SA/Bd 2690/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Mirella Łent Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Wojewody K.-P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu błędu pisarskiego w decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta B. sprostował z urzędu błąd pisarski w decyzji własnej z dnia [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę garażu dwustanowiskowego na działce nr [...] i [...] przy ul. [...] w B. w ten sposób, że w miejsce wyrazów " na działce nr [...] i [...]" wpisał "na działce nr [...], na granicy z działką nr [...]". W dniu 16 maja 2003r. K. S. wniósł do Wojewody K.-P. o stwierdzenie nieważności w/w postanowienia jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 113§1 kpa. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Wojewoda K.-P., działając na podstawie art. 113§3 oraz art. 157§3 w związku z art. 126 kpa odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Prezydenta Miasta B. o sprostowaniu błędu pisarskiego w decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę garażu. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podniósł, że oczywistość tego błędu pisarskiego wynika z porównania treści decyzji o pozwoleniu na budowę z treścią wniosku o udzielnie tego pozwolenia oraz z projektem budowlanym, który stanowi integralną część decyzji dotkniętej tym błędem pisarskim. Skarżący K. S. wniósł w dniu 19 sierpnia 2003r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na to postanowienie podnosząc, że rażąco narusza ono treść art. 113§1 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, że postanowienie to prowadzi do zmiany merytorycznej orzeczenia, a tym samym do rozstrzygnięcia sprawy odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewody K.-P. w odpowiedzi na skarg wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1271 ze zm.), a zgodnie treścią art. 97§1tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270). Zgodnie z art. 52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżania, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie (art. 52§2 cyt. ustawy), zaś zgodnie z art. 52§3, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem jej do sądu wezwać właściwy organ na piśmie do usunięcia naruszenia prawa. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym albo zwrócenie się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta B. w sprawie sprostowania z urzędu błędu pisarskiego w decyzji tego organu o udzieleniu pozwolenia na budowę. Organem właściwym do rozpatrzenia tego wniosku był w świetle regulacji zawartej w art. 157§1 kpa Wojewoda K.-P. jako organ wyższego stopnia. Wydane w niniejszej sprawie postanowienie zapada w pierwszej instancji i kończy postępowanie w sprawie, a zatem na mocy art. 3 §2 pkt2 p.s.a. podlega kontroli sądowej. Pozostaje poza sporem, że skarżący po doręczeniu mu zaskarżonego postanowienia, zgodnie z pouczeniem zawartym w uzasadnieniu tego aktu, wniósł skargę bezpośrednio do sądu, tj. bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 §3 p.s.a W pouczeniu zamieszczonym w postanowieniu będącym przedmiotem skargi, nie poinformowano skarżącego o konieczności wyczerpania wspomnianego środka. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. (por. wyrok NSA z dnia 27.02.1998,IV S.A. 792/96). Skarżący dysponuje jednak możliwością ponownego zaskarżenia do sądu administracyjnego przedmiotowego postanowienia. Skorzystanie z niej wymaga jednak zwrócenia się w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu do Wojewody K.-P. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jednocześnie z wniesieniem tej prośby należy dopełnić czynności określonej w art. 52§3 p.s.a. tj. zwrócić się pisemnie do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art.58§1 pkt.6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.