SA/Bd 2520/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody K. - P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] znak [...], 2. zaskarżona decyzja nie może być wykonana. SA/Bd 2520/03 UZASADNIENIE Działając na wniosek z dnia 12 lutego 2003r., decyzją Prezydenta Miasta B. z dnia [...], znak [...], orzeczono o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego oraz o odmowie świadczenia przedemerytalnego P. K.. W uzasadnieniu organ stwierdził, że P. K. nie spełniał warunku przyznania zasiłku przedemerytalnego, gdyż posiadany przez niego okres uprawniający do zasiłku przedemerytalnego wynosił 23 lata 5 miesięcy 25 dni i tym samym był zbyt krótki. Stwierdził, że P. K. nie spełniał również warunku przyznania świadczenia przedemerytalnego, ponieważ nie ukończył 63 lat, nie rozwiązano z nim stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, nie osiągnął 40 lat okresu uprawniającego do emerytury oraz nie rozwiązano z nim stosunku pracy z powodu niewypłacalności pracodawcy. W odwołaniu z 23 kwietnia 2003r., P. K. podniósł, że spełniał warunki konieczne do przyznania mu zasiłku przedemerytalnego, gdyż do 31 grudnia 2001r. posiadał okres 37 lat pracy. Stwierdził, iż dodatkowo pracował w gospodarstwie rolnym prowadzonym przez rodziców. Zarzucił, że organ powinien wcześniej przyznać mu zasiłek, ponieważ wówczas już posiadał odpowiednią ilość dni pracy. Przedstawił swoją sytuacje materialną i rodzinną oraz oszustwa jakich dopuścili się wobec niego byli pracodawcy. Decyzją z dnia [...], Nr [...], Wojewoda K. - P. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze z dnia 24 lipca 2003r., P. K. ponowił zarzuty przedstawione w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę uchyla postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 135 cyt. ustawy, mówi o tym, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie toczące się w sprawie może toczyć się jedynie na wniosek ( art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o systemie oświaty ( Dz.U Nr 6, poz. 65 ). Treść pisma strony z 12 lutego 2003r. w tym zakresie budzi wątpliwości i rozpatrzenie go jako wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego czy świadczenia przedemerytalnego powinna zostać poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym. Jednakże biorąc pod uwagę takie okoliczności tej sprawy jak interes strony, jej wywody, na każdym etapie postępowania, że posiada uprawnienia do przyznania świadczeń będących przedmiotem rozstrzygania, Sąd uznał, że prowadzone postępowanie nie wykracza poza ramy żądania P. K. W rozpatrywanej sprawie organ administracji uznał, że skarżący nie nabył prawa do zasiłku przedemerytalnego oraz świadczenia przedemerytalnego, gdyż, jak stwierdził, z analizy akt sprawy wynika, że nie spełniał warunków określonych do ich przyznania w art. 37j i37k ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz. U. z 2003r., Nr 58, poz. 514 ze zm). W uzasadnieniu oparł się między innymi na tym, że skarżący nie udokumentował odpowiedniego okresu pracy, co w świetle powołanych przepisów jest istotną w sprawie okolicznością dla rozstrzygnięcia. Organ nie podał jednak na podstawie jakich dowodów dokonał swoich wyliczeń w tym przedmiocie oraz jakich twierdzeń strony nie uznał za udowodnione i dlaczego. Również powyższe fakty nie zostały uzasadnione w decyzji kończącej postępowanie pierwszej instancji, która w swej odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego, została oparta na tym, że skarżący legitymował się okresem uprawniającym do zasiłku przedemerytalnego wynoszącym 23 lata 5 miesięcy 25 dni. Strona od początku postępowania nie zgadzała się z wyliczeniami organów. Sąd stwierdza, że decyzja administracyjna odmawiająca przyznania świadczeń przewidzianych w art. 37j oraz 37 k cyt. ustawy, załatwia sprawę indywidualną ( art. 104 kpa), co oznacza, że organ ma obowiązek rozpatrzyć wszystkie okoliczności sprawy, a w uzasadnieniu faktycznym wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Nabiera to szczególnego znaczenia w przypadku, gdy strony są w sporze, co do istnienia istotnych w sprawie faktów, a takim jest posiadany przez wnioskodawcę okres pracy. W sprawie, zarówno organ drugiej jak i pierwszej instancji powołał się na określony czas pracy skarżącego nie podając jednak, jakie okresy pracy, u jakich pracodawców i na podstawie jakich dokumentów zostały zaliczone do tego czasu, a jakie okresy i dlaczego nie zostały uwzględnione. Brak wywodów w tym zakresie uniemożliwia ocenę czy rozstrzygnięcie w sprawie miało swoje uzasadnienie w prawidłowo zebranym i ocenionym materiale dowodowym. Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymaganiom przewidzianym w art. 107 § 3 kpa, narusza więc prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taką samą wadą dotknięta jest również decyzja wydana w postępowaniu pierwszej instancji i jej uchylenie jest niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Sprawa z wniosku z dnia 12 lutego 2003r. zostanie ponownie rozpatrzona przez organ administracji publicznej, w szczególności przez przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, polegającego na ocenie każdego dowodu w sprawie, co znajdzie odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów i na podstawie art.145 § 1 pkt 1) lit. c) także w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. Stosownie do art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżona decyzja nie może być wykonana. G. Malinowska-Wasik W. Czerwiński M. Łent