SA/Bd 2644/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Prezydenta Miasta T. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości oddala skargę SA/Bd 2644/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...], Nr [...], Prezydent Miasta T. orzekł o pozbawieniu "E." sp. z o.o. w T. prawa własności nieruchomości położonej w T. przy ul. [...], zaewidencjonowanej jako działka nr [...], na rzecz Gminy Miasta T. w celu zrealizowania inwestycji drogowej " Modernizacja ulicy [...] w T. na odcinku od ul. [...] do ul. [...]". [...] Wojewoda K.-P., decyzją nr [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w oparciu o którą było prowadzone postępowanie, straciła ważność. Według Wojewody termin ważności upłynął 18 marca 2003r., gdyż w tej dacie upłynął czteroletni termin określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, liczony od dnia wydania decyzji przez organ drugiej instancji. Od decyzji Wojewody, w dniu [...], skargę złożył, działający w imieniu Prezydenta Miasta T., Dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg w T. Wskazał, że termin ważności decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu upłynął 14 lipca 2003r., gdyż w tej dacie upłynął czteroletni termin określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, liczony od dnia upływu terminu na złożenie odwołania przez ostatnią ze stron, której doręczono decyzję organu pierwszej instancji. Powołał się na to, że na decyzji przyłożono pieczęć z tekstem o tym, że stała się ostateczną od daty przyjętej przez Zarząd. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa w sposób, o jakim mowa w art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rację miał Wojewoda K.-P., że termin ważności decyzji w sprawie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji upłynął 18 marca 2003r. Złożenie w terminie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, w przypadku nie zastosowania przez ten organ art. 132 kpa, spowodowało przeniesienie kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy na organ odwoławczy, co oznaczało, że decyzja organu pierwszej instancji nie mogła uzyskać przymiotu ostateczności, a z chwilą wydania decyzji przez organ drugiej instancji, przestała być rozstrzygnięciem w sprawie. Dlatego też pojęcie okresu ważności decyzji w sprawie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji, można było odnieść jedynie do decyzji kończącej postępowanie odwoławcze. W sprawie, określenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji stanowiącej cel wywłaszczenia, załatwiała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...]. Jako decyzja administracyjna kończąca postępowanie drugiej instancji, była ostateczną w momencie wydania, i ten moment stanowił początek upływu terminu ważności warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, których określenie było konieczne do wywłaszczenia nieruchomości. Oceny Sądu nie mogło zmienić to, że nie doręczono orzeczenia kończącego postępowanie pierwszej instancji wszystkim stronom, gdyż nie eliminowało to decyzji organu drugiej instancji z obrotu prawnego, a mogłoby być jedynie podstawą do jej wzruszenia w określonym trybie. Na koniec, dodać jedynie można, że procedura administracyjna nie przewidywała odrębnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia ostateczności decyzji i wszelkie treści umieszczone na decyzji w tej sprawie, nie wywarły skutków prawnych. Z powyższych względów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.