SA/Bd 2837/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za wyżywienie 1. uchyla zaskarżona decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją Nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 16.03.1993 r. w sprawie określenia organów wojskowych i organów wojskowych wyższego stopnia, właściwych w sprawach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz w ustawie o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. Nr 23, poz. 101), po rozpatrzeniu odwołania mjr rez. pil. W. K. od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] M. Nr [...] z dnia [...] w oparciu o § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22.08.2000 r. w sprawie określenia wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za wyżywienie przysługujące żołnierzom zawodowym i kandydatom na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 76, poz. 870) - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] Nr [...] z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że mjr W. K. pełniąc zawodową służbę wojskową w JW [...] wystąpił o wypłacenie mu równoważnika pieniężnego za wyżywienie według normy "040" należnej personelowi latającemu. Jako podstawę roszczenia uznał fakt, iż wykonywał od dnia 01.01.2001 r. obowiązki wymagające kwalifikacji lotniczych Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzją Nr [...] odmówił przyznania prawa do dochodzonego równoważnika pieniężnego w zamian za normę "040" z uwagi na to, że W. K. w okresie od dnia 01.01.2001 był bez przydziału służbowego czekając na rozliczenie z zawodowej służby wojskowej. Przepis § 3 rozporządzenia MON z 22.08.2000 r. uzależnia możliwość otrzymania równoważnika od pełnienia służby na stanowisku wymagającym kwalifikacji lotniczych. Wobec braku wyznaczenia oficera na jakiekolwiek stanowisko - równoważnik nie przysługuje. Mjr K. odwołał się od powyższej decyzji argumentując, iż pełnił w tym czasie obowiązki na lotnisku w S. wymagające kwalifikacji lotniczych, a tym samym nabył prawo do równoważnika w zamian za wyżywienie. Organ odwoławczy ustalił, iż mjr pil. W. K. rozkazem personalnym Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] Nr [...] z dnia [...] został wyznaczony na stanowisko kierownika lotów w [...] pułku lotnictwa myśliwskiego w S. Obowiązki na tym stanowisku pełnił do dnia 31.12.2000 r. tj. do czasu rozformowania macierzystej jednostki. Po rozformowaniu macierzystej jednostki rozkazem dziennym Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] Nr [...] z dnia [...] skierowany został do dyspozycji dowódcy [...] Bazy Lotniczej w M. w celu wykonywania zadań zleconych przez dowódcę tej jednostki do czasu wydania wobec oficera dalszych decyzji personalnych. Kolejną decyzją personalną w stosunku do mjr pil. W. K. była decyzja MON Nr [...] z dnia [...] o zwolnieniu oficera z dniem 31.01.2003 r. z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez organ wojskowy. W okresie od 01.01.2001 r. tj. od dnia likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego w związku z rozformowaniem [...] plm, do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej (31.01.2003 r.) oficer nie był wyznaczany na żadne inne stanowisko służbowe. W tym czasie pozostawał poza etatem oczekując na wypowiedzenie stosunku służbowego, a następnie był w okresie wypowiedzenia i wykonywał zadania zlecone mu przez przełożonych, tym samym nie spełniał wymogu § 3 ust. 1 wymienionego wyżej rozporządzenia MON z [...] do otrzymania dochodzonego równoważnika. Od powyższej decyzji W. K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarżący podniósł, że po rozformowaniu JW [...] rozkazem Dowódcy JW [...] nr [...] został przydzielony do dyspozycji Dowódcy Bazy Lotniczej m. M. z wykonywaniem obowiązków służbowych w Komendzie Lotniska nr [...] w S. W momencie przydzielenia do dyspozycji Dowódcy [...] Bazy Lotniczej zajmował stanowisko służbowe Kierownika Lotów. Od dnia 01.05.2001 r. na podstawie decyzji Dowódcy JW [...] pełnił obowiązki krl TWR Lotnisko Nr [...] w S. W tym czasie z przyczyn od niego niezależnych nie wykonywał lotów. Według skarżącego przy odmowie wypłaty przedmiotowego równoważnika pieniężnego nie uwzględniono treści rozporządzenia MON z dnia [...] (Dz. U. Nr 76, poz. 870), zgodnie z którym podstawą wypłaty równoważnika jest nie tylko wykonywanie lotów, ale także zajmowanie stanowiska wymagającego kwalifikacji lotniczych. Z treści skargi należy wywieść, że skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesienie przedmiotowej skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i nie zakończenie do tego dnia postępowania w sprawie skutkowało tym, że na mocy art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) - sprawa podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.s.a.) - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 p.s.a podstawą wyrokowania są akta sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ przedstawił Sądowi niekompletne akta. W szczególności nie wynika z akt jednoznacznie data doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej, ani też data złożenia przez stronę odwołania, zwłaszcza okoliczność, czy odwołanie złożone zostało bezpośrednio do jednostki, czy nadeszło drogą pocztową. Ma to istotne znaczenie jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z art. 134 kpa jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Uchybienie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze - decyzja organu I instancji staje się ostateczna, a po drugie - organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze ostatecznego postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Brak w aktach administracyjnych wspomnianych danych sprawia, że niemożliwym było jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd zachowania przez stronę omawianego terminu, a jednocześnie wykluczenie sytuacji, w której organ odwoławczy rozstrzygałby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji. Zauważyć bowiem trzeba, że nieważną byłaby decyzja organu II instancji wydana w sprawie, w której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Niezależnie od powyższego podnieść należy, że brak jest w aktach administracyjnych dokumentów stanowiących podstawę ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji oraz dokumentów powołanych w odwołaniu skarżącego tj. m.in. rozkazów personalnych z dnia 09.09.1993 r., 18.01.2001 r., 27.05.2002 r., rozkazów Dowódcy JW [...] i Dowódcy JW [...] o numerach [...], [...], [...], [...]. W rezultacie utrudnioną stała się rzetelna weryfikacja przez Sąd twierdzeń skarżącego i przyjętej przez organy obu instancji oceny ustalonego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Brak jakichkolwiek dokumentów dotyczących przebiegu służby skarżącego, w tym zakresu jego obowiązków w poszczególnych okresach - sprawił, że wątpliwości budzi to, czy organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia. Z podanych wyżej względów niemożliwe stało się dokonanie przez Sąd, w myśl art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 126), właściwej kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. W konsekwencji należało orzec jak w sentencji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200 i art. 152 p.s.a.