SA/Bd 2990/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. SA/Bd 2990/03 UZASADNIENIE W. K. G. złożyła w dniu [...] wniosek do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o przyznanie jej uprawnień kombatanckich . Podanie uzasadniła tym, że w latach 1940-1945 była wraz z rodziną wysiedlona do Generalnej Guberni do K. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją nr [...] w dniu [...] odmówił skarżącej przyznania uprawnień kombatanckich , z uwagi na to, że rodzaj represji przedstawiony przez w/ wym. nie stanowi represji w rozumieniu ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych okresu powojennego ( Dz. U z 2002r. nr 42, poz. 371 z późn. zm.) Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła siostra skarżącej Z. B. Organ II instancji nie uwzględnił zarzutów podniesionych we wniosku i decyzją nr [...] z dnia [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na wyżej cyt. ustawę o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych okresu powojennego, według której nie stanowi represji wysiedlenie strony wraz z rodziną przez hitlerowskiego okupanta z miejsca zamieszkania do Generalnej Guberni. Skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożyła W. K. G. W jej przekonaniu okoliczności wysiedlenia w latach 1940-1945 i sam pobyt we wskazanym okresie w K. stanowi represję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych względów niż zostały podniesione w jej treści. Na mocy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta zgodnie z art.3 § 1 i § 2 pkt 2 cyt. ustawy obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Z treści art.134 § 1 tej ustawy wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem rozstrzygnięcia podjętego przez organ odwoławczy. Z akt sprawy wynika, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w skutek decyzji wydanej przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nr [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej uprawnień kombatanckich, został podpisany przez Z. B. W aktach sprawy brak jest pisemnego pełnomocnictwa potwierdzającego legitymację do działania Z. B. w imieniu W. K. G. Organ II instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy całkowicie pominął okoliczność, że pismo podpisane przez siostrę skarżącej, bez pisemnego pełnomocnictwa, nie może zostać potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu brak podpisu osoby uprawnionej pod wnioskiem wskazywał na brak formalny, który organ powinien usunąć w wyniku prowadzonego postępowania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dopuszczają działanie strony przez pełnomocnika. Z art. 32 k.p.a. wynika, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Należy jednak mieć na uwadze brzmienie art. 33 § 2 k.p.a., że pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Jedynie art.33 §4 k.p.a. dopuszcza odstępstwo od tej zasady, polegające na tym, że w sprawach mniejszej wagi organ administracji publicznej może nie żądać pełnomocnictwa, jeśli pełnomocnikiem jest członek najbliższej rodziny lub domownik strony, a nie ma wątpliwości, co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania w imieniu strony. W ocenie Sądu, złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie należy do kręgu spraw mniejszej wagi. Organ nie wyjaśnił charakteru pisma podpisanego przez Z. B. w oparciu o art.64 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi dla organu zalecenie co do czynności, które należy dokonać w związku ze stwierdzeniem przez organ braków. I tak, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zdaniem Sądu organ II instancji nie miał podstaw do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podpisanego przez Z. B., bez udzielonego dla niej pełnomocnictwa przez W. G. na podstawie art.138§ 1 k.p.a., gdyż nie był to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu, powyższe uchybienie przy rozpatrywaniu sprawy stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji zawartą w art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja organu II instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ Skarżąca nie złożyła osobiście wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak również nie umocowała do reprezentowania zgodnie z przepisami prawa Z. B. Rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez osobę nieuprawnioną, nie będącą stroną postępowania, w sytuacji, gdy braki formalne nie zostały usunięte w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji organu I instancji, stanowi rażące naruszenie prawa ( art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a więc decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa). Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na mocy art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U nr 153, poz. 1270) uwzględnił skargę i stwierdził nieważność decyzji w całości z uwagi, że zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego - zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto Sąd stosownie do art.152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Z uwagi na okoliczność, że skarga została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. Sąd zastosował się do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.), który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego mimo, iż skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, właściwym do jej rozpatrzenia na mocy powyższego artykułu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy.