SA/Bd 2926/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. SA/Bd 2926/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] nr [...] o odmowie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr ewidencyjny 322 w obrębie 340 przy ul. [...] w B. Postępowanie zostało wszczęte na wniosek Z. W. złożony 23 czerwca 2003r. Decyzję oparto na ustaleniach, że inwestycja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego jednostki "C" osiedla F., zatwierdzonego Uchwałą Nr XVI/117/87 Miejskiej Rady Narodowej w B. z dnia 24 czerwca 1987r. (opubl. Dz.Urz.Woj.B. Nr 12, poz. 126 z 9 listopada 1987r.), gdyż teren działki wnioskodawcy znajduje się w granicach obszaru oznaczonego symbolem "114 UOp" przeznaczonego pod budowę szkoły. Wskazano, że teren objęty decyzją znajduje się w granicach obszaru, dla którego wywołana została Uchwała Nr IX/284/99 Rady Miasta B. z 28 kwietnia 1999r., w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla "W." z fragmentem "P." w jednostce F. i stosownie do art. 67 ust. 1a ustawy z dnia 21 grudnia 2001r. – o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 154 z 2001r.,poz. 1804), dotychczasowy plan miejscowy obowiązujący w dniu wejścia w życie ustawy, zachowuje swoją ważność w granicach objętych uchwałą Rady Miasta do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż do końca 2003r. W decyzji organ powołał się na art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). W skardze z dnia 6 października 2003r., Z. W. zarzucił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. zbyt wybiórczo potraktowało problem sprowadzając go jedynie do kwestii wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy problemem w sprawie jest całokształt sprawy, gdzie skarżący od 1981r. stara się o wybudowanie domu i podnosi, że jeżeli na jego działce ma stanąć szkoła to oczekuje by gmina załatwiła sprawę bądź przez wykupienie bądź przyznanie działki zamiennej. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skarga została uwzględniona, chociaż z innych powodów niż wskazane w jej uzasadnieniu. Na początku należy stwierdzić, że nie ma racji skarżący, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nieprawidłowo ograniczyło się tylko do badania zasadności odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a nie oceniło sprawy obejmując również możliwość zamiany działki czy jej wykup. W sprawie przed organami toczyło się postępowanie na wyraźny wniosek skarżącego o wydanie tego rodzaju decyzji, oraz dalej – z odwołania od tej decyzji - i prawidłowo w tym kierunku prowadzono czynności. W sprawie zamiany czy wykupu działki, w badanym przypadku, organ nie ma obowiązku działania z urzędu i dlatego też, żądając określonego zachowania organu należy złożyć odpowiednio określony co do przedmiotu, wniosek. W sprawie, natomiast, zastosowanie znalazł art. 145 § 1 pkt 2) cyt. ustawy, stosownie do którego, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Jedną z przyczyn nieważności decyzji administracyjnej jest to, że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 kpa). Przepis ten jest gwarancją zasady trwałości decyzji ostatecznych i ma miejsce w przypadku stwierdzenia, ze istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość sprawy, natomiast, zachodzi wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym sprawy. W materiale dowodowym sprawy znajduje się ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. z [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 322 obręb 340 przy ul. [...] w B., zapadła po rozpatrzeniu wniosku Z. W. z dnia 21 stycznia 2000r., w oparciu o ustalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego jednostki "C" osiedla F., zatwierdzonego uchwałą Nr XVI/ 117/87 MRN ( w decyzji podano numer XVI/1117/87) z dnia 24 czerwca 1996r. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 46a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz. 139 ze zm.). Na pytanie sądu organ odpowiedział, że od tej decyzji nie złożono odwołania. W takim przypadku należało zbadać, czy zaskarżona decyzja dotyczy tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Regulacja prawna kwestii rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na dzień [...], tj. dzień wydania zaskarżonej decyzji, została zawarta zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717), w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Ta sama ustawa regulowała sprawę na dzień wydania decyzji z 2000r. Ustawodawca uzależnił wydanie pozytywnej decyzji, od zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, między innymi w ten sposób, że usankcjonował sprzeczność decyzji z ustaleniami planu i w art.46a ust. 1 pkt 1) cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym - w nie zmienionym brzmieniu zarówno na dzień wydania pierwszej, jak i drugiej decyzji - stwierdził, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w takim przypadku jest nieważna. A więc ustalenie tego, że istotny element przyszłej decyzji, jakim jest rodzaj inwestycji (art. 42 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy) jest sprzeczny z określoną przez organ inwestycją w planie zagospodarowania przestrzennego na tym terenie powinien, skutkować wydaniem decyzji odmownej. Faktami prawotwórczymi przy zastosowaniu powyższej normy prawnej jest rodzaj inwestycji oraz zapis treści planu. Zarówno przy wydaniu zaskarżonej decyzji jak i decyzji z 2000r. rodzajem wnioskowanej inwestycji było wykonanie domu jednorodzinnego, a zapis obowiązującego planu zagospodarowania terenu niezmiennie wskazywał, że na tym terenie ma powstać szkoła. W takim przypadku należało uznać, że obie decyzje zapadły w tym samym stanie prawnym i w nie zmienionym stanie faktycznym. Mając na względzie powyższe rozważania należy uznać, że zaskarżona decyzja dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, gdyż podmiotami zarówno zaskarżonej decyzji oraz wyżej określonej decyzji z 2000r. byli Z. W. oraz Prezydent Miasta B., a dotyczyły one wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy tej samej nieruchomości rozstrzyganego w świetle tożsamych przepisów prawa, przy takich samych ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym zaskarżona decyzja jest nieważna i jako taką należało wyeliminować z obrotu prawnego. Z tych samych powodów nie mogła ostać się decyzja ją poprzedzająca. W związku z tym, i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.