SA/Bd 2330/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.) Sędziowie WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Asesor sądowy Grzegorz Saniewski Protokolant Małgorzata Buczkowska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi Grzegorz D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Na oryginale właściwe podpisy Sygn.akt SA/Bd 2330/2003 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z dnia [...] 2003r. Nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z 1997 r. ze zm.), art. 262, 262 ze znakiem 1, ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( tekst jednolity: Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2003r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. Nr [...] z dnia [...] 2003r. W uzasadnieniu wskazano dotychczasowy przebieg postępowania. Importer Grzegorz D., w dniu [...] 2000r. zgłosił do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu w Urzędzie Celnym w G., samochód osobowy marki Ford Escort, rok produkcji 1996r. zakupiony w Belgii. Do zgłoszenia celnego, Grzegorz D. załączył fakturę Nr [...] z dnia [...] 2000r. i zadeklarował wartość celną towaru w oparciu o art. 23 § 1 ustawy Kodeks celny. Organ celny, w celu upewnienia się, co do wiarygodności danych zawartych w zgłoszeniu celnym przystąpił do weryfikacji dokumentów załączonych przez importera. Dochodzenie przeprowadzone w firmie sprzedającego, działającego pod nazwą V. wykazało w oparciu o uwierzytelnione kopie zaksięgowanej faktury i karty nr 3, że przedmiotowy samochód został sprzedany skarżącemu, za kwotę 54 tys. franków belgijskich, a nie za kwotę 38 tys. franków belgijskich, wynikającą z deklaracji, w zgłoszeniu celnym. W dniu [...] 2002 r. skarżący wniósł o zawieszenie postępowania przez organ I instancji celem uzupełnienia materiału dowodowego. Decyzją Nr [...] z dnia [...] 2002 roku Naczelnik Urzędu Celnego w T. uznał zgłoszenie celne z dnia [...] 2000 roku za nieprawidłowe i określił kwotę długu. Jednocześnie, wydał w tym w dniu, postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie. Organ II instancji nie znajdując podstaw do uznania zażalenia, utrzymał postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania w mocy. Skarżący pismem z dnia [...] 2002 r. wniósł odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120, 121, 122, 180, 187 Ordynacji podatkowej. W dniu [...] 2003 roku Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego z dnia [...] 2002r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2002r. uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe - utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. W dniu [....] 2003 r. skarżący złożył wniosek, w którym domagał się stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 2003r. Nr [...] na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, jednocześnie żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Celnej w T., rozpatrując powyższy wniosek, w dniu [...] 2003r. decyzją Nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] 2003r. Nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż nie dopatrzył się naruszenia przepisów ordynacji podatkowej, zwłaszcza jej art. 120 zważywszy na fakt, iż podstawą do wydania zaskarżonej decyzji były obowiązujące w dniu jej wydania przepisy Kodeksu celnego, Ordynacji podatkowej i unormowań prawa międzynarodowego. Wskazał, iż organ celny dokonując weryfikacji faktury działał w oparciu o art. 83 Kodeksu celnego, który zezwala na kontrolę zgłoszenia celnego, oraz o Protokół 6 do Układu Europejskiego (DZ. U. Nr 11, poz. 38 z 1994 r.) na mocy, którego organy celne świadczą sobie nawzajem pomoc przy weryfikacji dokumentów celnych. Mając powyższe na względzie organ celny, zgodnie z przysługującym mu prawem, zwrócił się do administracji celnej Królestwa Belgii w celu upewnienia się co do prawidłowości danych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym. Wynik dochodzenia został przesłany w formie uwierzytelnionych dokumentów, które zgodnie z art. 11 pkt 2 i 3 Protokołu 6 - mogą być wykorzystane jako dowody w aktach, sprawozdaniach, zaświadczeniach oraz w postępowaniach prowadzonych przez strony. Zgodnie z art. 194 Ordynacji podatkowej dokumenty te, posiadają szczególną moc dowodową poprzez przyznanie im większej mocy dowodowej niż dokumentom prywatnym, z uwagi na fakt wydania ich przez kompetentny organ, w formie prawem przewidzianej. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż w świetle przesłanych przez belgijskie władze celne uwierzytelnionych dokumentów istotą sprawy jest fakt zaniżenia wartości sprowadzonego towaru. Wynika to bezpośrednio z karty 3 dokumentu EU 1T 2 nr [...] z [...] 2000r., gdzie w polu 22 wpisana jest wartość przedmiotowej faktury w wysokości 54 tys. franków belgijskich oraz z belgijskiego zgłoszenia celnego wywozowego. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż wynikający z tego artykułu obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organ, nie zwalnia strony od składania w tym zakresie wniosków dowodowych. Artykuł 187 § 1 nakłada na organ obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie można jednak zdaniem organu z brzmienia tego przepisu wywodzić konkluzji, iż ten obowiązek spoczywa wyłącznie na organie. Strona także zobowiązana jest do poszukiwania środków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń. Dyrektor Izby Celnej podniósł, iż zarówno strona jak i jej pełnomocnik wykazali się biernością w tym zakresie. Nie przedstawili organowi celnemu żadnego dowodu, który negowałby ustalenia poczynione przez organy celne. Organy celne, zatem dokonały ustaleń na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego i zostało dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka przysługuje organowi celnemu z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej, przy zastosowaniu reguł tej oceny. Wszechstronna ocena oparta została na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania ze szczególnym uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy, przy zastosowaniu zasad logiki i doświadczenia życiowego. W dniu [...] 2003r. skarżący, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem z dnia [...]2003r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie art. 187, 120 ustawy Ordynacja podatkowa, oraz art. 23 § 7 ustawy Kodeks celny. W dniu [...] 2003r. Dyrektor Izby Celnej wydał decyzję Nr [...], w której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 2003 r. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika strony wskazał, iż zarzut szczupłości materiału dowodowego jest bezzasadny zważywszy na fakt, iż organ celny obszernie wypowiedział się na etapie uzasadnienia decyzji z dnia [...] 2003r. Wskazał, iż w tym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zgodnie z orzecznictwem SN toczy się postępowanie, które ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ostatecznej. Wskazał, że zarzut naruszenia art. 23 § 7 Kodeksu celnego jest nietrafny, gdyż w niniejszej sprawie wartość celną ustalono w oparciu o cenę należną zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Podkreślił, iż rozstrzygnięcia zapadłe przed organami celnymi nie naruszyły prawa a w szczególności art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w dniu [...] 2003r. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, podtrzymując stanowisko przedstawione w decyzji z dnia [...] 2003r. Nr [...] wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na zarzuty wskazał, iż organy celne rozpatrzyły merytorycznie sprawę związaną z przywozem samochodu z zagranicy przez skarżącego. Przywołał ponownie, iż w tej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w T. w dniu [...] 2002r. wydał decyzję Nr [...] na mocy, której uznał zgłoszenie celne skarżącego za nieprawidłowe. Prowadząc postępowania odwoławcze Dyrektor Izby Celnej w T. wydał w dniu [...] 2003r. decyzję nr [...], która utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż niniejsze postępowania jest samodzielnym postępowaniem i zmierza do ustalenia czy wydane rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą określoną w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Przedmiot badania decyzji ostatecznej jest ściśle określony i zdeterminowany brzmieniem art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa. Bada się samą decyzję pod kątem naruszenia prawa a nie proces dochodzenia do niej w postaci postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał, iż ustosunkował się wyczerpująco do zarzutów skarżącego na etapie postępowania I instancyjnego jak i odwoławczego, w tym także do wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Kontrolując działalność administracji publicznej sądy administracyjne orzekają w sprawach, między innymi, decyzji administracyjnych pod względem zgodności ich z prawem stosując środki prawne przewidziane przez przepisy. W niniejszej sprawie przedmiotem badania była decyzja wydana w wyniku postępowania o stwierdzenie nieważności. Do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych wydanych przez organy celne na mocy art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny ( Dz. U. 01.75.802. ze zm.) stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. 97.137.926 ze zm.) Postępowanie to normowane w rozdziale 18 art. 247-252 jest postępowaniem nadzwyczajnym obejmującym przypadki weryfikacji decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi. Organ odwoławczy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzyganej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Przesłanki stwierdzenia nieważności zawarte w wyliczeniu wyczerpującym art. 247 § 1 pkt 1-8 nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie lub nawet ścieśniająco. Z treści odwołania złożonego przez Grzegorza D. na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] 2003r. wynika, że podstawa jego żądania oparta jest na przesłance określonej w art. 247 § 1 pkt 3 dotyczącej rażącego naruszenia prawa zarówno procedury postępowania jak i prawa materialnego przy wydaniu tej decyzji. Naruszenia prawa maja charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona, stanowi zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Z racji istnienia w decyzji wad o szczególnym dużym ciężarze gatunkowym, występuje konieczność jej eliminowania z obrotu prawnego (albo tylko stwierdzenia naruszenia prawa). Sąd rozpoznając niniejsza sprawę nie dopatrzył się naruszenia przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz procesowego, gdyż organy celne dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa, a w toku postępowania w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy w sprawie oraz w sposób zgodny zasadą swobodnej oceny dowodów, a nie dowolnej oceny dowodów dokonały jego analizy, a także w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje rozstrzygnięcie. Nie jest zasadny zarzut dotyczący braku rozpatrzenia przez organy celne wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Postępowanie w tej sprawie zakończyło się wydaniem postanowienia odmawiającego wykonania decyzji, które następnie zostało utrzymane przez organ odwoławczy. Z tych względów skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271) Sąd orzekł jak w wyroku.