SA/Bd 3237/03

Sygn. akl SA/Bd 3237/03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Wiesław Czerwiński Malinowska – Wasik Ireneusz Fornalik (spr.) Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi Piotra H. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] 2003r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skarg Orzeczeniem z dnia [...] 2003 r. Nr [...] Komendant Miejskiej Policji w T. uznał winnym zarzucanych Piotrowi H. czynów tj. niezrealizowania w dniu [...] 2003 r. i [...] 2003 r. czynności służbowej w postaci obserwacji posesji w M. przy ul. [...] pomimo tego, iż w celu jej wykonania wyszedł po uprzednim wypisaniu się w książce wyjść, a ponadto w dniu [...] 2003 r. bez wiedzy i zgody bezpośrednio przełożonego po uprzednim wypisaniu się w książce wyjść w celu słożbowego udania się do Izby celnej w T. nie udał się tam i na podstawie art. 134 ust. 1 pkt 10 ustawy o policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. nr 30, poz. 179, ze zmianami) orzekłkarę dyscyplinarną wydalenia ze służby uznając, że charakter i okoliczności popełnienia przewinień dyscyplinarnych stanowią o tym, iż wymierzona kara jest adekwatna do stopnia zawinienia popełnionych czynów, tym bardziej że popełnił on je po spożyciu alkoholu. Pismem z dnia [...] 2003 r. pełnomocnik Piotra H. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia kwestionując podstawy zastosowania wobec niego najsurowszej kary dyscyplinarnej przewidzianej w art. 134 cytowanej ustawy o policji, wnioskując jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia, albowiem w ocenie odwołującego uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z uzasadnienia wniosku wynika, ze wydalony ze słożby Piotr H. w czasie gdy wysłano do niego orzeczenie dyscyplinarne przebywał z żoną i dziećmi poza miejscem stałego zamieszkania w związku z czym przedmiotowe orzeczenie zwrócone zostało przez pocztę do organu administracyjnego, a odwolujący dowiedział się o tym dopiero z treści rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] 2003 r. odebranego w dniu [...]2003 r., kiedy to wrócił on do miejsca stałego zamieszkania. Postanowieniem z [...] 2003 r. nr L.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym działając w granicach przepisów ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania adminsitracyjnego (Dz. u. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami), na podstawie art. 59 § 2 w/w ustawy odmówił pzrywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia [...] 2003 r. Nr [...] Komendanta Miejski Policji w T. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, ze uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło z jego winy, bowiem jak wynika z akt postępowania dyscyplinarnego skarżący w toku postepowania wskazał na adres zamiseszkania, na który zostało wysłane przesyłką poleconą przedmiotowe orzeczenie dyscyplinarne. Z dokonanych zapisów na potwierdzeniu odbioru orzesyłki w dniu 29.07.2003 r. wynika że doręczyciel nie doręczył przesyłki gdyż adresat był nieobecny i w związku z w tym przesyłkę pozostawił w placówce pocztwoej, a zawiadomienie w skrzynce na korespondencję. Drugie awizo umieścił w skrzynce na korespondencje w dniu 7.08.2003 r. do dnia 19.08.2003 r. nie podjęto przesyłki, w związku z czym zwrócona została do nadawcy, a tym samym zgodnie z art. 44 k.p.a. przesyłkę z dniem 6.08.2003 r. uznano za doręczoną. W skardze skierowanej do Naczelnego Sadu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia [...] 2003 r. Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w T. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołano się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie nalezy wyjaśnić, ze niniejsza skarga wniesiona do naczelnego Sadu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 1 maja 1995 r. o naczelnym Sądzie Administracyjnym (sz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 32003 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), a zgodnie z treścią art. 97§1 tej ustawy sprawy, w ktorych skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Skargę należało oddalić ponieważ zarzuty podnoszone przez skarżącego nie znajdują oparcia w przepisach prawa. Art. 58 k.p.a. określa w sposób precyzyjny przesłanki zastosowania instytucji przywrócenia terminu dokonania czyności prawnej. Podstawowym wymogiem ustawowym jest konieczność uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu. Należy zważyć, że doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same akutki jak doręczenie rzeczywiste pisma adresatowi. Doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. może dotyczyć wszelkich pism wydawanych w toku postępowania przez organ prowadzący postępowanie, a więc również decyzji. Jednym ze skutków doręczenia decyzji jest rozpoczęcie biegu terminów przewidzianych w przepisach postępowania związanych z doręczeniem decyzji, w tym również terminów do wniesienia środków zaskarżenia decyzji w trybie zwyczajnym i nadzwyczajnym postępowania. Skuteczność doręczenia decyzji poprzez jej doręczenie zastępcze w świetle przepisówk.p.a. pozostaje poza sporem. Skarżący w toku tego postępowania wskazał adres zamieszkania, na który zostało wysłane przesyłką poleconą przedmiotowe orzeczenie dyscyplinarne. Na potwierdzeniu odbioru przesyłki w dniu 29.07.2003 r. wynika, że doręczyciel nie doręczył przesyłki gdyż adresat był nieobecny i w związku z w tym przesyłkę posotawił w placówce pocztowej, a zawiadomienie w skrzynce na korespondencję. Drugie awizo umieścił w skrzynce na korespondencje w dniu 7.08.2003 r. i do dnia 19.08.2003 r. nie podjęto przesyłki, w związku z czym zwrócona została do nadawcy. Skarżący wyjeżdżając poza miejsce swojego stałego zamieszkania dysponując wiedzą o toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym mógł wyznaczyć pełnomocnika, bądź wskazać organowi nowy adres dla doręczeń, a tym samym postępowanie skarżącego należy tłumaczyć niefrasobliwością i brakiem zachowania należytej staranności skutkującej upływem terminu do wniesienia odwołania. W świetle ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego należy uznać, że właśnie przesłanka braku winy w niezachowaniu przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania nie została zachowana. Brak winy w uchybieniu terminu to okoliczność obiektywnej niemożliwości dokonania określonej czynności prawnej z przyczyn całkowicie niezależnych od osoby zainteresowanej. W rozpatrywanym przypadku skarżący dysponował zarówno wiedzą o możliwości zapoznania się z aktami sprawy jak i wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia [...] 2003 r. na co wskazuje również znajdująca się w aktach administracyjnych kserokopia zwolnienia lekarskiego skarżącego, które otrzymał w dniu 31.07. 2003 r. podając swój dotychczasowy adres zamieszkania. nie miały również miejsca żadne obiektywne przeszkody w złożeniu odwołania. Ponadto strona nie wykazała, że okoliczności, na które się powołuje argumentując uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, faktycznie miały miejsce i jako takie nie mogą stanowić okoliczności wyłączającej winę w nie dokonaniu zamierzonej czynności prawnej. Z tych względów Sąd oddalił skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia 29 września 2003 r., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o psotępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).