SA/Bd 2679/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty należności za przeniesienie na inne stanowisko służbowe oddala skargę SA/Bd 2679/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...], nr [...], Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego w B. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...], nr [...], Komendanta 1 Ośrodka Szkolenia Kierowców w G. odmawiającą B. B. wypłacenia należności za przeniesienie służbowe. Decyzją zakończono postępowanie toczące się na wniosek B. B. o wypłatę świadczenia w związku z przesiedleniem się w kwietniu 2003r. do miasta G., w związku z przeniesieniem służbowym. Organ ustalił, że B. B. został przeniesiony służbowo z K. K. do G. w 1999r., w związku z czym, otrzymał kwaterę w miejscowości pobliskiej G.. Z tego tytułu wypłacono mu ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości [...] zł oraz zasiłek osiedleniowy w wysokości [...] zł. Następnie na mocy rozkazu z 4 lutego 2002r. został przeniesiony ze stanowiska zajmowanego w Centralnym Ośrodku Szkolenia Młodszych Specjalistów Logistyki w G. na stanowisko w 1 Ośrodku Szkolenia Kierowców w G.. W kwietniu 2003r. B. B. przydzielono kwaterę w mieście G.. Tak ustalony stan faktyczny dał podstawę do odmowy wypłaty żądanego świadczenia, gdyż uznano, że prawo do należności posiadał żołnierz zawodowy wyznaczony na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której pełnił on zawodową służbę wojskową, co w przypadku B. B. nie nastąpiło, gdyż zmienił stanowisko w obrębie jednej miejscowości G.. Jako podstawę decyzji powołano § 23 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 5) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. Nr 32, poz. 372.). W skardze z 21 sierpnia 2003r., B. B. zarzucił decyzji oparcie się na ustaleniach stanu faktycznego w sposób niepełny. Wskazał, na pominięcie tego, że kwatera w G. nie była kwaterą docelową i została przyznana ze względu na brak kwater w G.. Natomiast przyznanie kwatery w G. nastąpiło w wyniku długotrwałych starań skarżącego, w trakcie których uzyskał między innymi informację od Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B., że pomimo zajmowania kwatery w garnizonie pobliskim, może uzyskać przydział kwatery w miejscu pełnienia służby. Wniosek B. B. w tym przedmiocie został poparty przez Komendanta 1 Ośrodka Szkolenia Kierowców, który wyraził swoją opinię, że skarżący powinien zamieszkiwać w miejscu pełnienia służby. Ta opinia, zdaniem B. B., miała również taki skutek, że została wycofana zgoda dowódcy, która była warunkiem tego, by móc uznać kwaterę w G. za kwaterę w miejscowości pobliskiej, ponieważ za taką, zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. tj. z 2002r., Nr 42, poz. 368 ze zm.) można uznać jedynie kwaterę zamieszkiwaną za zgodą dowódcy. Ponadto w skardze zarzucono nie zapoznanie skarżącego z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie, co pozbawiło go możliwości składania wniosków dowodowych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując wniosek skarżącego z 10 kwietnia 2003r., organ prawidłowo oparł swoje orzeczenie na § 23 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. Nr 32, poz. 372.). Zgodnie z tym przepisem B. B. miałby prawo do żądanych należności gdyby został wyznaczony na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której pełnił on zawodową służbę wojskową (§ 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia). Natomiast dopiero wypłata należności nastąpiłaby pod warunkiem objęcia stanowiska, złożenia wniosku popartego dokumentem potwierdzającym zameldowanie w nowym miejscu zamieszkania - stosownie do § 30 cyt. rozporządzenia. Takie zapisy nałożyły na organ obowiązek ustalenia na wstępie tego, czy B. B. posiadał prawo do należności - co było uzależnione od zmiany miejsca służby - gdyż dopiero wówczas mógłby mieć prawo do wypłaty, a to dopiero z kolei było uzależnione od zmiany miejsca zamieszkania. Zapisy powołanego aktu nie przeczyły również zasadzie, że wypłata z jednego tytułu mogła nastąpić tylko raz. Kierując się wskazanymi normami prawa materialnego, należało stwierdzić, że istotną okolicznością w sprawie żądania przez żołnierza zawodowego należności za przeniesienie służbowe było to, czy nastąpiła zmiana miejscowości pełnienia służby i czy z tego tytułu nie przyznano mu prawa do należności, o jakich mowa w § 23 cyt. rozporządzenia. Bezspornym w sprawie było to, że zmianą miejscowości pełnienia służby bezpośrednio poprzedzającą zamieszkanie w G. była zmiana w 1999r. Bezspornym również było to, że w związku z tą zmianą, skarżący osiedlił się z rodziną w G. i wypłacono mu należności za przeniesienie służbowe. Tak ustalone fakty były wystarczające by w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie podjąć decyzję o odmowie przyznania żądanych przez skarżącego należności. Sąd stwierdził, że nie można było uznać za zasadny zarzut nie wzięcia przez organ pod rozwagę toku przeniesienia z K. K. do G. oraz tego, że kwatera stała w G. od początku nie była kwaterą docelową, a skarżącemu należała się kwatera w G., co zostało potwierdzone, zdaniem skarżącego, przez Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. oraz Komendanta 1 Ośrodka Szkolenia Kierowców. Nie można była również uznać za zasadny zarzut błędnej interpretacji przez organ art. 22 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. tj. z 2002r., Nr 42, poz.368 ze zm.). Zasady otrzymania należności za przeniesienie służbowe zostały określone w odrębnym od powoływanego przez skarżącego akcie, mianowicie w ustawie z dnia 17 grudnia 1974r. o uposażeniu żołnierzy (Dz.U. tj. z 1992r., Nr 5, poz. 17 ze zm.), która delegowała regulację materii cyt. rozporządzeniu ( art. 6 cyt. ustawy). Jak już wskazano, zgodnie z materialną podstawą prawną zawartą w tym akcie normatywnym, nie były istotnymi okoliczności podnoszone przez skarżącego. Sąd stwierdził również, że pozbawienie skarżącego możliwości zapoznania się z dowodami oraz, w konsekwencji, możliwości powołania nowych dowodów, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ, jak wskazano wyżej, istotne dla sprawy okoliczności zostały ustalone w całości i w sposób bezsporny. W związku z tym, i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.