SA/Bd 2334/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz, Asesor WSA Grzegorz Saniewski, Protokolant Małgorzata Buczkowska, po rozpoznaniu w dniu 03 marca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Dyrektor Izby Celnej w T., decyzją z dnia (...) Nr (...), działając na podstawie art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z 1997 roku ze zm.) art. 262, 262 ze zn. 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku - Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. Nr 75, poz. 802 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30 kwietnia 2003r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej decyzji Nr (...) z dnia (...) roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu przytoczył przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie. Wskazał, iż prowadził postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w T. nr (...). Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wydając w dniu (...) decyzję nr (...). Skarżący w dniu 17 lutego 2003r. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji z uwagi na naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpatrując powyższy wniosek Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż w niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka uniemożliwiająca przeprowadzenie postępowania, z uwagi na upływ trzyletniego terminu, jaki upłynął od dnia objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towaru. Na tej podstawie Dyrektor Izby Celnej w dniu (...) decyzją Nr (...) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w T. Pełnomocnik skarżącego nie zgadzając się z powyższą decyzją, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując naruszenie art. 120, 252, 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 265 Kodeksu celnego. W dniu (..) rozpatrując wniosek skarżącego wydał decyzję Nr (...) , w której utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia (...). W uzasadnieniu odpowiadając na zarzut skarżącego naruszenia art. 265 ze zn. 2 wskazał, iż z art. 209 § 2 ustawy Kodeks celny wynika generalna zasada powstawania długu celnego, który powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego. W przedmiotowej sprawie był to dzień 20 grudnia 1999 roku. Podkreślił, iż z zapisu art. 265 ze zn. 2 Kodeksu celnego wynika, że po upływie 3 lat od chwili powstania długu celnego nie wszczyna się lub odmawia wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Dyrektor Izby Celnej nie dopatrzył się naruszenia art. 247 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie nakładała na stronę żadnych obowiązków. Strona w dniu (...) zaskarżyła powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 265 ze zn. 2 Kodeksu celnego. Skarżący zarzucił, iż organ celny błędnie oparł się na przesłance wynikającej z art. 265 ze zn. 2 ustawy Kodeks celny, dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej z uwagi na upływ trzyletniego terminu od powstania długu celnego. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie na grunt przepisów prawa celnego, na mocy art. 65 ustawy Kodeks celny, przeniesione zostały rozwiązania wynikające z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie powstania zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stwierdził, że organy celne rozpatrzyły merytorycznie sprawę związaną z przywozem przez skarżącego samochodu z zagranicy. W niniejszym postępowaniu zdaniem organu celnego rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji są prawidłowe. Dyrektor Izby Celnej wskazał, iż nie mają tu zastosowania przepisy dotyczące zobowiązań podatkowych, gdyż zgodnie z art. 262 Kodeksu celnego, w sprawach celnych stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej i to pod warunkiem, że przepisy kodeksu nie stanowią inaczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skargi nie można uwzględnić gdyż skarżona decyzja nie narusza prawa. W art. 265 ze zn 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny określone zostały negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji w sprawach celnych. Zakres, w którym stwierdzenia nieważności decyzji ograniczono terminem (trzy lata) jest wyznaczony precyzyjnie przez ustalenie początku biegu terminu (od dnia powstania długu celnego). Natomiast z przepisów Działu II Powstanie długu celnego – ustawy Kodeks celny - art. 209 § 2 wynika wprost, że powstanie długu celnego następuje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Sąd podziela stanowisko organu celnego w tej kwestii, iż w niniejszej sprawie zastosowanie co do określenia momentu powstania długu celnego ma przepis art. 212 § 1 pkt 2 Kodeksu celnego który stanowi, że dług celny w przywozie powstaje w wypadku niedopełnienia warunku wymaganego do objęcia towaru procedurą celną lub do zastosowania obniżonych lub zerowych stawek należności celnych przywozowych, ze względu na przeznaczenie towaru, albo do zwolnienia towaru z należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie, a z § 2 w/w przepisu wynika, że dług celny w takim przypadku powstaje w chwili objęcia towaru procedurą celną. Dyspozycja, jaka wynika z art. 212 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks celny w stosunku do art. 209 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego nakazuje przyjąć, iż artykuł ten stanowi przepis szczególny i należy przyznać mu pierwszeństwo. Analogiczne stanowisko zajął Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2003r. sygnatura akt SA/Bd 105/03. Z powyższego wynika, że dług celny powstał w dniu 20 grudnia 1999r. Jak wynika z art. 265 pkt 2 nie wszczyna się postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej po upływie 3 lat od tej daty. Zauważyć należy, iż na mocy art. 262 Kodeksu celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio wskazane przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Oznacza to, że instytucje procesowe uregulowane innymi przepisami mogą być stosowane przez organy celne tylko wówczas, gdy Kodeks celny nie stanowi inaczej. Kodeks celny zawiera regulację związaną z powstaniem długu celnego, zatem brak podstaw do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w tej kwestii. W skarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy decyzję z dnia (...) odmawiającej wszczęcia postępowania prawidłowo oparł się na przepisach Kodeksu celnego. Z tych względów skoro zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) Sąd orzekł jak w wyroku.