SA/Bd 2390/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. na rozprawie przy udziale ---- sprawy ze skargi B. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T. z dnia (...) nr (...) 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz B. C. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S.A./Bd 2390/03 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia (...) Nr (...) Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T., działając na podstawie art. 18 ust.3a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz.U z 2002r.Nr 147, poz.1231 ze zm.) oraz art.106 § 5 kpa negatywnie zaopiniowała wniosek B. C. w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 4,5 % zawartości alkoholu w sklepie spożywczym M. w T. przy ul. (...). Zdaniem organu I instancji zapotrzebowanie na tego rodzaju asortyment jest w dzielnicy miasta w pełni zaspokojone, gdyż przy ul. (...) znajdują się Delikatesy (...), w których jest prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych przez całą dobę. Zażalenie na to postanowienie wniosła B. C. żądając jego zmiany. Skarżąca podniosła, że powstanie drugiego punktu sprzedaży przy ul. C. nie spowoduje zwiększenia dostępności alkoholu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia (...) Nr (...) utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Powołując się na treść art. 12 ust.1 i 2 i art. 18 ust.3a omawianej ustawy organ odwoławczy stwierdził, że wydając negatywną opinię w sprawie organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów omawianej ustawy. Funkcjonujące przy ul. (...) w T. Delikatesy (...) prowadzą całodobową sprzedaż alkoholu, co w pełni zaspokaja popyt na ten asortyment. W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego B.C. stwierdziła, że lokalizacja punktu sprzedaży alkoholu przy ul. (...) w T. nie narusza przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1271 ze zm.), a zgodnie treścią art. 97§1tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270). Skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane przez nie w mocy postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T. naruszają przepisy prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienia zostały wydane z powołaniem się na przepis art. 106 § 5 kpa, zaś jeśli chodzi o podstawę materialnoprawną na przepis art. 12 ust.1 i 2 oraz art. 18 ust.3a ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity: Dz.U z 2002r.Nr 147, poz.1231 ze zm.) Zgodnie z treścią art.12 ust.1 i 2 ustawy rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% alkoholu (z wyjątkiem piwa), a także ustala zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Art.18 ust3a omawianej ustawy stanowi natomiast, że zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust.1 i 2 tej ustawy. Zawarte w tym przepisie przesłanki tj. limit punktów sprzedaży napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu i poza miejscem sprzedaży oraz zgodność lokalizacji planowanego miejsca sprzedaży z zasadami usytuowania na terenie gminy wyznaczają granice przedmiotu opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych. Wydając negatywną opinię organ winien zatem wykazać wyczerpanie limitów sprzedaży bądź sprzeczność planowanej lokalizacji punktu sprzedaży z zasadami usytuowania ustalonymi uchwałą Rady Miasta T. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu I instancji brak jest rozważeń w zakresie zaistnienia przesłanek wydania negatywnej opinii o wskazanej przez skarżącą lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych. Innymi słowy, badając legalność zaskarżonego postanowienia nie sposób rozstrzygnąć, czy i w jakim zakresie udzielenie skarżącej pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w punkcie przy ul. (...) w T. pozostawałoby w sprzeczności z uchwałą Rady Miasta T. wydaną w trybie art. 12 ust.1 i 2 omawianej ustawy. Organy obu instancji swoje rozstrzygnięcia w sprawie uzasadniały faktem zaspokojenia w pełni zapotrzebowania na napoje alkoholowe o zawartości alkoholu powyżej 4,5% w tej dzielnicy miasta, gdyż przy ul. (...) znajdują się Delikatesy (...), w których jest prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych przez całą dobę. Na podstawie tego stwierdzenia nie sposób ocenić, czy i jaka negatywna przesłanka wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zaistniała w niniejszej sprawie. W świetle art. 18 ust.3a ustawy zaspokojenie popytu na napoje alkoholowe nie stanowi bowiem przesłanki wydania negatywnej opinii w sprawie lokalizacji punktu sprzedaży i nie pozwala na jednoznaczne ustalenie, czy w przypadku udzielenia skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przekroczony zostałby limit punktów sprzedaży, bądź te naruszone zostałyby zasady ich usytuowania ustalone w uchwale Rady Miasta. Opinia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych wydawana w trybie art. 18 ust.3a ustawy, umocowana jest w przepisie art. 106 § 1 i 5 kpa, przewidującym wydawanie postanowienia zaskarżalnego w drodze zażalenia. W myśl art. 124 § 2 kpa takie postanowienie winno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Mający w tym przypadku zastosowanie, z racji odesłania zawartego w art. 126 kpa, przepis art. 107 § 3 kpa nakazuje, iż uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodem odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Brak podania w uzasadnieniu postanowienia motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności postanowienia, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do Sądu postanowienia nie zawierającego prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Reasumując stwierdzić należy, że zarówno opinia wyrażona w postanowieniu Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, jak i postanowienie organu odwoławczego są uzasadnione w sposób umożliwiający ich sądową kontrolę. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzonym z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, 77§1, 80 kpa organy orzekające w sprawie winny dokonać oceny dopuszczalności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych przy ul. (...) w T. w kontekście ustaleń zawartych w uchwale Rady Miasta T. wydanej w trybie art. 12 ust.1 i 2 omawianej ustawy, a motywy rozstrzygnięć wskazać w ich uzasadnieniach zgodnie z zasadami określonymi w art. 107§3 kpa. W tych okolicznościach, wobec braku możliwości ustalenia kwestii podstawowej dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145§1 pkt1 lit.c oraz art. 135 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy.