SA/Bd 2121/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i Z. M., B. i C. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] , Nr [...] w przedmiocie ustalenia granic postanowił 1. umorzyć postępowanie ze skargi B. M. i Z. M., 2. odrzucić skargę B. B. i C. B. W dniu [...] B. i Z. M. oraz B. i C. B. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] uchylającą w całości decyzję organu pierwszej instancji dotyczącą zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów dla obrębu K. i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na rozprawie w dniu [...] skarżący B. M. i Z. M. oświadczyli, że [...] wydano decyzję nr [...] zatwierdzającą operat opisowo-kartograficzny dla działki nr [...] stanowiącej ich własność, w związku z czym cofają skargę. Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Według przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna tę czynność procesową za niedopuszczalną, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych nieważnością. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie cofnięcie skargi przez skarżących należało uznać za dopuszczalne. Należy stwierdzić, iż dysponentem skargi jest skarżący, dlatego w myśl przepisu art. 161 § 1 pkt 1 ww. ustawy jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę wniesioną do sądu administracyjnego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Jednocześnie Sąd zważył, iż skarżący B. i C. B., na podstawie art. 27 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 47, poz. 368 z późn.zm.) zostali wezwani, pismem z dnia 18 czerwca 2003 r., do uzupełnienia braku formalnego skargi z dnia [...] poprzez nadesłanie podpisanego przez wszystkich skarżących odpisu skargi oraz uiszczenie wpisu w kwocie 10,00 zł, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Na podstawie akt sprawy ustalono, iż wyznaczony przez Sąd termin upłynął bezskutecznie. W myśl przepisów art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 220 § 1 i 3, gdy pomimo wezwania nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, jak też wówczas, gdy w tym terminie nie został uiszczony należny wpis sąd odrzuca skargę. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 161 § 1 pkt 1, art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.), należało orzec jak w sentencji postanowienia.