SA/Bd 2853/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 16 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. C. na decyzję K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od K.-P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz U. C. kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana SA/Bd 2853/03 UZASADNIENIE W dniu 2 września 2003r. K.-P. Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją nr [...] działając na podstawie ar. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks Postępowania Administracyjnego ( jednolity tekst Dz.U Nr 98 z 2000r., poz. 1071) oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( jednolity tekst Dz. U 106 z 2000r., poz. 1126 z późn. zm), umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie odwołania U. C., wniesionego od decyzji Starosty L. z dnia [...] znak [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w L. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego powołał jako podstawę rozstrzygnięcia znowelizowany art.59 ust. 1 pkt 7 ustawy Prawo budowane. Zmiana brzmienia przepisu nastąpiła na postawie art. 1 pkt 49 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80 , poz. 718). Zgodnie z tym przepisem stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Od powyższej decyzji organu II instancji strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę, w której zarzuciła organowi naruszenie przepisów Prawa budowlanego, a dokładnie art. 7 wyżej cytowanej ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w decyzji będącej przedmiotem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa. Organ II instancji popełnił błąd przyjmując, że w rozpatrywanej sprawie miał zastosowanie obowiązujący w wersji znowelizowanej art.59 Prawa budowlanego. Otóż zmiana brzmienia przepisu nastąpiła na postawie art. 1 pkt 49 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz. U. Nr 80, poz. 718). Zgodnie z zapisem w ustawie zmieniającej w art. 1 pkt 49, lit. c do art. 59 ustawy Prawo budowlane dodany został ust. 7 w brzmieniu: "7. Stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor.". Rozszerzony o ust. 7 art. 59 ustawy Prawo budowlane obowiązywał w dacie orzekania przez organ odwoławczy. Natomiast nie miał zastosowania do rozpatrywanej sprawy. Organ zupełnie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, pominął okoliczność, że w art. 7 ustawa z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw zawierała przepis przejściowy, który stanowił zalecenie, jak należy postępować ze sprawami wszczętymi i nie zakończonymi. Zgodnie z treścią art. 7 ust.1 przepisu intertemporalnego w/cytowanej ustawy do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2. W świetle powyżej przywołanego stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji K. – P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, nie miał podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego w związku z nowelizacją art. 59 ustawy Prawo budowlane, wywodząc, że strona skarżąca z racji tego, że nie jest inwestorem, nie jest również stroną postępowania w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W rozpatrywanej sprawie ust. 7 art. 59 nie obowiązywał, gdyż sprawa została wszczęta przed dniem 11 lipca 2003r. Zgodnie z art. 9 ustawy zmieniającej ustawa weszła w życie po upływie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) (...). W dacie wydawania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze, niniejsza sprawa była sprawą wszczętą i niezakończoną decyzją ostateczną w toku instancji. Zdaniem Sądu, organ winien rozpatrzyć sprawę merytorycznie, a nie umarzać postępowanie odwoławcze. Z tego względu, na mocy art.145§1 pkt 1 lit.c Sąd uznał, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania. Jednocześnie na podstawie art. 200 Sąd zasądził o kosztach postępowania sądowego i na podstawie art.152 stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.