SA/Bd 1895/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie WSA Teresa Liwacz Asesor sądowy Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Małgorzata Buczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2004r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi K. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu odwołania pełnomocnika K. Ś. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w T. nr [...] z dnia [...] W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] w Oddziale Celnym w G. K. Ś. złożył zgłoszenie celne dotyczące objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochodu osobowego Volkswagen Passat, rok produkcji 1998. Do zgłoszenia celnego dołączono fakturę nr [...] z dnia [...], zgłoszenie zostało przyjęte przez organy celne. W celu upewnienia się co do prawidłowości danych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym faktura nr [...] z dnia [...] została przekazana belgijskiej administracji celnej w celu dokonania jej weryfikacji w siedzibie sprzedającego. Belgijskie organy celne po przeprowadzeniu stosownego postępowania nadesłały uwierzytelnione kopie dokumentów świadczących o zaniżeniu wartości celnej samochodu osobowego marki Volkswagen Passat. Dokumentami tymi są: faktura nr [...] z dnia [...] (zaksięgowana w dokumentacji finansowo-księgowej eksportera) oraz karta nr 3 (przeznaczona dla eksportera) zgłoszenia celnego EU1 nr [...] z dnia [...] na podstawie którego samochód został wyeksportowany z Belgii. Z obu dokumentów wynika, że samochód będący przedmiotem sprawy został sprzedany za kwotę [...] franków belgijskich, a nie jak zdeklarowała strona za kwotę [...] franków belgijskich. W związku z powyższym w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w T. postanowieniem nr [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie uznania zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] za nieprawidłowe. Naczelnik Urzędu Celnego wydał w dniu [...] decyzję nr [...] uznającą zgłoszenie celne nr [...] za nieprawidłowe i określił kwotę długu celnego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Od powyższej decyzji pełnomocnik strony pismem z dnia 29 października 2002r. wniósł odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120, 121, 122, 180, 187 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, że na tle całości sprawy najważniejszy jest fakt zaniżenia wartości sprowadzonego towaru, a to wynika wprost z dokumentów dostarczonych przez belgijskie władze celne. Ujawnienie nowej faktury przez belgijskie służby celnej zdaniem Dyrektora Izby Celnej należy uznać za wystarczający dowód do podwyższenia wartości i zmiany kwoty długu celnego. Przy ocenie całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organy celne, ocenił całość materiału z uwzględnieniem żądań strony powielonych w całości korespondencji kierowanej do organów I i II instancji oraz dokonał oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Za oparciem się na materiale dowodowym dostarczonym przez władze administracji Belgii przemawia to, że są to dokumenty urzędowe. Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa w art. 194 nadają tym dokumentom szczególną moc dowodową poprzez przyznanie im większej mocy dowodowej niż dokumentom prywatnym, jeżeli wydał je kompetentny w sprawie organ w przewidzianej formie. Organy celne oceniły, że nie jest istotne dla potrzeb prowadzonego postępowania, kto dokonał zapłaty za towar. Jest to zagadnienie nie mające wpływu na wymiar cła. Istotne jest, że czynności kontrolne podjęte przez belgijskie władze celne w siedzibie eksportera były prowadzone w sposób rzetelny i dostarczyły niepodważalnych dowodów potwierdzających podejrzenia co do zaniżenia wartości celnej samochodu. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż organ celny I instancji nie odniósł się do kwestii braku dowodu pochodzenia na fakturze ujawnionej w wyniku kontroli belgijskich władz celnych Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż zgodnie z postanowieniami art. 21 Protokołu VI Układu Europejskiego (zał. do DZ. U. Nr 104, poz. 662 z 1997 r. ze zm.) eksporter nie posiadający statusu upoważnionego eksportera może sporządzić deklarację na fakturze uprawniającą do zastosowania wobec importowanego towaru obniżonej stawki celnej jeżeli wartość towaru objętego dokumentem nie przekracza równowartości 6000 EUR. Wartość faktury przekazanej przez władze belgijskie wynosi [...] franków belgijskich co przekracza równowartość 6000 EUR co wyklucza możliwość wystawienia deklaracji na fakturze. W skardze na powyższą decyzję K. Ś. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Postępowanie poprzedzające wydanie tych decyzji prowadzone było w sposób naruszający zasadę praworządności w związku z tym, że: 1. nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 u. O. p.), która to zasada nie jest postulatem, lecz obowiązującą normą na skutek tego, iż: a) spowodowało ujemne następstwa u skarżącego, który działał w dobrej wierze, b) przerzucało na skarżącego skutki nieznajomości prawa przez funkcjonariuszy organów celnych (materialnego oraz proceduralnego), c) niewystarczająco dla wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy ustosunkowywało się do wyjaśnienia i wniosku skarżącego o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i dowodowego, pozostawiając bez uzasadnienia wskazującego na inne dowody, wnioski strony nie rozpoznanymi, d) rozstrzygnęło na niekorzyść skarżącego wszystkie niejasności i wątpliwości dotyczące okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, 2. postępowanie przeprowadzone zostało z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz zasady zupełności postępowania dowodowego (art. 122, art. 187 u O. p.), na skutej tego, iż: a) organ nie zebrał w celu wyjaśnienia stanu faktycznego całościowego (zupełnego) materiału dowodowego, b) organ nie podjął z urzędu wszystkich działań – obok wnioskowanych przez skarżącego, które prowadziłyby do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, aby w ten sposób odtworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów, c) organ przyjął wbrew zasadom postępowania podatkowego, że ciężar dowodu nie spoczywa na organie, d) organ ograniczył się wyłącznie do powołania dowodów, które były dla skarżącego niekorzystne (pomimo ich odrzucenia przez stronę) oraz pomimo woli skarżącego do współdziałania z organem w celu ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego, 3. postępowanie prowadzone było w sposób, który nie pozwolił na zebranie całego, dostępnego materiału dowodowego a zebrany nie był przez organy rozpatrzony wyczerpująco (art. 180 u. O. p.), przez to, iż: a) nie podlegały rozpoznaniu i udowodnieniu wszystkie istotne okoliczności i fakty sprawy, b) pominięte zostały istotne dla sprawy źródła dowodowe oraz okoliczności faktyczne w sprawie, jak na przykład: - nie przeprowadzono dowodu ze świadków (strony, przewoźnika, sprzedającego, pracownika belgijskiej agencji celnej) celem wyjaśnienia i ustalenia okoliczności sprawy dotyczących czynności: sprzedaży, zapłaty, złożenia zgłoszenia celnego, - nie przeprowadzono ekspertyz grafologicznych podpisów i dopisań odręcznych na obu egzemplarzach faktur oraz ekspertyz stempli, maszyn do pisania którymi posłużono się w sprawie, - nie przeprowadzono dowodu w przedmiocie ustalenia, jakimi drukami faktur posługiwał się sprzedający w okresie poprzedzającym przedmiotową transakcję oraz, czy w każdym przypadku takowej, były to takie same druki (co do ich szaty graficznej i sposobu wypełniania) oraz na jakiej maszynie sporządzono dokumenty, - nie ustalono jakie obowiązują w Belgii zasady księgowania przychodów ze sprzedaży towarów – a przez to nie ustalono, czy eksporter miał możliwość nie wystawiania dowodu zapłaty, 4. brak w decyzji wyczerpującego uzasadnienia faktycznego (art. 210, § 4 u. O. p.), poprzez to, iż: a) organ nie odniósł się do wszystkich dostępnych dowodów w sprawie, b) nie wskazał zasadnie faktów uznanych przez siebie za udowodnione, c) nie wyjaśnił przekonywująco i dowodnie, dlaczego odmówił wiarygodności pozostałym dowodom wskazanym przez stronę lub ich nie przeprowadził, d) nie dokonał w sposób szczegółowy i logiczny konfrontacji i analizy rozbieżności wynikających z zebranych dowodów oraz ustalonych faktów. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg postępowania przed organem I instancji i przedstawiono zarzuty odwołania. Następnie skarżący prowadzi rozważania na temat zasad obowiązujących przy procedurze towarów wspólnotowych. Strona wskazała ponadto, że treść pisma administracji belgijskiej nie zawiera odpowiedzi na zapytanie sformułowane we wniosku przez polskie organy celne oraz jakiejkolwiek informacji w sprawie faktury z dnia [...]. – co wskazuje na przyjęcie przez stronę belgijską (w nieuprawniony sposób) wniosków generalnych w odniesieniu do wszystkich indywidualnych spraw. Pismo nie zawiera jakiejkolwiek informacji pozwalającej przyjąć, że adm. celna Belgii przeprowadziła rzetelne postępowanie wyjaśniające i dowodowe w sprawie i zgromadziła dowody, na podstawie których można skutecznie zakwestionować wiarygodność faktury "importera" – przyjmując jednocześnie za wiarygodny egzemplarz faktury "eksportera". Strona belgijska nie wskazuje dowodów zgromadzonych przez siebie na okoliczność podawanych przez nią ustaleń faktycznych, co zdaniem skarżącego, pozwala przyjąć, że owe ustalenia dokonane zostały bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, a w związku z tym nie powinny być przyjmowane przez polski organ celny za wiarygodne. Skarżący powołał się także na wyrok Sądu Najwyższego w sprawie III RN 106/00 wyrażając pogląd, że rozpatrywana sprawa jest identyczna ze sprawą będącą przedmiotem rewizji nadzwyczajnej. Skarżący reprezentuje pogląd, że nie istnieją jakiekolwiek dowody na przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego w sprawie (z wyjątkiem bezwartościowej w sensie dowodowym informacji administracji belgijskiej) oraz, by zgromadzono dowody o bezsporności zadeklarowania przez skarżącego "niższej niż rzeczywista" wartość transakcyjna. Brak w aktach dowodów potwierdzających, że faktura "importera" została sfałszowana. Organ celny nie sprawdził, czy prokuratura w Belgii prowadzi dochodzenie przeciwko sprzedawcy o sfałszowanie dokumentów i wyłudzenia od skarbu Królestwa Belgii nienależnego zwrotu podatku VAT. Organ celny nie przeprowadził dowodu poprzez odczytanie kodu cyfrowego literowego trwale znaczonego na pojeździe celem ustalenia kraju producenta pojazdu oraz pochodzenia towaru – dla wykazania, że rzekoma rezygnacja przez stronę z deklaracji pochodzenia uprawniającej do skorzystania z obniżonej stawki cła, byłaby irracjonalna. Ponadto skarżący zarzuca Dyrektorowi IC w T., że kuriozalnie przerzucił na skarżącego obowiązek udowodnienia faktów, nie dostrzegając, że to organ właśnie wywodzi ze zdarzenia jakim jest ujawnienie drugiego dokumentu sprzedaży, skutki prawne w postaci kwestionowania wiarygodności dokumentu handlowego importera, co jest naruszeniem art. 6 K. c., art. 120 u. O. p. w związku z art. 122, art. 187 u. O. p. Skarżący wskazał na wyroki NSA potwierdzające, jego zdaniem tezę, że organ nie może przerzucać na stronę obowiązku przeprowadzenia dowodu, gdyż narusza to prawo, łamiąc zasadę prawdy obiektywnej. Organy orzekające w sprawie nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, czym naruszyły przepis art. 187 u. O. p. Prowadziły postępowanie w sposób mający znamiona dowolności. Trudno przyjąć – zdaniem skarżącego – że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne w sytuacji oparcia się w rozstrzygnięciu przez organ na jednym, wątpliwej wartości, dowodzie. Dyrektor Izby Celnej w T. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Skarżący po otrzymaniu odpowiedzi na skargę, w piśmie z dnia 4 października 2003r. wniósł o odrzucenie wniosku Izby Celnej w T. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarżący skupił się na wykazaniu, że dowód w postaci informacji belgijskich władz celnych jest dowodem, któremu nie można dać wiary określając go jako "wątpliwej wartości dowód", "bezwartościowa informacja administracji belgijskiej", "rzekoma faktura". Sąd podziela pogląd organów celnych, że jest to dowód pełnowartościowy, uzyskany w sposób przewidziany prawem, któremu należy dać wiarę. Tym samym nie są trafne liczne zarzuty skargi sprowadzające się do obrazy przepisów procesowych. W pierwszej kolejności należy podnieść, że przedmiotem decyzji organów celnych jest problem ustalenia wartości celnej towarów. Jest to także zasadniczy problem sporny. Poruszanie w skardze innych zagadnień, pozostaje bez związku przyczynowego z przedmiotem skargi. Strona przedłożyła fakturę zakupu za samochód osobowy Volkswagen Passat na kwotę [...] franków belgijskich, natomiast dokumenty nadesłane przez belgijską administracje celną określały cenę sprzedaży na kwotę [...] franków belgijskich. Tymi ostatnimi dokumentami są faktura [...] z dnia [...] oraz karta 3 (przeznaczona dla eksportera) zgłoszenia celnego EU 1 nr [...] z [...] Zgodnie z art. 2 protokołu nr VI Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.) Umawiające się Strony udzielają sobie wzajemnie pomocy w sposób i na warunkach przewidzianych niniejszym protokołem, w celu zapewnienia prawidłowego stosowania ustawodawstwa celnego, w szczególności przez zapobieganie, prowadzenie dochodzeń i wykrywanie naruszeń tego ustawodawstwa. Pomoc ta będzie udzielana szczególnie, gdy otrzymają informacje dotyczące działań, które naruszyły, naruszają lub naruszyłyby to ustawodawstwo i które mogą interesować drugą Umawiającą się Stronę. Dalsze przepisy (art. 4 - 8) regulują dobrowolną pomoc dostarczanie/powiadomienie, formę i treść wniosków o pomoc, realizację wniosków, formę przekazywanych informacji. Art. 11 ust. 2 protokołu nr VI stanowi, że uzyskane informacje mogą być wykorzystane w postępowaniu sądowym lub administracyjnym wszczętym w wyniku nieprzestrzegania przepisów celnych. Ustęp 3 tego artykułu stanowi, że Umawiające się Strony mogą w swoich aktach, sprawozdaniach, zaświadczeniach oraz w postępowaniach sądowych wykorzystywać jako dowody, informacje i dokumenty otrzymane stosownie do niniejszego protokołu. Przechodząc na grunt ustawodawstwa krajowego należy wskazać na treść art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zasadę tą stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie innych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Przeciwieństwem dokumentów urzędowych są dokumenty prywatne, którymi są pozostałe dokumenty nie spełniające powyższych kryteriów. Dokumentom urzędowym Ordynacja podatkowa przyznaje zwiększoną moc dowodową - stanowią one bowiem dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dokumentom tym przysługują dwa domniemania: prawdziwości (autentyczności) i zgodności z prawdą. Zasady te nie wykluczają jednak możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej; B. Brzeziński i inni: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2002 str. 164). Powyższe wywody wskazują na to, że wyniki dochodzenia przeprowadzonego przez belgijską administrację celną są przeprowadzone zgodnie z ustaloną procedurą i stanowią pełnowartościowy dowód. Sąd podziela pogląd organów celnych, że kwota wynikająca z faktury ujawnionej przez belgijskie władze celne, jest ceną, jaką skarżący zapłacił. Jednym z motywów ludzkiego postępowania jest chęć zminimalizowania swoich obciążeń finansowych. To przede wszystkim skarżący miał interes faktyczny w zaniżeniu wartości celnej towaru. Wbrew poglądom skargi nie ma potrzeby szerszego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Granice postępowania dowodowego określone są celem danej czynności. Postępowania dowodowego nie prowadzi się "w nieskończoność". Przedstawione faktury ujawnione przez belgijskie organy celne wraz z zgłoszeniem celnym przedstawionym w Belgii są wystarczającymi dowodami. Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że postępowanie było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. Na treść tej zasady składa się wiele elementów, a jej rozumienie i przestrzeganie należy wiązać z treścią i przestrzeganiem innych reguł ogólnych. "Budzenie zaufania" jest także pojęciem ocennym, a z reguły podatnik, ponoszący obciążenia finansowe, subiektywnie konieczność zapłacenia podatku lub cła będzie odczuwał jako element nie budzący zaufania do organów podatkowych. Jak wyjaśnił to NSA w wyroku z dnia 6 sierpnia 1984 r. (sygn. II S.A. 742/84, ONSA 1984 r. nr 2, poz. 67) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ma miejsce wtedy, gdy organ podatkowy w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych za stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się także, że naruszeniem tej zasady jest zmienność rozstrzygnięć organu, przerzucenie skutków nieznajomości prawa przez pracowników organu na i obywatela, nierówne traktowanie obywateli. Będzie budziło zaufanie do organów podatkowych takie zachowanie organu, gdzie realizacja prawa materialnego będzie następowała przy zachowaniu określonych procedur. Można zauważyć kierunek orzecznictwa, który istotę rozstrzygnięcia przesuwa ze sfery materialnej słuszności rozstrzygnięcia na proceduralną prawidłowość postępowania. Nie można podzielić poglądu skarżącego, że naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych spowodowało ujemne następstwa dla skarżącego, który działał w dobrej wierze. Takie stwierdzenie zakłada a priori, że nastąpiło naruszenie tej zasady. Skarżący nie przedstawił, na czym miało polegać jego działanie w dobrej wierze, skoro faktura przedstawiona polskim organom celnym różni się w istotny sposób od faktury ujawnionej przez belgijskie władze celne. Określone rozstrzygnięcia wiążą się często z koniecznością ponoszenia przez obywatela określonych ciężarów. Jeżeli nałożony obowiązek stanowi realizację przepisów prawa materialnego, to nie oznacza to ujemnych konsekwencji prawnych dla obywatela. Nie jest to naruszenie zasady wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Nie można także mówić o przenoszeniu na skarżącego skutków nieznajomości prawa przez funkcjonariuszy. Skarżący nie wskazuje o jaką nieznajomość prawa chodzi. W sprawie postępowano zgodnie z obowiązującymi procedurami, które doprowadziły do ustalenia rzeczywistej ceny zapłaconej przez importera. Organy celne w trakcie postępowania oceniły, którym dowodom należy dać wiarę, a którym nie. Wbrew poglądom skargi, ocena ta jest przekonywująca, mająca uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym. Przy należytej ocenie dowodów nie ma zastosowania zasada, że niejasności i wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść skarżącego. Organy celne oceniły, a Sąd podziela tą ocenę, że w sprawie nie ma wątpliwości. Prawdziwe są dokumenty przedstawione przez belgijską administrację celną i próby i dyskryminowania nie są przekonywujące. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego organy celne nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego). Skarżący nie posiada żadnego dowodu potwierdzającego zapłatę, co skarga skrupulatnie pomija. Dowód ten mógłby być przydatny, a zasady staranności i przezorności przemawiają za tym, aby otrzymać pokwitowanie za wpłacone pieniądze, Brak potwierdzenia dokonanej wpłaty przemawia za prawdziwością ustaleń dokonanych przez belgijską administrację celną. Wbrew poglądom skargi, postępowanie nie zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej. Skarżący zdaje się wiązać naruszenie tej zasady z niekorzystnym dla siebie rozstrzygnięciem. Z dalszych twierdzeń skarżącego wynika bowiem, że w wypadku dania wiary treści faktury przedstawionej przez importera polskim organom celnym, nie doszłoby do naruszenia tej zasady. Organ celny zebrał materiał dowodowy wystarczający do podjęcia decyzji. Zebrany materiał dostatecznie wyjaśnia wszystkie okoliczności sprawy, istotne z punktu widzenia zastosowanej normy prawa materialnego. Nie doszło do naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej. Proponowane przez skarżącego czynności dowodowe nie są konieczne, są one luźno związane z przedmiotem dowodzenia przy uwzględnieniu wagi dokumentu, a jak to już wyżej wskazano, postępowania dowodowego nie prowadzi się "w nieskończoność". Decyzja jest wyczerpująco uzasadniona, albowiem organ celny wskazał, które fakty uznał za istotne i udowodnione, odniósł się do wszystkich innych istotnych dowodów i przekonywująco uzasadnił, którym dowodom odmówił wiarygodności i dlaczego. Organ ten doszedł do wniosku, że ceną, jaką skarżący zapłacił, jest kwota wynikająca z faktury ujawnionej przez belgijskie władze celne w toku prowadzonych przez nie czynności weryfikacyjnych. Sąd podziela pogląd organów celnych, że firma belgijska nie mogła czerpać korzyści materialnych z zawyżenia wartości sprzedanego samochodu. Przeczy temu konstrukcja podatku od towarów i usług. Nie można podzielić poglądu, że wartość celna winna być ustalona z uwzględnieniem cen obowiązujących na rynku kraju eksportera. Organy celne słusznie zwróciły uwagę, że ich zadaniem jest ustalenie, czy dokumenty przedłożone do zgłoszenia celnego są wiarygodne, a co za tym idzie, czy wykazana w nich cena za importowany towar jest rzeczywistą jego wartością. Należy także podzielić pogląd organów celnych, że faktura przedstawiona do zgłoszenia celnego jak i ujawniona przez belgijskie władze celne zawierały wszystkie niezbędne elementy i można na ich podstawie ustalić wartość celną towaru (zarządzenie Prezesa głównego Urzędu Ceł z 23.9.1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych M.P. Nr 72, poz. 690 ze zm.). Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalenie skargi.