SA/Bd 2915/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podziału nieruchomości oddala skargę SA/Bd 2915/03 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...], w sprawie zaopiniowania zgodności propozycji podziału nieruchomości z ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego. Propozycja wraz z odpowiednim wnioskiem została złożona przez J. K. i dotyczyła nieruchomości położonej w T. przy ul. [...]. Nieruchomość dzieliła się na trzy działki – 12/1, 12/2 oraz 12/3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że określony podział był niezgodny z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta T., gdyż część wydzielonej działki 12/3 znajdowałaby się na terenie przeznaczonym pod ulicę główną czteropasową. Ponadto uznano, że podział nie byłby zgodny z przepisami szczególnymi, ponieważ granica działek 12/2 i 12/3 przebiegałaby wzdłuż ściany mającej otwory drzwiowe i okienne. Swoją decyzje organ oparł również na tym, że powierzchnia działki 12/2 nie dawałaby możliwości prawidłowego jej zagospodarowania ze względu na odległości granic. W skardze z 30 września 2003r., J. K. zarzuciła, że z zaskarżonego orzeczenia nie wynikało czyje postanowienie zostało utrzymane w mocy, dalej, że dysponowała decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, w której uznano zgodność z miejscowym planem proponowanej rozbudowy na działce nr 12. Ponadto skarżąca wskazała, że plan przeznaczenia działki na drogę nie był realizowany od 17 lat. J. K. powołała się na pismo Miejskiego Zarządu Dróg w T. z dnia 10 grudnia 2002r., w którym wyrażono pozytywną opinię o możliwości rozbudowy od strony zaplecza, lokalu gastronomicznego położonego w T. przy ul. [...]. W piśmie z 28 listopada 2003r., skarżąca przywołała uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 1999r., sygn. akt OPK 2/99 ( ONSA 1999/4/122), w sprawie dopuszczalności realizacji inwestycji o charakterze tymczasowym na terenie, który w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, uchwalonym na podstawie ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym został przeznaczony pod budowę lub modernizację dróg. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa w sposób, o jakim mowa w art. 145 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. tj. z 2000r. Nr 46, poz. 543 ze zm. ), podziału nieruchomości można było dokonać, jeżeli był on zgodny z ustaleniami planu miejscowego oraz przepisami szczególnymi, przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczyła zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Taki zapis oznaczał, że opinia o zgodności podziału powinna była opierać się na ustaleniach celu podziału oraz zamierzeń, co do dalszego zagospodarowania działek, tak by powstałe jednostki geodezyjne nie stały w sprzeczności z możliwością racjonalnego wykorzystania gruntów, zakreśloną w planie miejscowym. Oceny tej należało dokonać przez pryzmat skutku podziału nieruchomości, jakim byłaby możliwość obrotu działkami, w wyniku czego, stałyby się odrębnymi nieruchomościami – miałyby różnych właścicieli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że proponowana do podziału nieruchomość była położona w obszarze terenów oznaczonych w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta T. zatwierdzonego uchwałą Miejskiej Rady Narodowej nr X/58/86 z 27 stycznia 1986r. ( Dz. Urz. Województwa T. Nr 2, poz. 70) symbolami S.61.MW/UR oraz S.96.Kgo2/2. Pierwszy z symboli oznaczał tereny dla zabudowy mieszkaniowej i działalności usługowo – gospodarczej, nie powodującej szkodliwości dla środowiska oraz uciążliwości dla osób trzecich. Przepis dopuszczał możliwość uzupełnienia zabudowy na istniejących podziałach własnościowych oraz wskazywał na to, że realizacja innej niż mieszkaniowa zabudowy, wymagałaby uzyskania pozytywnej opinii służb ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej. Wskazywał na obowiązek uzbrojenia terenów i właściwego do działalności sposobu zagospodarowania działki, z parkingami włącznie. Drugi, symbolizował teren przeznaczony pod drogę obszarową czteropasową. Bezspornym w sprawie było to, że zaproponowany podział miał na celu wydzielenie pod budowę działki 12/2, odrębnej od działki 12/3, gdyż na niej znajdował się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. Trzecia z działek miałaby służyć jako niezależna droga. Granica działek 12/3 i 12/2 przebiegałaby wzdłuż ściany istniejącego lokalu. Linia podziału nie pokrywałaby się z linią granicy terenów S.61.MUiR oraz S.96.Kgo2/2. Tak ustalony stan faktyczny był wystarczający do tego by stwierdzić, że zaproponowany podział nie był zgodny z ustaleniami uchwalonego dla terenu, ogólnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie określonym w art. 93 ust. 2 cyt. ustawy. Zarówno cel podziału – uzyskanie odrębnych działek tak by móc uzupełnić zabudowę nieruchomości, na której znajdował się obiekt budowlany, co do którego orzeczono nakaz rozbiórki, jak i brak możliwości racjonalnego zagospodarowania uzyskanych działek, był sprzeczny z dyrektywami kształtowania ładu przestrzennego zawartymi w obowiązującym na tym terenie planie przestrzennym, jego zapisami o możliwości uzupełnienia zabudowy oraz przeznaczenia terenu na cel publiczny. Nie zmienia takiej oceny zarówno powołana przez skarżącą decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jak i uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż zostały podjęte w innym, niż badany, stanie faktycznym. Ponadto Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W związku z tym, i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.