SA/Bd 2700/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia (del. SSO) Małgorzata Włodarska (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...], [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu Decyzją z dnia [...] nr [...] i [...] Prezydent Miasta T. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji "C." obejmującej pasaż handlowy, multikino, rodzinne centrum rozrywki, biurowiec i garaż wielostanowiskowy na terenie położonym w rejonie ulic: [...] w T.; działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz części działki nr [...]. Jako podstawę swojego rozstrzygnięcia wskazał przepis art. 104 kpa, art. 35 ust. 1 i 3 w związku z art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 2 tej ustawy w związku z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 05.06.1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578). W uzasadnieniu stanowiska podał, że przedstawiony projekt budowlany został opracowany niezgodnie z wymaganiami zawartymi w punktach 1, 4 i 6 decyzji z dnia 13.09.2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ wynika z niego, że realizacja inwestycji "C." spowoduje konieczność usunięcia 77 drzew, w tym 41 drzew należących do starodrzewia, z których 3 drzewa należą do okazów pomnikowych, a zachowane zostaną tylko lipa drobnolistna (nr 20) i dąb szypułkowy (nr 1), podczas gdy zgodnie z opiniami Miejskiej Pracowni Urbanistycznej oraz Wydziału Środowiska i Zieleni należało zachować 4 drzewa oznaczone nr 1, 38, 39 i 40, a ponadto inwestor był zobowiązany do bezwzględnego zachowania drzew należących do starodrzewia, których liczbę określono na 10 w tym dwa dęby. Powyższe powoduje, że nie zostały zachowane warunki z zakresu gospodarki zielenią. Ponadto wskazano, że nie rozwiązano kolizji projektowanej inwestycji z istniejącą infrastrukturą techniczną oraz nie przedłożono prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dotyczącą działek o numerach: [...], [...] i [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła "C." Spółka z o.o., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 kpa albo ewentualnie o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem i zatwierdzenie przedstawionego projektu oraz alternatywnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 107 § 3 kpa poprzez brak wymaganego uzasadnienia faktycznego oraz prawnego decyzji, art. 7 w związku z art. 77 § 1 kpa poprzez nie wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, skutkujące naruszeniem elementarnych zasad postępowania administracyjnego takich jak: zasady prawdy obiektywnej, uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i innych, a także będące konsekwencją naruszenia przepisów postępowania naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności zaś art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że nie zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy, art. 3 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uniemożliwienie realizacji jednego z podstawowych założeń ustawy, a mianowicie zasady wolności zabudowy i zagospodarowania terenu, do którego ma się tytuł prawny oraz art. 64 ust. 2 i 3 i art. 7 w związku z art. 77 Konstytucji. Uzasadniając odwołanie wskazano, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest podania motywów podjętego rozstrzygnięcia, które potwierdzałyby jego zasadność i słuszność i że przytoczono jedynie treść przepisów, na których Prezydent oparł swoje rozstrzygnięcie. Ponadto podniesiono, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winien wpisywać do niej literalne zapisy miejscowego planu zagospodarowania terenu, w takim zakresie, w jakim jest to możliwe, a nie wprowadzać zapisy mylące, których interpretacja może powodować komplikacje zarówno dla organu administracji wydającego pozwolenie na budowę, jak i co najważniejsze dla inwestora. Przykładowo wskazano, że zapis planu o "zachowaniu okazów starodrzewia o rozmiarach pomnikowych na odcinku od budynku [...] do ul. [...], wzdłuż ul. [...]" oraz decyzji "należy zminimalizować wycinkę drzew chroniąc stary drzewostan reprezentowany przez 10 drzew, w tym dwa dęby o średnicy 343 cm i 280 cm", pomimo że w zamierzeniu są zapisami tożsamymi, zmierzającymi do możliwie maksymalnego chronienia starodrzewia, przy uwzględnieniu możliwości technicznych prac - np. niemożność pozostawienia drzew w środku inwestycji, mogą wprowadzać w błąd. Podkreślono, że w przedmiotowej sprawie wszystkie wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane zostały spełnione i dlatego zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta T. nie znajduje uzasadnienia. Dodatkowo wskazano, że Prezydent Miasta T. swoją odmowną decyzją umożliwił dochodzenie przez siebie od odwołującego się bardzo wysokiej kary umownej z tytułu nie wybudowania w określonym czasie multikina, wchodzącego w skład inwestycji "C.". Wojewoda K.-P. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając ją za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, tak jak organ I instancji, że przedstawiony projekt zagospodarowania terenu jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a niezgodność ta polega na tym, że realizacja inwestycji "C." spowoduje konieczność usunięcia 77 drzew, w tym 41 drzew należących do starodrzewia, z których 3 drzewa należą do okazów pomnikowych, a pozostawione zostaną jedynie dwa drzewa, z których jedno będzie zagrożone zniszczeniem z uwagi na konieczność zredukowania korony tego drzewa i obcięcia systemu korzeniowego o co najmniej 60%, gdy tymczasem z pkt 4 decyzji o warunkach zabudowy wynika konieczność bezwzględnego zachowania drzew należących do starodrzewia, a w pkt 6 tej decyzji określono, że należy zminimalizować wycinkę drzew chroniąc stary drzewostan reprezentowany przez 10 drzew w tym dwa dęby o średnicy 343 cm i 280 cm, natomiast plan miejscowy nakazuje zachowanie okazów starodrzewia o rozmiarach pomnikowych na odcinku od budynku [...] do ul. [...], wzdłuż ul. [...] i zapis ten także znalazł się w decyzji o warunkach zabudowy. Jako chybione uznał zarzuty, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 3 kpa i art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, stwierdził bowiem, że przytoczono w niej podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz je uzasadniono, a ponadto stan faktyczny sprawy i dokonana na jego tle ocena prawna, wyrażona w zaskarżonej decyzji, nie budzą wątpliwości pod względem zgodności z prawem. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie dała także podstaw do stwierdzenia, że naruszono inne, wskazane w odwołaniu przepisy i dlatego uznano, że brak podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, "C." Spółka z o.o. powtórzyła zarzuty przytoczone w odwołaniu od decyzji, a dotyczące wydania jej z naruszeniem zarówno przepisów postępowania administracyjnego (art. 107 § 3, 7 i 77 § 1 kpa), jak i przepisów prawa materialnego (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, art. 3 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 64 ust. 2 i 3 i art. 7 w związku z art. 77 Konstytucji) i wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] na podstawie art. 156 § 1 ust. 2 kpa albo ewentualnie o jej uchylenie i orzeczenie o zatwierdzeniu projektu budowlanego dla inwestycji "C.", albo alternatywnie o uchylenie jej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie co do tego, że podniesione przez skarżących zarzuty są bezpodstawne i pozostają bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga "C." Spółki z o.o. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to jest art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a także przepisów Prawa budowlanego, w szczególności zaś art. 35 ust. 1, 2 i 3. Na wstępie wskazać należy, iż rozstrzygnięcie organu I instancji oparte było na przepisie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126 z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, który w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji stanowił, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: a/ miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, b/ wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, c/ przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3. wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Właściwy organ mógł badać także zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5 Prawa budowlanego - dotyczącym podstaw prawidłowej budowy. Natomiast w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym powyżej, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, z którym należy się zgodzić, że organ wydający pozwolenie na budowę (a więc także zatwierdzający projekt budowlany), badając zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, pomimo związania decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w.z.iz.t.), nie jest zwolniony od samodzielnej oceny prawidłowości tej decyzji, co może prowadzić nawet do podjęcia przez ten organ inicjatywy zmierzającej do zakwestionowania tej decyzji (wyrok NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 05.03.2002 r. w spr. II SA/Kr 457/2001). Podobnie wypowiedział się także w wyroku z dnia 23.05.2001 r. w sprawie II SA/Gd 1023/01 NSA - Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku (Lex nr 76084), stwierdzając że organ administracyjny podejmując decyzję o pozwoleniu na budowę jest związany decyzją w.z.iz.t., co oznacza, iż determinuje ona w pewnym zakresie decyzję o pozwoleniu na budowę. Jednakże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę samodzielnie bada też zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego), co może prowadzić do zawieszenia postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę w razie stwierdzenia, iż decyzja o w.z.iz.t. może być nieważna z powodu sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie organ administracji I instancji nie poddał właściwej ocenie decyzji o w.z.iz.t.. Zaakceptował tym samym fakt, że znalazły się w niej takie zapisy dotyczące gospodarki zielenią, które niemożliwym czynią ich spełnienie przez inwestora w procesie projektowania inwestycji. Przede wszystkim zaś wzbudzają wątpliwości co do tego, czy są one zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), a ma to przecież znaczenie priorytetowe. Zgodzić się bowiem należy w tym miejscu z przytaczanymi w uzasadnieniu skargi poglądami, iż decyzja o w.z.iz.t. konkretyzuje postanowienia planu zagospodarowania przestrzennego oraz że nie jest możliwe wydanie ważnej decyzji o w.z.iz.t. o treści sprzecznej z treścią ustaleń m.p.z.p.. Uchwała Nr [...] Rady Miasta T. z dnia [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta T., dotyczącej obszaru zawartego pomiędzy ulicami: [...], [...] i [...], w części dotyczącej warunków zagospodarowania wynikających z potrzeb ochrony środowiska kulturowego i przyrodniczego, stanowi o konieczności zachowania okazów starodrzewia o rozmiarach pomnikowych na odcinku od budynku [...] do ul. [...], wzdłuż ul. [...] (§ 4 pkt 2 uchwały). Sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu z m.p.z.p. po myśli przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego możliwe jest, gdy właściwy organ budowlany ma pewność co do tego, jak należy zinterpretować zapis m.p.z.p. w części dotyczącej konkretnej inwestycji. W niniejszej sprawie, z rysunku zmiany planu, stanowiącego załącznik graficzny do uchwały Rady Miasta T. wynika, że zmiana m.p.z.p. dotyczyła obszaru większego aniżeli obszar objęty projektowaną inwestycją. Obejmowała, zdaniem Sądu, bowiem także teren porośnięty szpalerem drzew wzdłuż ulicy [...]. Analiza treści uchwały Rady Miasta T. w tym kontekście prowadzi do wniosku, iż zapis § 4 pkt 2 tej uchwały dotyczący zachowania okazów starodrzewia o rozmiarach pomnikowych na odcinku od budynku [...] do ul. [...], wzdłuż ul. [...], może odnosić się wyłącznie do tych drzew, które tworzą szpaler wzdłuż ul. [...], a nie znajdują się na terenie objętym inwestycją, albo co najwyżej dodatkowo jeszcze tylko tych drzew, które rosną równolegle do tego szpaleru, ale także wzdłuż ul. [...], ale prawdopodobnie nie dotyczy drzew rosnących pośrodku terenu objętego projektowaną inwestycją. Kwestia ta, w toku dotychczasowego postępowania administracyjnego nie została wyjaśniona, a ma ona istotny wpływ na wynik sprawy. Rzutuje bowiem na treść decyzji o w.z.iz.t., która musi być zgodna z m.p.z.p. W efekcie innym wymogom poddany zostałby projekt inwestycji "C." w zakresie gospodarki zielenią - ochrony starodrzewia. Organ I instancji rozpatrując sprawę, po tym jak została ona przekazana jemu do ponownego rozpatrzenia decyzją Wojewody K.-P. z dnia [...], w której wskazano na brak w aktach sprawy dokładnego określenia drzew podlegających ochronie, co uniemożliwia dokonanie oceny, czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z wymaganiami decyzji o w.z.iz.t.; podjął próbę wyjaśnienia tej kwestii, zwracając się do Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w T. o dokładne wyjaśnienie ustaleń planu miejscowego dotyczących warunków z zakresu gospodarki zielenią przez szczegółowe określenie na mapie, które drzewa w świetle ustaleń planu zaliczone zostały do okazów starodrzewia o rozmiarach pomnikowych. Był to niewątpliwie dobry kierunek działania, ale niekonsekwentnie go realizowano, albowiem zadowolono się odpowiedzią Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w T. (pismo z dnia 06.05.2003 r.), w której wprawdzie znalazło się stwierdzenie, że "południowa granica obszaru objętego zmianą planu przebiega po krawędzi istniejącego chodnika, nie obejmując pasa zieleni ze szpalerem drzew, pomiędzy chodnikiem, a jednią" oraz że "zachowanie okazów starodrzewia o rozmiarach pomnikowych dotyczy obszaru leżącego na północ od tego chodnika wzdłuż ul. [...], na którym występują cenne przyrodniczo egzemplarze drzew", ale niewątpliwie nie prowadzi ono do jednoznacznego wyjaśnienia wątpliwości w tym zakresie. Pomijając fakt, że Miejska Pracownia Urbanistyczna nie przedstawiła na mapie, które konkretnie drzewa należy zaliczyć do okazów starodrzewia o rozmiarach pomnikowych i następnie zachować zgodnie z treścią uchwały dotyczącej zmiany m.p.z.p., pomimo że organ administracji uznał to za potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy, to należy stwierdzić, że wypowiedzią swoją wprowadza do sprawy dodatkowe problemy interpretacyjne. Po pierwsze nie wiadomo, dlaczego tak właśnie, a nie inaczej odczytała zapis uchwały Rady Miasta, a po drugie stwierdzenie, że w uchwale chodzi o okazy pomnikowe rosnące na północ od chodnika, ale wzdłuż ul. [...] znacząco zawęża obszar, na którym należy chronić drzewa. Zgodnie z przeprowadzoną przez inwestora inwentaryzacją drzew i krzewów, zobrazowaną dodatkowo na mapie sytuacyjno-wysokościowej, po uwzględnieniu informacji Wydziału Środowiska i Zieleni Urzędu Miasta T. z dnia 26.05.2003 r., należy stwierdzić, iż na terenie, o którym mowa rośnie tylko jedno drzewo o gabarytach pomnikowych. Jest to dąb szypułkowy o obwodzie pnia 350 cm, który w projekcie budowlanym przewidziany jest do pozostawienia. Pozostałe drzewa o rozmiarach pomnikowych rosną pośrodku terenu objętego inwestycją (są to dwa dęby o obwodach pnia 163 cm i 286 cm oraz kasztanowiec biały o obwodzie pnia 202 cm) i trudno zgodzić się z tym, że w uchwale Rady Miasta dotyczącej zmiany m.p.z.p., według interpretacji przeprowadzonej przez Miejską Pracownię Urbanistyczną, chodziło o ich zachowanie. W świetle powyższego żądanie od inwestora zachowania warunków wynikających z pkt 4 i 6 decyzji o w.z.iz.t., które mogą nie mieć żadnego powiązania z ustaleniami m.p.z.p. w zakresie gospodarki zielenią, należy uznać za naruszenie przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Właściwe rozpatrzenie niniejszej sprawy wymaga zapoznania się przez organ decyzyjny z projektem zmiany m.p.z.p. oraz z materiałami służącymi do jego opracowania, ewentualnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z prognozami skutków wpływu ustaleń planu na środowisko przyrodnicze i innymi dokumentami po to, aby nabrać pewności co do właściwej interpretacji zapisu § 4 pkt 2 uchwały Rady Miasta T. z dnia [...] w sprawie zmiany m.p.z.p. Organy administracji publicznej są bowiem zobowiązane do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa), a także do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 kpa), czego w niniejszej sprawie nie zrobiły we wskazanym powyżej zakresie. Ponadto należy zwrócić uwagę na fakt, że w dniu [...] doszło do wydania przez organ I instancji postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w którym to wezwano inwestora do uzupełnienia wniosku i projektu budowlanego o szereg materiałów. W zakresie gospodarki zielenią wskazano tylko na konieczność przedłożenia uzgodnienia projektu budowlanego z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w T. w zakresie spełnienia warunków zawartych w pkt 6 decyzji o w.z.iz.t., dotyczących zminimalizowania wycinki drzew. Zgodzić należy się ze stroną skarżącą, iż w tym zakresie projekt został pozytywnie przez Państwowy Powiatowy Inspektorat Sanitarny w T. uzgodniony. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] PPIS znalazło się bowiem stwierdzenie, że budynek "C." zaprojektowano chroniąc możliwie jak największą część istniejącego starodrzewia i że została sporządzona inwentaryzacja drzew przeznaczonych do wycinki, na którą to zostanie uzyskania zgoda. Innych nieprawidłowości i naruszeń w zakresie gospodarki zielenią nie wskazano w tym postanowieniu, pozostawiono sobie natomiast możliwość późniejszego ich przekazania inwestorowi, w razie uzyskania stanowiska Wydziału Ochrony Środowiska. Rozwiązanie takie należy uznać za niedopuszczalne w świetle przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który służy niewątpliwie do umożliwienia inwestorowi uzupełnienie wszelkich braków istniejących w dniu wydania postanowienia, które w ocenie organu administracji uniemożliwiają zatwierdzenie projektu budowlanego. Z przepisu tego wynika wręcz, że decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, właściwy organ może wydać tylko wtedy, gdy inwestor nie usunie we wskazanym terminie tych naruszeń, które zostaną jemu wskazane w postanowieniu tego organu. Tymczasem organ I instancji odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego przedstawił argumentację opartą na tym, że inwestor nie opracował projektu z uwzględnieniem warunków wynikających także z pkt 1 i 4 decyzji o w.z.iz.t., ale nie wskazał tych warunków jako naruszeń w postanowieniu z dnia [...], skutkujących decyzją negatywną. Nadmienić w tym miejscu należy, że "C." uzyskała stanowisko Wydziału Ochrony Środowiska (autora warunków wpisanych pod pkt 4 decyzji o w.z.iz.t.) w zakresie gospodarki zielenią, z którego wynika, że Wydział ten nie będzie miał podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na usunięcie drzew kolidujących w budowie obiektu, jeżeli zostanie zatwierdzony projekt budowlany (pismo z dnia [...] nr [...]). Kwestią także wzbudzającą pewne wątpliwości co do prawidłowości prowadzonego postępowania administracyjnego jest to, że w pkt 6 decyzji o w.z.iz.t. wpisano, iż należy chronić stary drzewostan reprezentowany przez 10 drzew (ale nie wskazano jakich) oraz że wśród nich są dwa dęby o średnicy 343 cm i 280 cm, podczas gdy z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, iż na terenie objętym inwestycją są dęby o obwodach 354 cm, 168 cm i 295 cm i nie wyjaśniono, czy i które są tożsame z tymi, o których mowa w decyzji o w.z.iz.t., co oznacza, że nie wiadomo czy to one mają być chronione. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.