II SO/Bd 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu w dniu 26 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Izbicy Kujawskiej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej w sprawie ze skargi uchwały Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Izbicy Kujawskiej na uchwałę Rady Miejskiej w Izbicy Kujawskiej z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr IX/67/2019 w przedmiocie połączenia samorządowych instytucji kultury i utworzenia miejsko-gminnego centrum kultury postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Pismem z dnia 29 maja 2019 r. Dyrektor Miejsko-Gminnego Ośrodka Kultury w Izbicy Kujawskiej przed wniesieniem skargi złożył wniosek o wstrzymanie wykonania uchwały Rady Miejskiej w Izbicy Kujawskiej z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr IX/67/2019 w przedmiocie połączenia samorządowych instytucji kultury i utworzenia miejsko-gminnego centrum kultury. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpatrując złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały wskazać należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało zakończone postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Bd 574/19, w którym Sąd odrzucił skargę. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania uchwały w związku ze skargą na tę uchwałę do sądu, wobec zakończenia tego postępowania odrzuceniem skargi, wydaje się być bezprzedmiotowe, tym niemniej przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 1 2018 r. poz. 1308 ze zm. dalej p.p.s.a.) nie dają podstawy prawnej do wydania takiego rozstrzygnięcia. Wprawdzie, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe, jednakże przepis ten odnosi się wyłącznie do skarg i wniosków w rozumieniu art. 63 p.p.s.a. Nie ma zastosowania w odniesieniu do postępowań wpadkowych, wszczynanych w związku z wnioskiem np. o wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie przywołanego przepisu jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej poprzez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia jego kontroli pod względem zgodności z prawem, dokonywanej przez sąd administracyjny. Znalazło to odzwierciedlenie w treści art. 61 § 6, który stanowi, iż "Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji." Jak wskazano wyżej świadczy to o tym, że rozstrzygnięcia podejmowane w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów lub czynności mają charakter tymczasowy. Co do zasady, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach szczególnych, okres obowiązywania ochrony tymczasowej kończy się z chwilą wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Orzeczeniami tymi będą zarówno wyroki, jak i postanowienia o odrzuceniu skargi lub umorzeniu postępowania (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III.). W tej sytuacji nie ma podstaw do wstrzymywania wykonania zaskarżonego aktu, gdy zapadło już orzeczenie kończące postępowanie w sprawie w pierwszej instancji. W efekcie rozpoznawanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały jest bezprzedmiotowe. Z tych względów należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na uwadze sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.