SA/Bd 2685/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Ireneusz Fornalik Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zakazu kontynuowania imprezy masowej 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz strony skarżącej D. J. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta T., na podstawie przepisu art. 8 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 120, poz. 1298), zezwolił firmie "T." w T. na zorganizowanie imprezy masowej – Międzynarodowej Wystawy Pojazdów Sportowych i Tuningowych, w dniach [...]. Na skutek zmiany warunków bezpieczeństwa w dniu [...] Prezydent Miasta T., decyzją nr [...] zakazał kontynuowania imprezy masowej, ze względu na naruszenie art. 10 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych. Decyzja ta została doręczona P.J. w dniu jej wydania. Od powyższej decyzji odwołanie w dniu 16 lipca 2003 r. złożyła D. J. jako organizator imprezy w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej pod nazwą T. Strona skarżąca podniosła, iż decyzja jest sprzeczna z art. 10 ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych, wskazanym w jej podstawie prawnej, ponadto wywiodła, iż wątpliwości budzi wykonalność decyzji o zakazie kontynuowania imprezy, gdy jednocześnie nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a nie przewidują go także przepisy ustawy. W odwołaniu strona skarżąca wskazała również, że nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę do wydania niniejszej decyzji. W jej ocenie, zaistniałe w czasie imprezy wypadki spowodowane były wyłączną winą ich sprawców, a organizatorzy dopełnili wszelkich obowiązków związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa imprezy masowej i nie nastąpiła jakakolwiek zmiana warunków bezpieczeństwa imprezy. Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., na podstawie przepisu art. 134 i 129 Kpa, stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia przez D. J. odwołania od decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że decyzję zawierającą prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania, doręczono stronie 28 czerwca 2003 r., a zatem ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął dnia 12 lipca 2003 r. Odwołanie natomiast sporządzono i doręczono organowi pierwszej instancji 14 lipca 2003 r. Jednocześnie organ wskazał, że ostatni dzień terminu do wniesienia odwołania przypadał w sobotę, która w myśl obowiązujących przepisów nie została zaliczona do kategorii dni wolnych od pracy. D. J. złożyła na powyższe postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesu oraz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła zarzut wadliwego doręczenia zaskarżonego postanowienia, które zostało dokonane przez pracownika Urzędu Miasta T. w godzinach wieczornych w dniu 28 czerwca 2003 r. jej mężowi P. J. w restauracji "P.". Strona skarżąca wskazała, iż w związku z jej zaangażowaniem w działania organizacyjne i działania związane ze śmiertelnym wypadkiem, który miał miejsce na organizowanej przez nią imprezie masowej, treść decyzji organu pierwszej instancji dotarła do niej w formie pisemnej dopiero dnia 30 czerwca 2003 r. W ocenie strony skarżącej decyzja nie została jej w ogóle doręczona, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a wniesienie przez nią odwołania, pomimo wątpliwości co do skuteczności doręczenia było wyrazem chęci obrony jej interesu prawnego. Strona skarżąca podkreśliła bowiem, że mąż nie jest w żaden sposób umocowany do jej reprezentowania w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Na poparcie twierdzeń skargi skarżąca przytoczyła także wybrane orzeczenia NSA dotyczące doręczeń pism w postępowaniu administracyjnym. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie, gdyż z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że P. J. reprezentował skarżącą w trakcie postępowania zmierzającego do wydania decyzji na zorganizowanie imprezy masowej, wniosek o wydanie zgody na zorganizowanie imprezy złożyła skarżąca wspólnie z mężem i to właśnie on odebrał decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] zezwalającą na zorganizowanie imprezy masowej. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1271 ze zm.), a zgodnie z treścią art. 97§1tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270). Skarga jest zasadna, albowiem organ przed podjęciem zaskarżonego postanowienia nie wyjaśnił okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Z przedstawionego wyżej stanu faktycznego nie wynika w sposób jednoznaczny, czy decyzja z dnia [...] została skarżącej doręczona w sposób określony w art. 40 § 1 i 2 oraz art. 42 Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odwołanie od decyzji administracyjnej wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Tryb doręczania pism przez organy administracji publicznej regulują przepisy art. 39 – 49 ww. ustawy. Według przepisu art. 40 § 1 i 2 Kpa pisma doręcza się stronie, a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, albo w lokalu organu administracji publicznej. Jednakże w razie niemożności doręczenia pisma we wskazany wyżej sposób, a także w razie koniecznej potrzeby wywołanej okolicznościami konkretnej sprawy, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42). Jedynie w wypadku nieobecności adresata w mieszkaniu przepis art. 43 Kpa przewiduje możliwość doręczenia pisma za pokwitowaniem innym osobom, jeżeli podjęły się przekazania pisma adresatowi. Należy z tego wyprowadzić wniosek, że w miejscu pracy, jak również w sytuacjach określonych w art. 42 § 2 i 3 Kpa, pisma można doręczyć tylko do rąk adresata. Przedsiębiorstwo prowadzone przez osobę fizyczną nie ma osobowości prawnej, nie jest również jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 45 Kpa, stąd do doręczania pism właścicielowi przedsiębiorstwa, należy stosować wyłącznie przepisy regulujące tryb doręczeń pism osobie fizycznej. W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje fakt, iż decyzję z dnia [...] nr [...], doręczono w dniu 28 czerwca 2003 r. P. J. - mężowi D. J. prowadzącej, według oświadczenia zawartego w skardze, samodzielnie działalność gospodarczą pod nazwą "T." w T., który potwierdził jej odbiór. Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami doręczenie takie należałoby uznać za skuteczne, gdyby P. J. był ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej. W myśl przepisu art. 33 § 2 Kpa pełnomocnictwo w postępowaniu administracyjnym powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, przy czym pełnomocnik zobowiązany jest dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 Kpa). Ustawodawca wprowadził od ww. zasady wyjątek stanowiąc, w przepisie art. 33 § 4 Kpa, że w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. Skarżąca podniosła zarzut, że P. J. nie został w żaden sposób umocowany do reprezentowania swojej małżonki w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, zatem doręczenie decyzji organu pierwszej instancji do jego rąk, nie było skuteczne wobec adresatki. W konsekwencji tego faktu doręczenie jemu decyzji nie może stanowić początku biegu terminu do wniesienia odwołania. Dokonując oceny akt administracyjnych Sąd stwierdził, iż rzeczywiście brak jest w nich dokumentu potwierdzającego fakt ustanowienia przez D. J. jej męża P. J. pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym toczącym się na skutek wniosku z dnia 12 czerwca 2003 r. o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej przez organizatora "T." w T. Jednocześnie należy stwierdzić, że w pkt 2 wniosku jako osoby odpowiedzialne za organizację imprezy figurują D. J. i P. J., obydwoje też podpisali się pod wnioskiem. Ponadto podpisy męża skarżącej figurują także na większości dokumentów załączonych do wniosku. Sąd stwierdził, że rozpoznając przedmiotowy wniosek i wydając decyzje administracyjne o zezwoleniu, a następnie zakazie kontynuacji imprezy masowej pod nazwą Międzynarodowa Wystawa Pojazdów Sportowych i Tuningowych, organ pierwszej instancji nie ustalił w wystarczający sposób formy organizacyjnej oraz osób uprawnionych do reprezentacji podmiotu występującego z wnioskiem uznając, iż firma wskazana jako organizator imprezy tj.: "T." w T. jest prowadzona łącznie przez małżonków D. i P. J. Należy stwierdzić, iż organy administracji publicznej obu instancji nie wyjaśniły w wystarczający sposób, kto był stroną prowadzonego postępowania administracyjnego, na skutek którego wydano decyzje z dnia [...] (nie ustalono w jakiej formie organizacyjnej prowadzona jest firma składająca wniosek, czy jest to osoba prawna, czy jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, czy też pod tą firmą działalność gospodarcza prowadzi osoba lub osoby fizyczne.). Prawidłowość doręczenia decyzji przesądza o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania. Skoro organ odwoławczy nie wyjaśnił w dostateczny sposób wątpliwości co do skuteczności doręczenia oraz rzeczywistej daty doręczenia stronie decyzji organu pierwszej instancji, postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych, w szczególności art. 7, 40 § 1 i 2 oraz art. 42 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu istotnym dla wyniku sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania, które ograniczyły się do wysokości uiszczonego wpisu sądowego, Sąd orzekł zgodnie z przepisem art. 200 i 209 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.