SA/Bd 2811/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Czerwiński Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę SA/Bd 2811/03 U Z A S A D N I E N I E W dniu 21 maja 2003r. D. S. K. zwrócił się o pomoc w postaci zasiłku celowego "na życie i żywność". Decyzją z dnia [...] nr [...], Ośrodek Pomocy Społecznej w S. odmówił przyznania zasiłku celowego. Stwierdził, że ustalony dochód rodziny wnioskodawcy wyniósł [...] zł, co w przeliczeniu na osobę stanowiło [...] zł i przekroczyło kryterium uprawniające do pobierania tego rodzaju świadczenia. Ośrodek przyjął do wyliczenia dochody wnioskodawcy: [...] zł tytułu renty socjalnej i [...] zł zasiłku pielęgnacyjnego oraz E. S.: [...] zł z tytułu zasiłku przedemerytalnego i [...] zł dodatku mieszkaniowego. W postępowaniu D. K. oraz E. S. oświadczyli, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Dodatkowo Ośrodek ocenił sytuację życiową D. K. pod względem możliwości przyznania specjalnego zasiłku celowego, co nie jest uzależnione od uzyskiwanego dochodu, i stwierdził, że posiadane przez organ środki są niewystarczające na zaspokojenie żądania. W odwołaniu z 24 czerwca 2003r., D. K., ponowił prośbę o pomoc finansową. Decyzją z [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji i utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. 26 sierpnia 2003r. do sekretariatu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wpłynęło pismo wnioskodawcy informujące, że od dnia 1 lipca 2003r. odbywa on karę pozbawienia wolności. W złożonej skardze z 7 września 2003r. D. K. podniósł, że nie uzyskiwał dochodu ani z tytułu zasiłku przedemerytalnego, ani dodatku mieszkaniowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa w sposób, o jakim mowa w art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz.U. tj. z 1998r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym z pomocy społecznej i jako taki przysługuje osobom i rodzinom, których dochód na osobę w rodzinie nie przekracza określonego kryterium ( art. 4 ust. 1 cyt. ustawy). Zapis art. 2a ust. 1 pkt 1) tej ustawy określa, że w postępowaniu o przyznanie pomocy, za rodzinę należy uznać osoby spokrewnione lub nie spokrewnione, pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące. Organy prowadzące postępowanie przyjęły na podstawie złożonych oświadczeń przez skarżącego oraz E. S., iż wspólnie zamieszkiwali i prowadzili gospodarstwo domowe. Pojęcie "wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania" nie zostało odrębnie zdefiniowane dla potrzeb orzekania o prawie do świadczeń pomocy społecznej, dlatego też należy uznać, że pojęcie to powinno być rozumiane w jego potocznym znaczeniu. Ponieważ jest to pojęcie nie tylko potoczne, ale również powszechne, tym samym dla celów postępowania w sprawie udzielenia pomocy, wystarczającym jest oparcie się na bezspornym i pozytywnym stwierdzeniu strony, że takie gospodarstwo prowadzi, bez potrzeby prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie. Złożenie przez stronę, nie budzącego wątpliwości i nie kwestionowanego oświadczenia, że wspólnie zamieszkuje i gospodaruje z innymi osobami, w świetle powołanych przepisów regulujących przyznanie pomocy społecznej, nakłada na organy administracji publicznej obowiązek określenia dochodu na osobę w oparciu o wyliczenie dochodu wszystkich wskazanych osób. Bezspornym jest, że w sprawie skarżący złożył oświadczenie, że razem zamieszkiwał i prowadził wspólne gospodarstwo domowe z E. S., który otrzymywał zasiłek przedemerytalny w wysokości [...] zł, co ustalono na podstawie pisemnej informacji uzyskanej z Powiatowego Urzędu Pracy w S. nad W. oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł, zgodnie z decyzją Burmistrza w S. z dnia [...], nr [...]. W związku z tym organy prawidłowo dodały te dochody do dochodów skarżącego w celu określenia podstawy wyliczeń dochodu na osobę o jakim mowa w art.4 cyt. ustawy o pomocy społecznej. Ponieważ tak ustalona kwota dochodu na osobę przekroczyła kryterium dochodowe określone w ustawie, organ nie mógł przyznać prawa do zasiłku celowego o jakim mowa w art.32 cyt. ustawy. W takiej sytuacji, organ słusznie rozpatrzył, czy w sprawie nie zachodzi możliwość przyznania specjalnego zasiłku celowego, stosownie do art. 31 a cyt. ustawy, zgodnie z którym osobie nie spełniającej kryterium dochodowego, w szczególnie uzasadnionych przypadkach może być przyznany specjalny zasiłek celowy. Przyznanie tego rodzaju świadczenia pomocy społecznej, oparte na uznaniu administracyjnym, uwarunkowane jest nie tylko słusznością interesu strony, ale również interesem społecznym czy możliwościami organu w zakresie uprawnień i środków. Mając to na względzie, Ośrodek Pomocy Społecznej, uznając brak dostatecznych środków na wypłatę świadczeń, miał prawo odmówić udzielenia tego rodzaju pomocy. Zaznaczyć należy, że fakt odbywania przez skarżącego kary pozbawienia wolności od 1 lipca 2003r., a więc przed rozstrzygnięciem organu drugiej instancji, miałby o tyle znaczenie o ile, skarżący miałby prawo do pomocy społecznej, gdyż zgodnie z art. 38 cyt. ustawy o pomocy społecznej osoby odbywające ten rodzaj kary takie prawo tracą. Ponieważ jednak organy odmówiły uznania D. K. prawa do zasiłku celowego, nie była to istotna dla sprawy, nie znana organowi okoliczność faktyczna, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie w sprawie. Z powyższych względów i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.