również: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA z 2006 r., nr 6 poz. 156). Mając na względzie powyższe Sąd stwierdził, iż organ bezwzględnie zobligowany był przekazać przedmiotową skargę z dnia 1 lutego 2010 r. na uchwałę nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...]listopada 2009 r. w sprawie zatwierdzenia do realizacji aktualizacji planu odnowy miejscowości K. opracowanego w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 działanie "Odnowa i rozwój wsi" - do sądu administracyjnego. Z istoty sądowej kontroli administracji publicznej wynika bowiem, że to do właściwego Sądu ostatecznie należy ocena dopuszczalności skargi, a następnie ocena zasadności zarzutów w niej zawartych, gdy organ nie korzysta z uprawnienia przewidzianego w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. z możliwości uwzględnienia skargi w całości lub w części do dnia rozpoczęcia rozprawy. Rada Gminy D. nie miała prawa uznając, że skarga nie ma podstaw prawnych, nieprzekazać jej do Sądu. Uniemożliwiono w ten sposób wnioskodawczyni skorzystanie z drogi sądowej, tj. z jednego z podstawowych praw obywatelskich zapisanych w Konstytucji RP. Przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. stanowi, iż grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z komunikatem Prezesa Urzędu Statystycznego z 9 lutego 2010 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r., przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2009 r. wyniosło 3.102,96 złotych. Sąd wymierzył Radzie Gminy Dobrcz grzywnę w wysokości przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2009 r., tj. w wysokości 3.102,96 złotych. W rozpoznawanej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny miało wpływ to, że przed rozpatrzeniem przedmiotowego wniosku organ ostatecznie nie wypełnił ustawowego obowiązku przekazania akt sprawy wraz ze skargą i odpowiedzią na nią do Sądu, mimo, że jest w ich posiadaniu. Nadto Sąd uwzględnił czas, jaki upłynął od dnia 8 marca 2010 r. (ostatni dzień terminu na przekazanie skargi według właściwości do Sądu) do dnia orzeczenia o wymierzeniu grzywny - 6 lipca 2010 r. (cztery miesiące) oraz to, że organ nie uzasadnił dostatecznie powodów niedotrzymania zarówno ww. terminu, jak i powodów, dla których nie przekazał Sądowi ww. dokumentów. W ocenie Sądu nie uzasadniał tego fakt, że organ uznał skargę - wniesioną 4 lutego 2010 r., za pozbawioną podstaw prawnych w związku z podjęciem uchwały przez Radę Gminy D. nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. Nadto Sąd zauważa, że orzeczona grzywna stanowić powinna należytą sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie przepisu art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Zasądzając od Rady Gminy D. na rzecz wnioskodawczyni zwrot kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd działał na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.