SA/Bd 3258/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędzia (del. SSO) Wojciech Borodziuk Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta G. z dnia [...] nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu SA/Bd 3258/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent G. odmówił przyznania E. Z. prawa do świadczenia przedemerytalnego, uznał go za osobę bezrobotną od dnia 5 sierpnia 2003r. oraz przyznał mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 6 sierpnia 2003r. w wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na art.37k, art.371 ust.1 oraz art.6 pkt.6 lit.b ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity:Dz.U.z2003r., Nr 58, poz.514 ze zm.), w świetle których prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełnia warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Na podstawie akt administracyjnych ustalono, że strona uzyskała status bezrobotnego z dniem 1 października 2002r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 9 października 2002r. W dniu 1 lutego 2003r. E. Z. utracił status osoby bezrobotnej oraz prawo do zasiłku z uwagi na podjęcie zatrudnienia, a w dniu 5 sierpnia 2003r. po zakończeniu krótkotrwałego zatrudnienia wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Organ podniósł, że skarżący nie przepracował nowych 365 dni licząc od 1 lutego 2003r., a okres zatrudnienia przez 365 dni, który był podstawą przyznania zasiłku dla bezrobotnych od 9 października 2002r. nie może być podstawą przyznania świadczenia przedemerytalnego. W tej sytuacji organ I instancji uznał, że zgodnie z art.25 ust.11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stronie przysługuje jedynie prawo do zasiłku uzupełniającego. Odwołanie od tej decyzji wniósł E. Z., który domagając się ponownego rozpatrzenia sprawy wskazał, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. t.j. w dniu 5 sierpnia 2003r. spełniał warunki wymagane do przyznania świadczenia przedemerytalnego, gdyż osiągnął wymagany wiek 55 lat, przepracował 36 lat, 5 miesięcy i 10 dni, a stosunek pracy ustał z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Odwołujący się podniósł, że organ I instancji dokonał wadliwej interpretacji art.371 omawianej ustawy pozbawiając go w ten sposób świadczenia przysługującego mu na mocy art. 37k tej ustawy. Decyzją z [...] Nr [...] Wojewoda K.-P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w uzasadnieniu stanowisko organu pierwszej instancji, iż podstawą odmowy przyznania świadczenia przedemerytalnego E. Z. jest okoliczność, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. nie spełniał on warunków do nabycia prawa do tego świadczenia. W chwili rejestracji w Urzędzie odwołujący nie spełniał bowiem warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień powtórnej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nie był zatrudniony przez okres co najmniej 365 dni, a jedynie nabył prawo do kontynuacji zasiłku przyznanego na podstawie art. 23 ustawy. W ocenie organu odwoławczego nie można za podstawę przyznania zasiłku dla bezrobotnych przyjąć okresu zatrudnienia, który został niejako "skonsumowany" przez zasiłek przyznany w dniu 8 października 2002r. Organ drugiej instancji wskazał, że aby nabyć prawo do tego świadczenia skarżący powinien od nowa wypracować staż uprawniający do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych t.j. w ciągu 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o świadczenie przedemerytalne być zatrudnionym przez okres co najmniej 365 dni, z wyłączeniem okresu pracy, który był podstawą przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 9 października 2002r. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego E. Z. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i ponownie zgłosił zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że niniejsza skarga wniesiona została do Naczelnego Sądu Administracyjnego w trybie przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 31 grudnia 2003r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1271 ze zm.), a zgodnie z treścią art. 97§1 tej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr153, poz.1270). Skarga jest uzasadniona, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo materialne wadliwą interpretacją art.37 k ust.1 i art. 371 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity:Dz.U.z2003r. Nr 58, poz.514 ze zm.). Art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli (w odniesieniu do mężczyzn): 1.osiągnęła wiek 63 lat i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący dla mężczyzn 25 lat 2.do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła 55 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat 3.do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 40lat 4.do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z 29.12.1993r o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy 5.zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art.19 ust.2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt1,3 i 4. Istotna dla rozstrzygnięcia sprawy jest interpretacja art.371 ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który stanowi, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy; prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby. Zgodnie z regulacją wymienionego przepisu decydującym dla nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego był stan istniejący w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy. Oznacza to, że do tej daty, wyraźnie wskazanej przez ustawodawcę w art. 371 ust.1 odnieść należy wszystkie warunki określone w punktach 1-4 omawianego przepisu. Zdaniem Sądu, przy interpretacji przepisu art.371 ust.1 ustawy należy mieć na względzie, że najistotniejszą kwestią jest spełnianie warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego w chwili składania wniosku, wówczas wcześniejszy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie wpływa na możliwość nabycia prawa do świadczenia. Nie budzi wątpliwości, że skarżący spełnił pierwszy warunek-uzyskania statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organów orzekających w sprawie niespełnionym pozostaje drugi z wymaganych warunków tj. uzyskanie prawa do zasiłku, bowiem skarżący winien legitymować się okresem zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni przed dniem powtórnej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, przy czym wyłączeniu podlegałby okres zatrudnienia, który stanowił podstawę do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych uzyskanego na skutek pierwszej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Pogląd ten nie znajduje jednak uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Z akt sprawy wynika, że w okresie, w którym zostały wydane decyzje organów obu instancji skarżącemu przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych. Przepis art. 37k omawianej ustawy w ustępie 1 nie uzależnia prawa do uzyskania świadczenia przedemerytalnego od charakteru źródła, które było podstawą przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Ubiegając się o przyznanie świadczenia przedemerytalnego skarżący wskazuje, że ma ukończone 55 lat i legitymuje się okresem zatrudnienia wynoszącym ponad 35 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Skarżący wywodzi zatem swoje uprawnienie do uzyskania świadczenia przedemerytalnego z treści przepisu art. 37k ust.1 pkt2 ustawy, który przyznaje osobie posiadającej status bezrobotnego i prawo do zasiłku, jeżeli "do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat mężczyzna (...) oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 35 lat dla mężczyzn(...)". Organy orzekające w sprawie okoliczności tych, w świetle merytorycznych przesłanek prawa do świadczenia przedemerytalnego określonych art. 37k ust.1 pkt2 ustawy nie weryfikowały. Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji winny jeszcze raz dokonać oceny zasadności wniosku E. Z. w świetle faktu, że skarżący uzyskał status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku, a nadto ustalić, czy spełnia on przesłanki wymienione w przepisieart.37k ust.1 pkt2 ustawy, warunkujące przyznanie świadczenia przedemerytalnego. Z tego względu, uznając, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, tj art. 37k ust.1 pkt2 i art. 371 ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.145§1 pkt1 lit.a oraz art. 135 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.